Herdin Filippijnse

Commentaren

Transcriptie

Herdin Filippijnse
1
INHOUD
Voorwoord
Algemene Vergadering Meer met minder In memoriam Luc Duvillier A.M.I.E. in Peru Drinkwater: genoeg voor iedereen ? De jongeren van Antananarivo Gift Fonds Baron Velge Kleine projecten Contactadressen 2
3 4 7 8 13 18 22 24 26
COLOFON
Contact
Robert Tas Diestseweg 95 – 2440 Geel 014 / 72 00 28 – roberttasotmail.com Redactie Mark Bolsens, Stefaan De Bondt, Robert Tas Christian Vandeplas, Xavier Votron
Cover Katrijn De Vleeshouwer 2
Beste AMIE-vrienden,
A.M.I.E. is al meer dan 30 jaar actief in landen van de derde wereld om er de
situatie van kinderen te verbeteren.
Ieder jaar sterven nog steeds 8,8 miljoen kinderen vóór hun vijfde verjaardag.
Anno 2011 gaan bijna 70 miljoen jonge kinderen helemaal niet naar school,
terwijl een veelvoud daarvan matig tot slecht onderwijs krijgt.
Hoe bescheiden onze bijdrage ook is om het lot van kansarme kinderen te
verbeteren, élk kind dat geholpen wordt opent een venster op de toekomst van
velen.
Elke bijdrage die we mogen ontvangen wordt gebruikt om de drempel tot
medische verzorging en onderwijs te verlagen. Dat biedt kinderen die vaak in
extreme armoede leven de kans om zich te ontplooien. Maar ook - en wellicht
nog belangrijker- het voorkomt dat ze ten prooi vallen aan een sluipend gif: de
verbeeldingsloosheid die elk venster op een betere toekomst sluit.
Aan een Haïtiaans kind werd gevraagd even ogen te sluiten en zich de toekomst
van haar land in haar verbeelding voor te stellen… Daarna kon ze met andere
kinderen haar droom delen.
“In mijn droom zie ik een mooie stad, waar ik opnieuw naar school kan gaan, mijn
vrienden ontmoeten, een stad waar er nieuwe ziekenhuizen en kerken zijn…
Alles wordt opnieuw heropgebouwd, zoals de paleizen, met bomen errond…”
De creatieve verbeelding helpt een kind beter om te gaan met de realiteit. Een
belangrijke hefboom dus voor een gezonde groei en ontwikkeling. Bovendien
prikkelt de creatieve verbeelding van kinderen ook de volwassenen om te
blijven dromen van een betere toekomst en in belangrijke mate zelf het lot in
handen te nemen. Het maakt hen daardoor minder passief en afhankelijk van
hulp van buitenaf.
Elk kind in de wereld heeft het recht op een bestaan en een toekomst zonder
honger, ziekte of armoede. Aan ons om hen te laten dromen en hen de middelen
te geven om hun creatieve verbeelding te ontplooien!
Rob Tas
Verslag jaarvergadering A.M.I.E. vzw.
gehouden op 3 april 2011 bij de Zusters van De Jacht
Naamsesteenweg 537, Heverlee om 14 uur.
3
De vergadering werd geleid door Robert Tas, voorzitter. Mark Bolsens is
veront-schuldigd wegens verblijf in het buitenland. Xavier Votron zorgde
voor de ver-taling.
Rob verwelkomde de aanwezigen, in het bijzonder Zr. Janssens en mevr. Maité
Mertens. Tevens dankte hij de sympathisanten van A.M.I.E. voor de vreugde die
zij mensen in het zuiden bezorgen en stelde dat er drie manieren zijn om
A.M.I.E. te steunen:
1) Als peter/meter een studerende uit het zuiden ondersteunen of een
project ondersteunen
2) A.M.I.E. grotere bekendheid geven
3) Actief meewerken als bv. comitéverantwoordelijke of bij de opmaak van
“Ons Krantje”.
Stefaan De Bondt, schatbewaarder, presenteerde de balans en de stand van de
rekeningen van het werkjaar 2010. De gegevens werden vergeleken met de
resultaten van de periode 2000-2010. Eén van de conclusies is dat de dalende
tendens van de peterschappen is omgebogen.
Verkiezing bestuursleden. De mandaten van Stefaan De Bondt en Mark Bolsens
lopen af. Er werden geen nieuwe kandidaturen ingediend. Beiden stellen zich
herkiesbaar.
Het budget 2011 werd voorgesteld en toegelicht.
Elisabeth Carton voerde een interne controle uit en stelt op basis daarvan
dat de boekhouding in orde is. De voorzitter bedankte Mr. Charles-Ghislain
Winandy voor de juridische bijstand die hij A.M.I.E. levert.
Stemming
Bij geheime schriftelijke stemming werd de raad van bestuur kwijting verleend
voor het in 2010 gevoerde beheer Ook werd het budget voor 2011 goedgekeurd
en werden de mandaten van de heren Stefaan De
Bondt en Mark Bolsens verlengd. (Mr. CharlesGhislain Winandy fungeerde als stemopnemer)
Tijdens de pauze kon worden genoten van het
meegebrachte gebak en van de door een anonie-me
schenker aangeboden wijn.
Zr. Janssens van “De Jacht” bracht een getuigenis
over haar meer dan 30-jarige inzet op de Filippijnen.
Mevr. Maité Mertens informeerde de vergadering
over de toestand in Haïti en over de
hulpverlening door haar organisatie. Verdere
informatie is te vinden op www.timounaid.org.
Hierna werd de vergadering gesloten.
Verslaggever: Frans Parren.
4
Meer met minder
Kaibigan verzorgt onze Filipijnse petekinderen met hart en ziel
Het is telkens een prettig weerzien in het Kaibigan-kantoor in het SintTheresia-college in Quezon City, Manila. Enkel het kantoortje oogt wat leeg
deze dagen. In 2009 hebben AMIE-België en de plaatselijke ‘board’ enkele
duidelijke afspraken gemaakt. Er diende gesnoeid te worden in de budgetten en
de geboden steun moest zo goed als volledig naar het gesponsorde kind gaan.
Minder administra-tie, meer steun voor onze studenten. Het wegvallen van de
ondersteuning door onze Canadese zusterorganisatie noopte ons tot deze
beslissingen.
Totaal Engagement
De drijvende kracht van onze werking ter plekke is Babes. 53 jaar intussen,
maar nog steeds jong van hart en vol enthousiaste overgave. Ze stond
destijds, samen met zuster Marijo, mee aan de wieg van Kaibigan en weet
intussen ook wat lijden betekent. Enkele jaren geleden verloor ze immers
haar enige dochter. “Ik doe dit vooral vanuit m’n hart en geloof. Jongeren
kansen geven om toch maar die armoededrempel te overstijgen en zo een
hoopvolle toekomst uit te bouwen”, vertelt ons het manusje-van-alles. “Men
vraagt vandaag écht veel van me. Ik ben in eerste plaats sociaal werkster, sta
graag op het veld, maar nu staan ook de boekhouding, de contacten met de
peetouders en de communicatie op m’n agenda. M’n talenten worden echt
voortdurend op de proef gesteld”, aldus nog Babes. “Maar jullie doen dit ook
vanuit jullie hart en geloof in een betere toe-komst”, voegt ze er nog aan toe
en ze vertelt op haar manier het verhaal van Rita & Alex dat ik eerder mocht
vernemen (zie kader).
In Baguio zijn we één dag langer gebleven en konden we de familie van Melanie Ballitoc, één van
onze vroegere pleegkinderen die momenteel in Canada woont, ontmoeten.
In Manila zijn we ook twee dagen gebleven en konden ons pleegkind Justin ontmoeten. De dag
vòòr we terugkeerden zijn we samen met Justin en haar grootmoeder en met Joan Balington(onze
allereerste pleegkind) en haar familie naar Tagatay gegaan. Babes Sabaca had voor vervoer
gezorgd en omdat niemand deze unieke ontmoeting wilde missen zaten we met 13 letterlijk
gezellig dicht op elkaar gepakt !!
