Weather Trouble Wetterprobleme

Commentaren

Transcriptie

Weather Trouble Wetterprobleme
European weather stories
Europäische wettergeschichten
Weather Trouble
and other stories
Wetterprobleme
und andere Geschichten
European weather stories
Europäische wettergeschichten
Weather Trouble
and other stories
Wetterprobleme
und andere Geschichten
This book was created as part of our Comenius Partnership on the common theme
‘Climate changes in Europe.’
Dieses Buch ist entstanden in der Zusammenarbeit von europäischen
Partnerschulen im Rahmen des Comeniusprojektes
„Climate changes in Europa“
Bredon Hill Middle School – Ashton Under Hill – United Kingdom
Staatliche Grundschule – Steinheid – Deutschland
Basisschool het Hoge – Vorden – Nederland
1. Základná škola, P. Jilemnického 1813/1 – Zvolen – Slovensko
Supported by the European Union
Gefördert durch Europäische Union
Národná agentúra
Programu celoživotného vzdelávania
•1•
Tento projekt bol financovaný s podporou Európskej komisie a grant naň bol získaný za pomoci
Národnej agentúry Programu celoživotného vzdelávania SAAIC v rámci podprogramu COMENIUS.
Táto publikácia bola financovaná s podporou Európskej komisie.
Táto publikácia reprezentuje výlučne názor autora a Európska komisia ani Národná agentúra
nenesú zodpovednosť za akékoľvek použitie informácií obsiahnutých v tejto publikácii.
Cycling in the rain
Published by/Herausgeber /Vydavateľ:
1. Základná škola, P. Jilemnického 1813/1, Zvolen, Slovensko
Published in/Erscheinungsjahr/Rok vydania: 2013
Text and Illustration/Texte und Illustration/Texty a ilustrácie:
Bredon Hill Middle School, Ashton Under Hill, United Kingdom
Staatliche Grundschule, Steinheid, Deutschland
Basisschool het Hoge, Vorden, Nederland
1. Základná škola, P. Jilemnického 1813/1, Zvolen, Slovensko
Book design/Buchausstattung/Grafická úprava: Ing. arch. Pavol Borodovčák
Print/Druck/Tlač: Róbert Jurových – NIKARA, Krupina
Impression/Auflage:/Náklad: 1000 ks
Pages/Seitenzahl/Počet strán: 84
ISBN: 978-80-971296-6-8
The day began as a warm summer day, but then it started to rain hard and suddenly
the streets were flooded. In the Netherlands we are used to it because it often happens.
Usually it only rains for about 15 minutes, but for me it is not nice that it is also rains
in the summer. It doesn’t always rain. When it is sunny, it can be quite nice weather.
Frank went to visit his parents. His parents lived in Germany. It was a long trip
because he went on his bike and he came from Vorden and went across the border. He
was almost at his parents when it suddenly started to rain, which was very annoying.
He stopped for the night and went to a small café, to get something to eat and then
sleep. He woke during the night and all his things were gone. He called the police and
15 minutes later the police detectives were there. They followed the trail and came out
in the reception area. They found his clothes again.
When he cycled the next morning it rained more, becoming heavier and heavier.
Finally it stopped raining and when he arrived at his parents, there was a rainbow full
of bright colours. He cried, because there was no one at home. He went outside. He
rode like crazy down the road and at the end of the path his parents car came onto
the drive. He was so happy they all could still celebrate Christmas together.
3
•1•
Radfahren im Regen
Der Tag begann, wie ein warmer Sommertag. Dann aber begann es zu regnen – hart
und plötzlich. Die Straßen würden überflutet. In den Niederlanden sind wir es gewohnt,
weil es oft passiert. Normalerweise ist es nach ca. 15 Minuten vorbei, aber es ist nicht
schön, dass es auch im Sommer regnet. Es regnet nicht immer. Die Sonne kann auch
scheinen. Und dann kann es sehr schönes Wetter sein.
Frank wollte seine Eltern besuchen. Seine Eltern lebten in Deutschland. Es war
eine ziemlich lange Reise. Er war mit dem Fahrrrad unterwegs. Er kam aus Vorden.
Frank war fast bei seinen Eltern, als es plötzlich zu regnen begann. Er besuchte ein
kleines Café, bekam etwas zu essen und dann versuchte zu schlafen. In der Nacht
wurde er wach und stellte fest, dass seine Sachen verschwunden waren. Er rief die
