Bentley in Djibouti!

Commentaren

Transcriptie

Bentley in Djibouti!
Bentley in Djibouti!
Djibouti. Land van de Moussa Ali, chamsin, de Asahyammara en Adohyammara
en……. Bentley Drummer. Wat? Ja! Want wat we hier niet weten is dat deze
Leidse band in dit Oost-Afrikaanse land waanzinnig populair is. En da´s nog
zwak uitgedrukt. Hier een reportage over de Bentley Drummer Djibouti World
Tour 2002. Drie dagen vol hysterische fans, huwelijksaanzoeken, gore wc´s en
ranzige hotelkamers.
Donderdag 24 januari 2002 stappen de
beide Bentley Drummers, zanger P.G.M
en gitarist Rainy V. na een vermoeiende
vliegreis uit op het vliegveld van de
hoofdstad Djibouti. Op het vliegveld
staan honderden fans de muzikanten al
op te wachten. Ondanks de zware
vermoeidheid, nog eens verergerd door
de plotselinge hitte (de week ervoor had
Bentley Drummer door het koude Alaska
getourd) nemen P.G.M en Rainy V. toch
ruimschoots de tijd om de trouwe fans
allemaal
persoonlijk
van
een
handtekening te voorzien. Na anderhalf
uur zitten Rainy V. en P.G.M. eindelijk in
de gammele bus die hen naar hun hotel
zal brengen.
Die middag vloeit de chamsin, de
nationale drank vernoemd naar de
stoffige woestijnwind die vooral in juli
waait, rijkelijk. Bentley Drummer heeft
namelijk iets te vieren: In Japan heeft
The Boy With The Hummingbird Eyes
namelijk in minder dan een maand tijd de
Gouden status bereikt. Omstreeks half
vier plaatselijke tijd is het uit met de
pret en stappen de beide heren in
opperbeste stemming
weer in de
snikhete bus die hun naar de zaal zal
brengen waar zij die avond hun eerste
optreden in Djibouti zullen geven. Door
de bus schalt de Fatboy Slim remix van
de nieuwe single van de Gorillaz, die op
dit moment nog niet officieel uit is, maar
die hun goede vriend Damon Albarn hen
in Londen alvast in de handen had
gedrukt. Voor de zaal staat al een
groepje fans te wachten.
Ondanks de vermoeidheid en de
misschien iets te rijkelijk geconsumeerde
chamsin is dit een van de betere
optredens van Bentley Drummer sinds
februari 2000, toen zij voor het eerst
vanuit hun privé studio het podium op
stapten. P.G.M. is beter bij stem dan ooit
en
zijn
werk
aan
de
synths,
drummachines en sampler doet de
onderbuik van het publiek trillen. Rainy
V.
wisselt
subtiele
gitaarlijntjes
moeiteloos af met genadeloze noiseerupties.
hoofdstad Djibouti
Na een lange feestelijke nacht
stommelen de beide Bentley Drummers
om twee uur hun bed uit. Na een vlug
ontbijt trekken ze even de stad in om nog
wat souvenirs te scoren en ondertussen
nog wat praten met de fans, die hun
overal
aanspreken.
Ondanks
taalproblemen, het Frans van P.G.M. en
Rainy V. is maar beperkt, zijn de
gesprekjes toch vrij levendig en met een
schone dame worden zelfs adressen
uitgewisseld. Die avond speelt Bentley
Drummer wederom in de Hassan Gouled
Aptidon Arena, die al ruimschoots van te
voren voor alle drie de optredens was
uitverkocht. Net als de vorige avond
spettert Bentley Drummer weer als nooit
tevoren (was het de hitte of was het de
wederom rijkelijk vloeiende chamsin?). In
tegenstelling tot de eerste avond, toen
Bentley Drummer vooral werk speelde van
hun debuutalbum 20 Years or More en No
More Abba!!, verrassen P.G.M. en Rainy
V. de fans vooral met nieuw werk van het
binnenkort te verschijnen album The Boy
with the Hummingbird Eyes. De hierop
excellerende gitarist Remy kan wegens
RSI-problemen het duo niet versterken op
deze tour. Ook zangeres Ciska die op het
prachtige My Lucky Day een glansrol
speelt,
heeft
wegens
andere
verplichtingen verstek moeten laten
gaan. Na het optreden gaan de beide
heren gewapend met dikke viltstiften de
zaal in om de cassettebandjes die voor en
na het optreden gretig aftrek vonden
hoogstpersoonlijk van een handtekening
en soms een persoonlijke boodschap te
voorzien. ¨Het contact met de fans is
voor ons gewoon heel belangrijk,¨ zegt
Rainy V. als ik opmerk, dat dit toch niet
heel gebruikelijk is in de harde
popwereld.
het publiek in de kolkende zaal
De laatste dag is er tijd om even
een kijkje te nemen op de 2053 meter
hoge berg Moussa Ali. Voor eerst sinds de
aankomst hebben Rainy V. en P.G.M.
even wat tijd voor zichzelf. De bioloog
P.G.M. grijpt de gelegenheid om de
zeldzame flora rondom de prachtige berg
eens nader te bestuderen. Rainy V. gaat
lekker languit liggen met het boek The
Right Time over de verkiezing van Ronald
Reagan tot gouverneur van Californië in
1966. ¨De geschiedenis van Amerika in de
jaren zestig fascineert mij al sinds het
begin van mijn studie geschiedenis,¨ zegt
hij als ik opmerk dat deze lectuur toch
niet echt rock ´n´ roll is. Geheel tegen
hun gewoonte in speelt Bentley Drummer
die avond naast hun fantastische eigen
werk ook een aantal covers. In de toegift
passeert Rats van Syd Barrett de revue en
eerder op de avond wist Bentley Drummer
het publiek al te verrassen met een
vlammende versie van The National
Anthem van Radiohead. Na het optreden
en het gebruikelijke contact met de fans,
worden de beide Bentleys benaderd door
een journalist van Le Monde Djiboutin,
het grootste onafhankelijke dagblad van
Djibouti. De journalist werkt vooral het
standaardlijstje met vragen af. En dus
vertellen P.G.M. en Rainy V. maar weer
eens over hun invloeden. Naast de al
gespeelde Syd Barret en Radiohead staan
ook nog eels, Beck, Death in Vegas,
Massive Attack en natuurlijk Sonic Youth
op het lijstje. Verder worden ze ook nog
het hemd van het lijf gevraagd over het
Nederlandse popklimaat. Ondanks de
grote commerciële succesen van bands
als Kane en Di-rect, verklaren de Bentleys
dat hun hart toch vooral uitgaat naar de
obscure samplepop van Solex en Bauer.
Niet lang na het interview stappen P.G.M.
en Rainy V. op de bus naar het vliegveld
en een paar uur later vliegen ze boven
het prachtige Afrikaanse landschap op
weg naar Schiphol. Na een maandje
vakantie zal Bentley Drummer zich gaan
opmaken voor het festivalseizoen……..
www.bentleydrummer.nl

Vergelijkbare documenten