Het was een heerlijke kennismaking met Justin, een zeer bedeesd mooi meisje van 15. Ze woont
samen met nog twee broers bij haar grootmoeder. Heel graag vertel ik toch één detail van die
ontmoeting die ons erg heeft aangegrepen.
We hadden drie weken lang het mooiste weer maar uitgerekend die dag naar Tagatay regende
het. Ik vermoed dat het de bedoeling was om daar te gaan picknicken maar dat viel letterlijk in het
water. Wij hebben dan de hele groep op restaurant uitnodigd. In het restaurant vroeg ik aan Justin
om naast ons te komen zitten om maximaal te profiteren van de korte tijd die we samen waren. En
niettegenstaande dat ieder vrij had kunnen kiezen wat men graag luste, merkte ik dat Justin alleen
maar rijst at . Ik vroeg Babes wat er mis was. Indien ze het niet lustte moest ze maar iets anders
uitkiezen....Was ze ziek?? Babes vroeg het haar en toen hoorden wij dat ze van plan was om het
vlees dat op een bananenblad lag, mee naar huis te "smokkelen" om het met haar broer die ziek
was, te delen ....!!!!! Dan zit je daar plots perplex, met je mond vol tanden en springen de tranen in
je ogen. (Alex en Rita)
5
Westvlaams vuur
Intussen is ook de Filipijnse zuster Rosi erbij komen zitten en zij slaat een
zucht van hoop als we haar vertellen dat er in België nog tal van mensen zijn
die zich willen engageren tot een peterschap en zo kansen aan jongeren
blijven
geven.
Ook zuster Roos Catry komt binnengevallen. Als je het engagement van deze
West-Vlaamse, 74 intussen, ziet, dag mag je fier zijn op onze missionarissen.
Nog dagelijks staat ze 16 uur per dag ten dienste van de allerarmsten. “En
elke week rij ik nog met de bus naar een krottenwijk in Novaliches voor een
voedselbedelingsproject”. Hopelijk mag deze Belgische zuster nog lang op
haar missiepost blijven. Ze is er broodnodig.
Eerstelijnsgeneeskunde
De ganse Kaibigan staf is ook in de wolken wanneer we kunnen aankondigen dat
A.M.I.E. ook dit jaar nog steun kan geven aan de ‘Free Clinic’ in Manila. Dankzij
een gul jong koppel, die hun huwelijkscadeau afstonden aan A.M.I.E., kunnen
we gratis tandzorg en eerstelijnsgeneeskunde aanbieden aan al onze
petekinderen.
Hopelijk vinden we ook de komende jaren nog dergelijke
idealisten die naar aanleiding van hun huwelijk, verjaardag of jubileum dit
prachtinitatief op zich nemen.
Zo’n ‘free clinic’ wordt door oud-petekinderen en dokters gratis
georganiseerd; A.M.I.E. betaalt de medicijnen, onderzoeksmaterialen en
eventuele verdere zorgen wanneer er serieuze aandoeningen zijn vastgesteld.
Vandaag de dag zijn het vooral longaandoeningen (tbc) en huidziektes. Het is
im-mers steeds moeilijker in de steden en krottenwijken om proper water ter
plekke te krijgen; de dagelijkse hygiëne laat te wensen over … en huidziektes
zijn
het
gevolg.
Hoop.
Intussen leeft er heel veel hoop bij iedereen op de Filipijnen. Sinds Aquino jr.
vo-rig jaar president werd is er heel wat veranderd. De verbetering van de
econo-mische toestand – die op de Filipijnen nog meer dan in België voelbaar is
– heeft immers de ‘middenklasse’ (zo’n 30% van de bevolking) een boost gegeven.
Voor hen is de levenssituatie verbeterd, maar voor het overgroot deel van de
bevolking dat op straat of in een krottenwijk leeft, blijft het bij hoop … Zij
zullen nog jaren onze steun nodig hebben … Daarom zijn we steeds op zoek
naar nieuwe peetouders. Neem contact met ons op en we sturen jullie graag
enkele
kandidaat-petekinderen.
Ook voor de free-clinic is de steun meer dan welkom … Misschien kunnen we
het mooie voorbeeld van het jonge koppel volgen en ook vragen geen geschenk
te krijgen, maar steun te geven aan dit project. Wij zorgen graag voor meer
informatie en foto’s (bvb. als kleine expo op het feestmoment).
Mail naar [email protected] of telefoneer 0486/526.188 naar onze
Filipijnen-landenverantwoordelijke.
6
UITZONDERLIJKE GIFTEN EN LEGATEN
Misschien sta je wel stil wat er met je bezittingen zou gebeuren mocht je
plotseling overlijden. In normale omstandigheden gaat alles naar
erfgenamen en/of de staat. Maar waarom je bezittingen niet geheel of
gedeeltelijk aan kansarme kinderen schenken bij wijze van legaat?
Ook uitzonderlijke giften zijn bijzonder welkom.
Beide zullen ons in staat stellen onze petekinderen nog beter te steunen
via het financieren van peterschappen en projecten
Indien je hierover in alle discretie wil spreken, contacteer dan onze
financieel verantwoordelijke Stefaan De Bondt (zie: contactadressen)
Rekening van A.M.I.E.: 000-3256960-88 In memoriam Luc Duvillier
(†, 18/05/2011)
Beste Luc,
Bij deze wenst A.M.I.E. haar oprechte dankbaarheid te betuigen.
Met jou verliest A.M.I.E. immers een van zijn pioniers, een van de eersten die het
land doorkruisten om A.M.I.E. de nodige bekendheid te bezorgen. Je was
bovendien niet alleen weldoener en peter van meerdere Filippijnse en Haïtiaanse
kinderen maar je hield ook gedurende een tiental jaar toespraken in diverse kerken
in Brussel en Wallonië tot meerdere eer en glorie van A.M.I.E. en ter
ondersteuning van onze «Kleine Projecten».
7
Bedankt Luc, voor je onverzettelijke en daadwerkelijke inzet, voor het voorbeeld
dat je was. Je vrienden konden steeds op jou rekenen en je gaf hun een bijzonder
warm gevoel zonder ooit opdringerig te worden. Dat je de «Groepspeterschappen»
onder je hoede nam en er de boekhouding van verzorgde vergeten wij evenmin.
Nog eens bedankt voor wat je voor ons betekende en voor je jarenlange inzet voor
A.M.I.E. Hier past eveneens een woordje van dank aan je vrouw, Jacqueline, die
er niet tegenop zag soms hele weekends alleen te moeten doorbrengen terwijl jij
op pad was om onze vereniging te promoten.
Thérèse-Marie en Jean Flipot - de Fays
Janine et Fernand Clapuyt - Van Rossum
AMIE in Peru
AMIE is in heel wat landen in het zuiden actief,
waaronder ook in Peru, waar eens de Inca’s heersten.
Het is een zeer groot land met een kustlijn van 2000
kilometer en bergtoppen van meer dan 6500 meter hoog.
Zelf breng ik in het kader van onze samenwerking met
El Carmen ieder jaar een vijftal weken door in dat aan
de Stille Oceaan gelegen woestijndorp. El Carmen
wordt doorsneden door de Pan-Americana en situeert
zich een 200 kilometer ten zuiden van de hoofdstad
Lima. Er wonen vooral afstammelingen van voormalige
negerslaven, Afro-Peruvianen. Het zijn vriendelijke,
hartelijke mensen met veel gevoel voor ritme en muziek
en die vaak in ellendige omstandigheden leven.
Deze bijdrage is gebaseerd op mijn voor de achterban
geschreven reisverhaal met daarbij extra aandacht voor de beurstudenten.
Hierbij beperk ik me wel tot de Nederlandstalige
projecten. Ook onze
Franstalige vrienden hebben beurzen in Peru, voornamelijk in Pucallpa, een in
de selva, het oerwoud, gelegen stad maar ook in Lima. A.M.I.E. steunt er
trouwens
ook
kleine
projecten.
Comité
07
beheert
momenteel
beroepspeterschappen in El Carmen, Ica en Pucallpa.
Terug naar El Carmen… Juli 2010
Zoals ieder jaar zie ik bij het naderen van El Carmen reeds van ver grote vuren
te midden van de katoenvelden. Dat betekent dat de katoenoogst voorbij is en
dat het houtachtige gewas wordt opgestookt om ziekten en insecten te
vermijden. Dit hout wordt trouwens ook gebruikt om op te koken.
8
In El Carmen regent het nooit. Landbouw is slechts mogelijk als smeltwater
van de Andes naar beneden stroomt en via een netwerk van kanaaltjes naar
velden kan worden geleid. Katoen en maïs zijn de enige gewassen die sterk
genoeg
zijn
om
in
die
omstandigheden te groeien. De
grote,
kapitaalkrachtige
bedrijven beschikken over
eigen pompen en irrigatiesystemen en kunnen zo o.a.
asperges telen. Kijkt u maar
eens in de groetenafdeling
van de winkel: hier worden
vaak
asperges
uit
Peru
verkocht.
De
kleine
landbouwers beschikken niet
over pompen maar moe-ten
water kopen; ze betalen om
hun veld een aantal uren te
kunnen bevloeien. Door-gaans
is er in de gemeenschappen
zelf slechts 2 dagen per week
water beschikbaar en dan ook nog slechts gedurende een uur of drie. Het is
kwestie van alle beschikbare vaten te vullen om te kunnen koken, wassen,
poetsen en de dieren te laten drinken. El Carmen telt een 12.000 inwoners
waaronder zeer veel jongeren die er weinig toekomstperspectieven hebben.
AMIE in El Carmen
In El Carmen bouwen we dus stilaan onze studiebeurzen uit. Sommige families
van onze studenten telen katoen of verdienen wat als katoenplukker en dat is
hard werk maar veel keuze hebben ze niet. Anderen zijn seizoensarbeider; werk
is schaars en soms worden arbeiders van grote bedrijven wekenlang niet
betaald. Als je dan protesteert? Geen probleem, kandidaten genoeg… In landen
als Peru zijn er weinig sociale voorzieningen zoals kindergeld,
werkloosheidsvergoeding, ziekenfonds of pensioen. In vele gezinnen is de
centrale vraag dan ook: wat zullen we morgen eten?
Laten we er geen doekjes om winden: het
onderwijssysteem in Peru is een van de minst
ontwikkelde van de wereld. Dat bleek onlangs
nog eens uit een vergelijkend onderzoek (PISA)
dat peilt naar de kennis van 15-jarige
scholieren en waar Peru als 65ste van de 67
deelnemende landen scoorde. Het gewone
overheidsonderwijs is dikwijls ondermaats
maar vrijwel kosteloos. Daarom proberen
ouders die het enigszins kunnen betalen hun
kinderen in te schrijven in een privéschool. In
het lager en in het middelbaar onderwijs is dat
vaak nog een haalbare zaak maar voor het
hoger onderwijs niet. Dat is te duur! En ook al
heb je het geluk na een toegangsexamen in een
openbare instelling een opleiding te kunnen
volgen, er zijn de bijkomende reiskosten, het
huren van een kamer en de kosten voor boeken
en voeding. In de privéscholen, waar het gros
van de studenten dus op is aangewezen, betaal
je elke maand schoolgeld en dat kan tot 70
Euro per maand oplopen, iets wat de mensen in
El Carmen niet kunnen opbrengen. Vandaar de weldaad die een beurs voor hen
betekent.
9
Kestepabro
Kestepabro
is
een
kleine
organisatie uit Kessenich. Wij
gaan al 20 jaar samen op weg met
de mensen van El Carmen, eerst
via onze dorpsgenoot-missionaris
pater Frans Brouns o.p. Die zond
indertijd brieven naar bekenden
waarin hij schreef dat het slecht
ging met zijn mensen. Het was de
tijd van “Sendero Luminosa”,
Lichtend
Pad,
een
guerrillabeweging. Er was geen
werk, de mensen hadden honger,
geen geld om voedsel en kleding
te kopen. Die brieven raakten
Gert Peeters en ze besloot “iets”
voor die mensen te doen en dat
“iets” groeide uit tot een samen op weg gaan. In die begintijd zonden we dankzij
de vrienden van Centro Andino voeding en kleding naar El Carmen. Later, toen
de situatie wat beter was, richtten we ons op structurele hulp, vooral naar
jongeren toe. Bejaarden in ons dorp kwamen twee keer per week bij elkaar om
voor een fabriek “schroefjes te draaien”, kraantjes te monteren en de
vergoeding die de fabriek daarvoor betaalde werd in El Carmen geïnvesteerd.
Zo werd in 1998 met hulp van de bouwgroep van de Limburgse Technische
scholen een socio-educatief centrum gebouwd en sinds 2007 ook een
jongerencentrum met bibliotheek en 17 kleine bibliotheekjes in de
“comunidades”. Voor Kestepabro, zo heet onze organisatie, is El Carmen een
totaalproject; we proberen op alle mogelijk vlakken samen te werken met de
mensen van daar; we plaatsten computers in scholen, steunden een vormingsessie voor landbouwers, komen eventueel tussen bij ernstige medische
problemen. Nadat onze pater op zijn tachtigste naar ons land terugkeerde om
van een welverdiende rust te genieten, werken we samen met zijn opvolgers en
met de mensen die hij vormde. Al 15 jaar breng ik dan ook ieder jaar een week of
vijf in El Carmen door, om met de mensen mee te leven, te praten, te
overleggen, te werken en onze samenwerking te verbeteren
AMIE en Kestepabro
En hoe ontmoette Kestepabro nu A.M.I.E.? Zelf was ik overtuigd van het nut
studiebeurzen te verstrekken maar hoe pak je dat als kleine organisatie aan?
Dus klopte ik bij A.M.I.E. aan met de vraag of wij beroep mochten doen op de
kennis en ervaring van A.M.I.E. om voor jongeren in El Carmen een studiebeurs
te bezorgen. Pater Lorenzo bezorgde A.M.I.E. een attest van zijn provinciaal en
van zijn bisschop en fungeerde als tussenpersoon. Dat systeem werkte goed
maar na enkele jaren nam de pater, denkende dat hij zou verplaatst worden,
geen kandidaten meer aan. Inmiddels is hij inderdaad uit El Carmen vertrokken
en na enkele jaren werken wij voor de beurzen samen met Edith, een
Peruviaanse psychologe en met Norma, de secretaresse van de parochie, twee
prachtvrouwen op wie je echt kan rekenen. Ook hier geldt dat in het zuiden
vaak de vrouwen de stimulerende kracht vormen. Norma ken ik al lang want in
El Carmen verblijf ik in principe in de “parochie”, waar ook de paters wonen en
waar het secretariaat is gevestigd. Het is daar steeds een komen en gaan van
mensen, dynamisch actief, deugddoend en motiverend.
Onze studenten
Bij mijn jaarlijks bezoek probeer ik alle studenten en hun families minstens
één keer te ontmoeten. Ook wordt naar het einde van het verblijf toe een reisje
10
of een activiteit georganiseerd waar de studenten elkaar kunnen ontmoeten en
beter leren kennen, ook al in de hoop dat zij later op een of andere manier
samen willen meewerken ten bate van hun eigen gemeenschap. Die inzet in de
eigen gemeenschap is er voor een stuk nu al. Edith is ook secretaresse van het
jongerencentrum waar jongeren kunnen lezen, samen spelen, musiceren en
veel meer en daarbij wordt ook beroep gedaan op onze studenten om te helpen.
Zo speelde Jorge de hoofdrol in het theaterstuk “La promesa” dat jongeren van
het centrum opvoerden en ondersteunt Leandro de jongeren die naar de
muziek-school komen.
Enkele contacten met studenten
Sara nodigt me uit haar werk te bezoeken. Ze werkt nu als verpleegster in de
Clinica San José in Chincha en wel in de afdeling die in staat voor de
inentingen. De entstoffen tegen allerlei kinderziekten worden in grote
diepvriezers bewaard in een niet geïsoleerd lokaal. Sara is een zeer vrolijke en
opgewekte jonge vrouw. Ze studeerde af als eerste van haar jaar en had als
zodanig recht op de enige studiebeurs van de middelbare school maar … iemand
anders met goede relaties ging er mee lopen. Pater Lorenzo was het hier
natuurlijk helemaal niet mee eens en kon Sara dank zij A.M.I.E. een beurs
bezorgen. Ze heeft hard gewerkt om er te komen en werkte bovendien enkele
jaren gratis -ja gratis- vooraleer ze in een openstaande betrekking werd
aangenomen. Nu heeft ze dus betaald werk en kan zo helpen de studies van
haar broer en zus te betalen. Ook studeert ze na de werkuren verder om een
hogere graad in de verpleegkunde te behalen. Geslaagd dus.
’s Avonds telefoon van Dora, of ik eens wil langskomen. Natuurlijk wil ik dat
en we spreken af dat ik zondag naar San Regis ga. De voettocht door de velden
doet me deugd en het weerzien is heel hartelijk. San Regis is een klein gehucht
rond een voormalige 17de eeuwse haciënda van de paters jezuïeten die
uiteindelijk werd omgevormd toe een coöperatieve. De directrice van het klein
schooltje, Marcela, wordt door iedereen Tutti genoemd en komt vaak op de
parochie, o.a. voor de catechese. We zijn dus al jaren vrienden. Zesdeklassers
van de lagere school van ons dorp, Kessenich, organiseerden tijdens de vasten
acties om geld samen te brengen en dat geld werd na overleg met de mensen van
San Regis geïnvesteerd in het schooltje. Het karton in de ramen werd
vervangen door glas, muren en borden kregen een verflaag, de school kreeg
stromend water, er werden toiletten geplaatst (die een jaar later werden
gestolen…), boeken en didactisch materiaal gekocht en diets meer.
Bij die werken aan de school vielen de ijver en inzet van de kinderen van een
groot gezin op. Zelfs de moeder kwam helpen schilderen maar op zekere dag
bleven de meisjes achterwege. Bij navraag bleek dat één van hen een lange
doorn in het been had gekregen en dat haar zusje op haar paste. Ik vroeg of ik
hen mocht opzoeken en dat mocht. Bleek dat ze in een krot woonden, zoiets
waarvoor je in ons land last zou krijgen met Gaia als je er dieren in zou
stallen. Maar de vloer was geborsteld en aan de wand hing een rekje met
tandenborstels. Van het een kwam het ander en enkele jaren later studeerde
Dora, een van de meisjes af als landbouwtechnicus. Toen er nog een kindje
kwam vonden wij dat dat niet in die stal kon geboren worden en dank zij de
ingezamelde inktpatronen, -voor ons: afval! -, konden wij het gezin een nieuw
huisje geven. Prachtig toch! Het kindje werd geboren en de peter…dat ben ik.
Rafaels oudere broer studeert dit jaar af als landbouwingenieur. Alexis is in
mijn ogen een vrijwel ideaal voorbeeld van een beursstudent. Hij komt uit een
mooi en sociaalvoelend maar echt arm gezin. Er was geen geld om te studeren.
A.M.I.E. huldigt terecht het principe om slechts één student per gezin een
beurs te verlenen. In principe kon Rafael dus niet studeren maar hij schreef
zich zelf in bij één van de niet zo dik bezaaide overheidsuniversiteiten en
slaagde ook nog. Zijn ouders stonden hem dan maar toe de studies aan te
vatten, temeer daar hij in Ica de kamer met zijn broer deelde. Omdat vader
11
enkel als dagloner aan de slag kan, is er een chronisch geldgebrek en dreigde
Rafaels droom in het gedrang te komen. Vandaar dat we hem voor dit laatste
jaar toch een beurs verleenden. Tijdens een contact via MSN nodigde Alexis me
uit op de diplomauitreiking, maar dat zal dus niet lukken. Wel ben ik trots op
deze landbouwingenieur uit El Carmen en er is hoop dat we samen met anderen
in de toekomst een landbouwproject in het dorp kunnen opzetten…
Naar Ica
Zuster Lucia belt me op en er is geen ontkomen aan; de enthousiaste zuster
verwacht me en dus reis ik met veel plezier naar Ica dat zo’n 100 kilometer ten
zuiden van El Carmen ligt en vaak door toeristen wordt bezocht. Zelf ga ik er
ieder jaar naar toe, niet zo zeer om te genieten van de zon, maar om de zuster
te ontmoeten die er naast haar werk in parochie en gevangenis ook de beursstudenten van A.M.I.E. begeleidt. Zuster Lucia is een buitengewoon hartelijke
vrouw. Twee jaar geleden bezocht ik haar met onze beursstudenten van El
Carmen. Vorig jaar bezochten zij en ik haar studenten, waaronder een jongen
wiens moeder als gevolg van een ongeluk blijvend verlamd is. Onze studente
was vorig jaar niet thuis, daarom had zuster Lucia hem dit jaar uitgenodigd
zodat we kunnen kennismaken. Uit zo’n contact komt telkens de grote
dankbaarheid voor de geboden kans naar voren. Het doet je wat als je zo’n
jongvolwassene hoort vertellen dat hij zich vroeger voelde als een vogel in
een kooi en dat dank zij de studiebeurs de deur van de kooi openging zodat de
jongen kon studeren en kon werken aan een betere toekomst voor zichzelf en
voor zijn familie.
Zo’n verblijf in een land als Peru is deugddoend en verrijkend. Het doet
beseffen dat wij in België eigenlijk leven als op een eiland van weelde in een
zee van ellende. Daarom hartelijk dank aan alle peters en meters voor al wat
zij voor jonge mensen uit het Zuiden doen.
Frans Parren
Als u ook een jongere kansen wilt geven zelf aan een betere toekomst te
werken, zowel in El Carmen als in Ica en Pucallpa… er kandidaten zijn die zo
graag zouden studeren…
Meer informatie over Kestepabro en El Carmen vind u op www.kestepabro.be
12
Drinkwater : genoeg voor iedereen? Inleiding
Water is een simpele chemische verbinding: twee waterstofatomen en één
zuurstofatoom. Simpel, maar voor ons
dagelijks leven van levensbelang in
velerlei opzichten.
De totale hoeveelheid water op onze
planeet wordt geschat op 1386
miljoen km³; 97% is zouthoudend: 1%
hiervan is brak grondwater, 2,5% is
zoet water (415.000km³ of 0,03% van
de totale hoeveelheid water op aarde)
maar ligt opgeslagen in sneeuw en ijs en minder dan 1% is voor de mens
beschikbaar. Dat ene procent is ongelijk verspreid over de aarde en een
gedeelte ervan is door slechte hygiënische omstandigheden een
bedreiging voor de volksgezondheid en remt de ontwikkeling af. De
verwachting is bovendien dat water in de komende decennia voor veel
mensen nog kostbaarder wordt. In 2025 wonen 1,8 miljard mensen in
gebieden waar waterschaarste heerst. Elk jaar komen er 83 miljoen
mensen bij. Zuinigheid is dus geboden.
Enkele vaststellingen
De Milleniumdoelstellingen die door de Verenigde Naties zijn
geformuleerd houden in dat het aantal mensen die geen toegang hebben
tot drinkwater moet gehalveerd zijn in 2015 tegenover de toestand in
1990. In vele delen van de wereld is de evolutie positief maar Afrika is
een opvallende uitzon-dering
Twee derde van het water wordt gebruikt voor voedselproductie.
Belgen en Nederlanders gebruiken ongeveer 125 liter water per dag.
Miljoenen armen in andere landen moeten het doen met 19 liter per dag.
300 miljoen mensen zijn nu voor hun watervoorziening aangewezen op de
zee of op brak grondwater dat te zout is om te drinken. Dit is tien maal
zoveel mensen als tien jaar geleden.
De reden voor deze explosieve toename is eenvoudig: naarmate de
bevolking groeit en landbouw en industrie zich uitbreiden wordt zoet
water schaarser.
Ontzilting is een mogelijke oplossing, niet goedkoop maar door de verbeterde technologieën zijn de kosten hiervoor wel wat gedaald. De
13
totale hoeveelheid zoet water kan hierdoor toenemen met 50 miljard
liter per dag: meer dan er door de Maas stroomt.
Op dit moment wonen 1,2 miljoen mensen in waterschaars gebied. Nog
eens 1,6 miljoen mensen wonen in gebieden met een economische waterschaarste. Dat betekent dat er voldoende water in de natuur beschikbaar is maar dat niet iedereen er toegang tot heeft.
1 op 8 mensen heeft geen toegang tot schoon water.
Jaarlijks sterven er 3,3 miljoen mensen aan ziekten
die verband houden met water; het merendeel zijn
kinderen die sterven door het drinken van vervuild
water. Ongeveer 80% van alle ziekten in de
ontwikkelingslanden komt door vervuild water.
Handen wassen met zeep kan ziekten die diarree
veroorzaken met 45% terugdringen. 2, 5 miljard
mensen kunnen zich niet op een veilige manier van
hun ontlasting ontdoen; dat gebeurt meestal
ergens buiten of vlak bij dezelfde rivier waar ook
hun “drinkwater” vandaan komt. En ook aan de
rivier ko-men hun kuddes drinken en ontlasten er
zich. Vies water en het ontbreken van toiletten en
een fatsoenlijke hygiëne veroor-zaken wereldwijd 3,3 miljoen doden per
jaar, vooral kinderen onder de vijf jaar.
Eenvoudige waterzuiveringsfilters kunnen nochtans wonderen doen:
infecties door de Guineaworm zijn sinds 1986 met 99,9%
teruggedrongen.
Miljoenen vrouwen besteden al hun tijd en energie aan het halen van
water. Een eenvoudig kraantje naast de deur zou het leven en dat van
hun gezin ingrijpend veranderen (Cfr. Ons waterproject in Entesekera,
Kenia). Er zou tijd vrij komen om voedsel te verbouwen, dieren te
verzorgen en andere bronnen van inkomsten te zoeken en uit te bouwen.
Toestand in enkele landen
Waterschaarste is het grootst in Noord-Afrika, West-Azië en sommige regio’s van China en India.
In droge landen is er meer verdamping, dus lange periodes van droogte
met weinig water als gevolg. Er worden ook veel te weinig waterpompen
geplaatst vaak door gebrek aan infrastructuur, aan financiële middelen
of om politieke redenen.
Aansluiting op het waterleidingsnet is ook heel duur. In bepaalde
landen, bv. Tanzania, een land zo groot als Frankrijk en Duitsland
samen, is de bevolking dun bezaaid. Per km² wonen er maar veertig
mensen (ivg. met Nederland: 469/km²). Alleen in steden is er een
waterleidingsnet maar de aansluiting is voor velen onbetaalbaar.
14
In de Himalaya slinken de gletsjers waarvan het smeltwater van levensbelang is voor miljarden mensen.
In Angola is het verkopen van drinkwater een goede handel. Drinkwater
wordt er in plastiek zakjes verkocht.
In een Keniaans district halen
vrouwen water uit een negen mensen
diepe put. Balancerend op een
wankele, gladde ladder geven ze het
kostbare goed aan elkaar door. Als
het water eenmaal boven is, moeten de
vrouwen het delen met het dorstige
vee( vaak hun enige bron van
inkomsten!)
Om vier uur in de ochtend rent een 25
jarige Ethiopische vrouw bij het licht
van de sterren omlaag over de rotsen naar de rivier om daarna met 25
kilo water op haar rug de steile berghelling weer op te klimmen, terug
naar haar dorp. Deze tocht maakt ze drie keer per dag. Het water is
smerig en ongeschikt om te drinken maar het is het enige water waarover
het dorp kan beschikken .
In Ethiopïe haalt een man alleen water in de paar weken vlak na de
geboorte van een baby. Nadien moet de moeder zelf het water halen.
Jongetjes tot een jaar of acht halen ook water. Voor de meisjes houdt
water halen vaak een dagtaak in waardoor ze niet naar school kunnen.
Als men dan bedenkt dat een emmer ongeveer tien liter water kan
bevatten dan weegt een emmer vol water dan ook meer dan tien kilo!!!
40% van de huishoudens in Afrika ten zuiden van de Sahara leeft op ruim
een halfuur lopen van het dichtstbijzijnde water en de afstand wordt
als-maar groter.
De situatie in Congo is evenmin rooskleurig. De explosieve bevol-kingstoename werd nooit bijgebeend door de uitbouw van enige
15
infrastructuur. Daardoor is de situatie, ondanks de enorme
mogelijkheden van het water uit de Congostroom, jammerlijk. In
Kinshasa bv. is het percentage van de huizen dat aangesloten is op het
waterleidingsnetwerk 60%. Dit netwerk heeft slechts een rendement
van 64% wat betekent dat 36% van het water verloren gaat in het
distributie systeem. Grote delen van Kinshasa hebben geen enkele
adequate distributie; 40% van het drinkwater gaat verloren door
lekkende leidingen. Komen daarbij nog de politieke instabiliteit en de
burgeroorlogen die maken dat er weinig werk gemaakt wordt van
degelijke plannen en werken om drinkwater voorzieningen uit te
bouwen.
In de meeste landen van de derde
wereld zijn het de
vrouwen en ook
jonge meisjes die
de zware last op
zich moeten nemen
om water te gaan
halen. Maar over
het watergebruik
hebben zij geen
inbreng. Op vele
conferenties over
water zijn het de
mannen die het
woord voeren. Ook
voor het opstarten
van
waterprojecten zijn het vaak de mannen die beslissen over het
aanleggen van waterpompen of leidingen. Gelukkig zijn er organisaties
die “vrouwen “aan het woord laten en die ook het laatste woord hebben
naar beslissingen toe.
Tot slot
Water is de meent (gemeenschappelijke weide) in het groot. Ooit leek het
of er altijd water in overvloed zou zijn. Keer op keer hebben mensen
zich over watersystemen gebogen en besloten er voortaan verstandiger
mee om te gaan.
Hoopvol wat er in Ecuador gebeurt. Het land heeft als eerste in de
wereld de rechten van de natuur in de grondwet vastgelegd: rivieren en
bossen zijn niet langer domweg bezit maar hebben zelfstandig recht op
leven en welzijn. De wet geeft burgers er de mogelijkheid naar de
rechter te stappen namens een benadeeld stroomgebied omdat een
gezonde natuur in ieders belang is.
In Namibië wordt het afvalwater hergebruikt. Het wordt gezuiverd tot
drinkwater en het heeft geen enkel negatief effect op de gezondheid.
Al lijken we de aanwezigheid van Moeder Aarde als vanzelfsprekend te
beschouwen, in ons hart weten we maar al te goed dat zij de baas is.
Onze grootste angst is dat we te weinig water -of juist teveel- zullen
hebben; we hebben de gemiddelde temperatuur op aarde de afgelopen tijd
16
met driekwart laten stijgen. Dat lijkt een onbeduidend getal maar de
mogelijke gevolgen zijn het allerminst: overstromingen, droogte,
orkanen, een hoge-re zeespiegel, dijkdoorbraken….
Ook de mythe van de grenzeloze gulheid van de aarde hebben we lang
niet willen opgeven. Onbekommerd haalden we water uit de grond en
verlegden we de loop van de rivieren tot het waterpeil in een gebied
waar de halve wereldbevolking leeft ging zakken. We hebben op te grote
voet geleefd. We zullen het kostbare goed “water” moeten beschermen.
Als we met een open blik naar onze natte planeet kijken en beseffen wat
er op het spel staat, dan kennen we misschien eindelijk onze plaats.
De kosten van drinkwater variëren sterk. In de prijs wordt zelden
rekening gehouden met de waterrijkdom of juist met de schaarste ter
plaatse of met het gemiddelde gebruik per dag. Velen denken dat een
hogere prijs leidt tot zuiniger watergebruik. De belangrijkste vraag
blijft echter hoe schoon water betaalbaar kan worden gemaakt voor de
armste wereld-burgers.
In 1968 schreef ecoloog Garrett Hardin het artikel “The Tragedy of the
Commons”. De tekst gaat over het probleem dat het nastreven van het
eigenbelang door het individu soms funest is voor het collectief en dat
dit alleen kan worden opgelost door een verandering van
waardenschaal of opvattingen over ethiek.
Marleen Lanckman
Bronnen: National Geografhic (april 2010), internet, lezing door Prof.
Ir. B. Van der Bruggen (KUL)
Abonnement:
A.M.I.E. verhoogt de peterschapsbijdrage niet om de druk- en verzendingskosten van Ons
Krantje te dekken. Daarom vragen wij aan onze lezers een vrijwillige bijdrage vanaf 4 euro/jaar
te willen storten op rekening:
BE56 0003 2569 6088 (BIC: BPOTBEB1) onder vermelding: “Abonnement Ons Krantje”.
Dank bij voorbaat.
De jongeren van Antananarivo
Wolven worden lammetje Marie-Claire BERTEN was in juni ll. 3 weken in
Madagaskar om er verschillende projecten van plaatselijke Franciscaner broederschappen te bezoeken. Ze
maakte van de gelegenheid gebruik om eventjes binnen
te wippen in het Centre Notre-Dame de Clervaux en er
de directeur Pater Innocent Bizimana (foto hiernaast)
17
te gaan goedendag zeggen. Hier kan je het verhaal van dit bezoek lezen.
De minister is in de wolken
We zijn op weg naar het Centre Notre-Dame
de Clairvaux (CNDC). Aan de ingangspoort
gekomen, opent een bewaker het hekken
waarachter een brede dreef ligt. We lopen
langs werkhuizen: het IJzerwerkhuis, de
hout-werkhuizen (foto hiernaast), het
Autome-chanicawerkhuis,
Landbouw
en
groente-tuin.
We komen bij het bureel van de directeur,
Pater Innocent, die juist een onderhoud
heeft, wat ons toelaat enkele foto's te
nemen. Verdorie, er was op 5 juni een
opendeurdag aan de gang en we gingen dan maar wat rondneuzen op de
luchthaven in de buurt in het vooruitzicht van onze vlucht naar Nosy Be. …
De Minister van Onderwijs woonde de opendeurdag bij en gaf alle technische
scholen van Antananarivo de raad het CNDC te bezoeken, in de wolken als ze
was door het werk van de jongeren aldaar!
En die staan erop op de foto te komen! Sommigen proberen zelfs een paar
woordjes Frans te stamelen. Hop, een eerste fotootje met Dominique Savio!
Een Centrum voor 3 Weesgegroetjes
Het CNDC werd opgericht in 1967 door Pater Bernard, een Franse diocesane
priester en in 1984 overgedragen aan de Salesianen voor drie Weesgegroetjes
op het einde van elke mis …
Pater Innocent ontvangt ons met alle plezier. «Jawel, ze ziet er net uit als op
de foto staat!».
Eerst toont hij ons de slaapzalen van het voorbereidend jaar. De 122 internen
liggen gegroepeerd per leeftijd en in elke slaapzaal is er een assistent (en
soms ook een Salesiaan).
De nor in voor het stelen van lege flessen
De jongeren uit het voorbereidend jaar en het eerste jaar zijn vaak niet van de
gemakkelijksten want ze zijn niet gewend in groep te leven: drievierde van hen
komen uit de gevangenis tegenover het Centrum, waar ze niet zelden
opgesloten zaten voor kleinere misdrijven, zoals het stelen van lege flessen
uit de vuilbakken van een hotel bv. En als men weet dat er plaats is voor 75 en
er 120 kinderen en jongeren voor 't ogenblik opgesloten zitten … Het andere
vierde bestaat uit straatkinderen of familieslachtoffertjes (vader drinkt,
moeder prostitueert zich, enz
We gaan in de linnenkamer de twee dames
goedendag zeggen die de kleren verstellen.
Elke intern heeft een bergruimte voor zijn
kleren. Ze leren zelf hun spullen wassen (en
hun eten klaarmaken). Er is een wasmachine
voor de lakens en de moeilijker te wassen
kleren.
Naast de linnenkamer ligt de ziekenzaal. Een
van de leerkrachten is verpleegster van
opleiding, maar alle personeelsleden weten
wel hoe ze moeten omgaan met het voorradige
materiaal. Zoals Pater Innocent al zei:
18
«Iedereen kan zich in alle omstandigheden uit de slag trekken, behalve als het
gaat om … bevallingen!».
Het zijn de jongeren van de afdeling « Bouw» (foto hierboven) die de wegen en
de speelplaatsen geplaveid hebben. Beetje bij beetje hebben ze trouwens het
hele Centrum uitgebouwd.
Geen mannetje voor de wijfjesstruisvogels
Dan komen we in de studiezaal en de slaapzalen van de derdejaars. Ze zijn
kleiner en netter dan die van de lagere jaren, want na 3 jaar zijn die
uitstekend gedrild! We krijgen ze vandaag echter niet te zien: de staatsexamens
zijn immers al achter de rug (het CNDC is erkend door het Ministerie van
Onderwijs) en ze zijn allen geslaagd.
Vervolgens is de afdeling «Landbouw en
Veeteelt» aan de beurt. In de verte zien we de
rijstvelden liggen (foto hiernaast), maar het
is einde seizoen en de oogst is al binnen.
De jongeren van de afdeling Veeteelt kunnen
echt meer dan de dieren alleen maar voederen:
ze leren er werkelijk alles voor doen, tot en
met kunstmatige inseminatie toe. Ze hebben een
aantal dieren ter hunner beschikking, niet
voor de opbrengst maar voor hun opleiding. Er
zijn schapen, geiten, melkkoeien (en geen
zeboes zoals men overal ziet) die 60 l. melk
per dag geven, wat volstaat voor de dagelijkse behoeften van het centrum,
konijnen, Guinese biggetjes en ongelooflijk propere varkens. We zijn er
onaangekondigd, dus kan die netheid niets te maken hebben met ons bezoek, men
zou kunnen zeggen dat ze normaal is. Er zijn ook 2 vrouwtjes struisvogels, het
mannetje is helaas dood.
Ieder bij zijn voornaam
We komen langs het werkhuis elektriciteit. Spijtig genoeg is het woensdagnamiddag en hebben de jongeren geen les. De werkhuizen zijn dus dicht. Maar
er zijn een aantal buitenschoolse activiteiten aan de gang: karate,
muziekatelier, toneel. Er zijn nog werkhuizen die we niet te zien krijgen: de
leraar inheemse kunst kreeg onlangs op straat een trap van een motorrijder
ter hoogte van de hartstreek en binnen het halfuur was hij dood.
Een aantal meisjes van de aanpalende Salesianenschool zijn aan het spelen op
het speelplein. Prachtig dat Pater Innocent ze allen bij name kent en dat ze
hem zo graag zien!
We komen nog langs de kantine «Mamma Margarita», genoemd naar de naam van
de moeder van Don Bosco: mooi al die tafeltjes waarop kommen en borden per
kleur gerangschikt staan!
De kantine kwam er drie jaar geleden en kan ook dienst doen als feestzaal: men
moet slechts de tussenwanden wegnemen tussen de eetzaal van de leerlingen
en die van de leraars. De Salesianen zelf eten aan een tafel in de kantine van
de leerlingen. Alle leerlingen, zowel internen als externen, krijgen tweemaal
per dag eten - 's morgens en 's middags - (rijst met wat groenten en soms een
beetje vlees). De internen krijgen ook nog een avondmaal.
Katholieken, protestanten, moslims
Pater Innocent toont ons ook nog de grote kapel die een jaar geleden in
gebruik genomen werd. De jonge katholieken komen er geregeld samen, ook al
19
staat er geen verplichting op het bijwonen van de vieringen: bij de leerlingen
zijn er immers ook protestanten en moslims.
Het kapelletje ernaast is het eerste bouwwerkje dat op het missieterrein werd
opgetrokken door Pater Bernard: eerst was het in stro maar nu is het in
duurzaam materiaal. Daar komen de Salesianen samen om te bidden.
De toren ernaast heeft de nationale kleuren van Madagaskar. Daar worden de
diensten aangekondigd, maar ook het begin en het einde van de activiteiten.
250 kandidaat-leerlingen voor 40 beschikbare plaatsen
Pater Innocent nodigt ons uit voor een gesprekje en een drankje in hun gemeenschapszaal. Daarna gaan we naar zijn bureel waar we een aantal
artisanale voorwerpen zullen krijgen voor ons «winkeltje».
We verwachtten ons aan wat armbanden, snoeren, schelpen en kaarten maar we
komen buiten met drie zakken vol beeldjes, tafelkleden, kaders, foto's, schilderijen op doek, … en Pater Innocent vraag ons dan nog of het genoeg is!
(Finaal kunnen we alles toch in onze koffers kwijt).
Elk jaar hopen 250 jongeren zich te kunnen inschrijven voor de lessen, terwijl
er slechts 40 plaatsen beschikbaar zijn. Selecteren is aartsmoeilijk want het
zijn allemaal noodgevallen … De sociale assistenten organiseren sociale en
familiale enquêtes en proberen de banden van de jongeren met hun familie te
behouden en soms zelfs te herstellen als die verbroken zijn.
Het CNDC telt 75 personeelsleden: ze zijn allen minstens opvoeder van
opleiding en sommigen hebben zelfs een universitair diploma. Hun wedde hangt
af van hun opleidingsgraad. Het minimum maandsalaris bedraagt 100 000 ariary
(of 40 €). Ook hier slaat de financiële en politieke crisis keihard toe: de kosten
voor levensonderhoud stijgen onophoudend en het minimumsalaris is vaak
onvoldoende. Het Centrum heeft zelfs personeel moeten ontslaan bij gebrek
aan middelen …
Wolven die lammetjes worden …
Op het einde geeft Pater Innocent ons nog mee dat het werk op het CNDC heel
complex is: het is niet eenvoudig jongeren van 14 à 21 jaar met een zwaar
verleden op te voeden. «Sommige wolven blijven nu eenmaal wolven, zegt hij,
maar wolven die lammetjes worden betekenen voor ons pas een echte beloning!»
Een aantal jongeren die vanuit de gevangenis naar het CNDC kwamen, worden
op hun beurt opleider, sommigen zelfs priester! 50% van onze afgestudeerden
hebben al een werkcontract op zak. Als dat geen succes is!
Marie-Claire Berten
PS: Wil je het CNDC steunen, dan kan dat via ons Klein Project N°506-05.
Waarvoor bij voorbaat dank.
20
21
Fonds Baron Velge schenkt 3000 €.
De zanger Michael 'Sweet Micky' Martelly werd op zaterdag 14 mei 2011 beëdigd
als nieuwe president van Haïti. De 50-jarige Martelly riep zijn landgenoten op
de wet te respecteren, belasting te betalen en mee te helpen aan de
wederopbouw van het land. Bij de zware aardbeving van vorig jaar kwamen
zeker 300.000 mensen om het leven. Honderdduizenden raakten dakloos.
Naar schatting zijn er 450.000 ontheemde kinderen. Een deel onder hen kon terugkeren naar hun familie, maar vele andere hebben geen ouders of familie
meer. Zij hebben nu uw steun nodig om er een toekomst uit te bouwen.
Een jaar na de desastreuze ramp is er nauwelijks of niets gebeurd. Overal
liggen nog niet opgeruimde puinhopen. Honderdduizenden mensen blijven
dakloos en wonen in voorlopige tentenkampen, in mensonwaardige
omstandigheden. De ‘huizen’ die worden gebouwd zijn meestal niet meer dan
kleine barakken in spaanderplaten met golfplaten daken. Daarbovenop zijn er
de steeds stijgende voedselprijzen, een cholera-epidemie… Rond juni begint
het nieuwe orkaan-seizoen. een nieuwe dreiging die het al zo geteisterde Haïti
boven het hoofd hangt!
Of het met de nieuwe president vlug zal veranderen is maar de vraag. Hij heeft
het voordeel van de twijfel. ‘De werkelijkheid in Haïti is weerbarstig’. Er zijn
geen veilige werkomstandigheden. De medewerkers hebben niet alleen te maken
met gezondheidsproblemen maar ook met politieke instabiliteit en geweld.
Corruptie tiert welig in Haïti en is moeilijk uit te roeien. Hulporganisaties
moeten onderling concurreren om geschikte projectmedewerkers aan te
trekken. Ze vissen in dezelfde kleine vijver, wat de prijs van deze
arbeidskrachten enorm opdrijft. Het lokaal bestuur heeft zelf weinig
ambtenaren overgehouden na de ramp en beschikt nauwelijks over een budget.
Zal president Martelly het tij vlug kunnen keren?!
Uit een bevraging bij kinderen blijkt dat hun grootste
wens is om opnieuw naar school te gaan.
Aan kinderen van 5/6 jaar werd gevraagd om even de
ogen te sluiten en zich de toekomst van hun land in hun
verbeelding voor te stellen…
“In mijn droom zie ik een mooie stad, waar ik opnieuw
naar school kan gaan, mijn vrienden ontmoeten, een stad waar er nieuwe
ziekenhuizen en kerken zijn… Alles wordt opnieuw heropgebouwd, zoals de
paleizen, met bomen errond…”
22
Verbeelding helpt kinderen beter met de werkelijkheid om te gaan en moeilijke
momenten beter te aanvaarden. De verbeelding speelt een creatieve rol ten in
een gezonde groei en ontwikkeling.
Ook al worden kinderen vaak als passieve slachtoffers beschouwd, wanneer
hun creatieve verbeelding niet wordt gedood, kunnen ze een actieve rol spelen
bij de wederopbouw van de gemeenschap alleen al door de creatieve
verbeelding bij volwassenen levendig te houden. Kinderlijke verbeelding kan
aanstekelijk wer-ken en is heel vaak ook het medicijn tegen fatalisme en
moedeloosheid bij vol-wassenen.
“Een dag is nooit zo nat, of de zon schijnt altijd wat” luidt een spreekwoord.
Ook in de grootste ellende is er altijd wel een lichtpuntje te zien. Dit mochten
onze A.M.I.E.-medewerkers in Port-au-Prince onlangs nog ervaren. Van het
Fonds
Ba-ron
Jean-Charles
Velge,
beheerd
door
de
Koning
Bouwdewijnstichting, ont-vingen ze de som van 3000 €. Het geld zal aangewend
worden voor o.m. de aankoop van didactisch materiaal en de uitrusting van de
kantine.
Graag willen we het Fonds Baron Jean-Charles Velge bedanken!
Wilt u die lichtpuntjes vermenigvuldigen, dan kan dat altijd door een bijdrage
te storten op rekening: BE56 0001 5458 3947 (BIC: BPOTBEB1) onder
vermelding: “Haïti”.
Alvast onze hartelijke dank.
Rob Tas
Wie spoedig geeft, geeft dubbel!
Op 5 januari 2011 maakte de Federale Overheidsdienst
Financiën bekend dat het minimale bedrag dat recht geeft
op een fiscale aftrek aangepast wordt.
Het bedrag van 30 euro is jarenlang niet geïndexeerd,
vandaar dat het minimumbedrag in 2011 op 40 euro wordt
gebracht.
Voorgestelde kleine projecten
Stort je bijdrage voor deze projecten enkel
op rekeningnummer BE22 0001 5458 3947 (BIC code: BPOTBEB1)
van A.M.I.E. comité «Projecten » Ericastraat 9 2440 Geel
23
steeds met de vermelding: «Klein project van comité 00, gevolgd door het
nummer van het gekozen project».
Mocht je het projectnummer of de naam van de missionaris of het land niet
wensen te vermelden, dan kiezen wij in jouw plaats in functie van wat meest
dringend is.
Project nr. 403-8 : Free clinic in Northville (Kaibigan Int’l of the
Philippines)
De «Free clinic» is actief sinds 1983 met de hulp van ex-petekinderen die
afstudeerden als dokter of tandarts en die om de 2 maanden gratis medische en
tandheelkundige zorgen verstrekken aan en de benodigde geneesmiddelen ter
beschikking stellen van belangstellende kinderen en ouders in een Filippijnse
sloppenwijk. Nu is die van Northville aan de beurt.
De meeste patiënten hebben longinfecties of een tekort aan vitaminen, terwijl
de tandartsen, zoals elders op de Filippijnen, moeten vaststellen dat de
jongeren een wel erg slecht gebit hebben: er dienen dus heel wat tandjes
getrokken! De dokters voeren tevens zo'n honderdtal besnijdenissen uit
tijdens een dergelijke «Free clinic».
We zouden met jullie steun - waarvoor onze oprechte dank - dit door de
inwoners erg naar waarde geschatte project graag blijven verder zetten.
Onze bijdrage: ....................................1.500 €
Project nr. 506-05: Opvang en opleiding van de jongeren van het CNDC
(Madagaskar)
Het Centre Notre-Dame de Clairvaux wil aan 472 kansarme jongeren de kans
bieden om hun dromen te verwezenlijken. Ze moeten zich kunnen ontplooien en
uitgroeien tot burgers met verantwoordelijkheidszin (zie in dit nummer de
getuigenis van Marie-Claire Berten: “De jongeren van Antananarivo”).
Graag zouden we de kosten voor de opvoeding en de beroepsopleiding van 10
van hen in de door hen gekozen richting bekostigen.
Kostprijs: ...........................2.530 €/semester
Projecten nr. 402 : Heelkundige ingrepen (Gaby Tremblay, Peru)
In 2010 werden heel wat kinderen uit Pucallpa of Lima geopereerd en/of
verzorgd in Lima. Het ging bv. om de zwaar verbrande Cledi, de ondervoede
elfjarige Russel (die ook nog een longontsteking had opgelopen), Yacksen die
te kampen kreeg met een darmobstructie, Laïda die zonder
hoornvliestransplantatie blind zou zijn geworden vóór de leeftijd van 2 jaar,
Jhonatan die dringend moest behandeld worden tegen tetanos, Silvia die
verkracht, geslagen en voor dood achtergelaten werd op een kerkhof, enz.
Ook dit jaar zouden we graag kinderen uit het oerwoud bij Pucallpa of Lima de
kans willen geven om geopereerd te worden.
24
Gewenst bedrag: 3.500 €
Project nr. 517-3: Biggen en kippen voor «Maison Papy» (Pater Pol Feyen,
Congo)
Pater Pol Feyen heeft steeds van de voeding van zijn «Papillons» een erezaak
gemaakt en gewezen op het belang van zelf groenten, fruit en vlees te
produceren. Zo leren de jongeren bovendien ook technieken aan die hun later
van pas zullen komen en kan er tevens nog wat van de opbrengst verkocht
worden ook, tot grote tevredenheid van de bevolking.
We kunnen hem vandaag een handje toesteken door hem de nodige fondsen te
bezorgen waarmee hij ter plaatse 3 biggetjes, 100 legkippen en 3 maanden
voeder kan aankopen. Die investering zal heel snel vruchten afwerpen: er is
immers niet alleen het vlees en de eieren, maar ook de mest!
Kostprijs van het project: .......... 2.500 €
CONTACTADRESSEN
A.M.I.E. (sociale zetel en secretariaat)
Rob Tas
Diestseweg 95
2440 Geel
Tel.: 014/72 00 28
Email: [email protected]
Rekeningnummer (giften en abonnement): BE56 0003 2569 6088 (BIC: BPOTBEB1)
PROJECTEN
Jean & Thérèse-Marie Flipot - de Fays
Ericastraat 9, 2440 Geel
014/59 02 80 (tss 10-12u. en 13.30 -16u.)
25
[email protected]
Rekeningnummer: BE22 0001 5458 3947 (BIC: BPOTBEB1)
PETERSCHAPPEN
COMITÉ LATIJNS-AMERIKA
COMITÉ AZIË
Individuele peterschappen
Individuele peterschappen
Frans Parren
Nieuwe Graanmarkt 15 bus 5
1000 Brussel
[email protected]
Rekeningnr: BE45 0003 2569 6189 (BIC: BPOTBEB1)
Jos en Griet Cuypers - Van den Berge
Bergstraat 110, 3010 Kessel-lo
016/25 31 13
[email protected]
Rekeningnr: BE67 0001 7326 0487 (BIC: BPOTBEB1)
Marleen Lanckman
Domeinstraat 69A, 3010 Kessel-lo
016/35 50 77
[email protected]
Rekeningnr:BE46 0000 2467 0736 (BIC: BPOTBEB1)
Elisabeth Carton de Tournai-Jadot
(zie hiernaast)
Rekeningnr: BE58 0000 8955 8379 (BIC: BPOTBEB1)
Janine Clapuyt - Van Rossum
Avenue de l’Espinette 19, 1348 Louvain-la-Neuve
010/45 01 29
[email protected]
Rekeningnr: BE43 0001 0342 1501 (BIC: BPOTBEB1)
Griet Cuypers - Van den Berge
Bergstraat 110, 3010 Kessel-lo
016/25 31 13
Rekeningnr: BE50 0003 2544 6518 (BIC: BPOTBEB1)
Groepspeterschappen
Beroepspeterschappen
Elisabeth Carton de Tournai-Jadot
Avenue Eugène Godaux 28, 1150 St. Pieters Woluwe
02/770 06 89 (bij voorkeur woensdagmorgen)
[email protected]
Rekeningnr: BE58 0000 8955 8379 (BIC: BPOTBEB1)
PROJECT HAPPY HOME (KENYA)
Christian Vandeplas
RueFond Thirion 61, 1410 Waterloo
02/354 74 41, GSM 0497/ 52 75 42
[email protected]
Rekeningnr: BE57 9793 2610 7335 (BIC: ARSPBE22)
COMITÉ AFRIKA (Entasekera, Mukuyu School)
Robert Tas
Diestseweg 95, 2440 Geel
014/72 00 28
[email protected]
Rekeningnr: BE35 9793 2610 7537 (BIC: ARSPBE22)
Elisabeth Carton de Tournai-Jadot
(zie hiernaast)
Rekeningnr: BE84 0000 6496 6859 (BIC: BPOTBEB1)
Mark Bolsens
Tijl Uilenspiegellaan 126, 2050 Antwerpen
0486/526 188 of na 21u. 03/219 17 01
[email protected]
Rekeningnr: BE80 0000 8577 5177 (BIC: BPOTBEB1)
____________________________________________________
_
SCHATBEWAARDER
(adresverandering & fiscale attesten)
Stefaan De Bondt
Stampkotstraat 10, 8551 Heestert
056/71 72 81
[email protected]
A.M.I.E.
26
30 jaar ervaring
steunt kinderen peterschap op maat
Kleine projecten
100 % vrijwilligerswerk
1,06 % onkosten
www. amie-be.org