Polizei und 15 Minuten später waren die Ermittler da. Sie folgten die Spur und kamen
in das Zimmer. WER IST GEMEINT?
Endlich hörte es auf zu regnen und als Frank bei seinen Eltern ankamen, gab es
einen Regenbogen. Er rief, aber es war keiner zu Hause. Er ging nach draußen. Er
ging auf die Straße. Am Ende des Pfades erschien das Auto seiner Eltern. So konnten
sie noch Weihnachten zusammen feiern.
Fietsen in de regen
•1•
Bicyklovanie v daždi
Ráno vyzeralo, že bude krásny letný deň. Slnečné počasie však netrvalo dlho. Nebol
ešte ani obed, keď začalo husto pršať. Zrazu boli všetky ulice zaplavené.
V Holandsku sme na to zvyknutí, lebo sa to stáva často.
V tento deň sa Frank vybral navštíviť svojich rodičov, ktorí bývajú v Nemecku.
Keďže on býva vo Vordene a vybral sa do Nemecka na bicykli, jeho výlet bol dlhý.
Počas cesty musel prejsť aj cez hranice. Už bol takmer u rodičov, keď zrazu začalo
pršať, čo bolo veľmi nepríjemné. Preto sa rozhodol prenocovať v malej kaviarni, kde
si dal aj niečo na jedenie. Po dobrej večeri si ľahol spať. Z ničoho nič sa zobudil
uprostred noci a zistil, že všetky jeho veci sú preč. Rýchlo zavolal políciu. Zakrátko
prišiel detektív, s ktorým potom spolu sledovali stopy. Tie ich doviedli až k recepcii,
a tam Frank všetky svoje veci našiel. Záhadu, ako sa tam dostali, sa im však rozlúštiť
nepodarilo. A keďže Frankovi nič nechýbalo, ani ho to veľmi netrápilo.
Ráno sa Frank opäť vydal na cestu. Pršalo ešte viac ako večer, dážď bol stále hustejší a hustejší. Pršať prestalo, až keď dorazil do cieľa svojej cesty, k svojim rodičom.
Tam sa mu na oblohe ukázala nádherná dúha plná jasných farieb. Trochu sa zľakol,
lebo nikto nebol doma. Rozhodol sa, že kým sa rodičia vrátia domov, ešte sa trochu
pobicykluje. Ako tak letel dolu cestou, zbadal prichádzajúce auto, v ktorom sa viezli
jeho rodičia. Veľmi sa potešil najmä tomu, že Vianoce budú zasa oslavovať spolu.
De dag begon als een warme zomerdag, maar toen begon het plotseling hard te regenen en de straten waren overstroomd. In Nederland zijn we dat gewend, omdat het
vaak gebeurd. Meestal is het na ongeveer 15 minuten over, maar het is niet leuk dat
het ook in de zomer regent. Het regent niet altijd. De zon kan ook schijnen. En dan
kan het heel mooi weer zijn.
Frank ging zijn ouders bezoeken. Zijn ouders woonden in Duitsland. Het was best
een lange tocht omdat hij met de fiets ging en hij kwam uit Vorden. Hij was bijna bij
zijn ouders toen het plotseling begon te regenen, heel vervelend. Hij ging naar een
klein café, om iets te eten en daarna te slapen. Hij werd ’s nachts wakker en zijn spullen waren verdwenen. Hij belde de politie en 15 minuten later waren de agenten er.
Ze volgden het spoor en kwamen uit in de kamer van de beheerder.
Toen hij verder fietste ging het weer hard regenen, steeds harder en harder. Eindelijk stopte het regenen en toen hij bij zijn ouders aankwam, was er een regenboog.
Hij riep, maar er was niemand thuis. Hij ging naar buiten. Hij ging boos op weg maar
bij het einde van het pad kwam de auto van zijn ouders aan rijden. Zo konden ze
toch samen kerst vieren.
4
5
•2•
•2•
Schlittschuh laufen
Jan und seine beide Brüder gehen sehr gern Schlittschuh laufen Heute gehen sie auf
die Eisbahn in ihrem Dorf. Sie nehmen die Schlittschuhe mit und warme Kleidung. Als
sie an der Eisbahn ankamen, zogen sie zuerst die Schlittschuhe in der Kantine an. Sie
gingen auf das Eis. Nach einer Weile kamen Jan und William zu einer Stelle mit viel
Schnee. Durch den Schnee sehen sie das Gefahrenschild zu spät. „Vorsicht, ein Loch!“
Jan fällt plötzlich in das Loch. William sah seinem Bruder, der plötzlich verschwand.
Er sah, dass an der Stelle ein Loch im Eis war. Sein Bruder ist in das Wasser gefallen!
Er zögerte nicht und sprang selbst in das Wasser. Er griff nach seinem Bruder und
schwamm zurück zum Loch. Hustend und prustend, kamen sie wieder nach oben.
Sie gingen gleich zur Kantine, wo ihr Vater auf sie wartete. Die Jungs berichteten, was
passiert war und der Mann hinter dem Schreibtisch gab Jan und William ein Handtuch.
Sie gingen schnell ins Auto und fuhren glücklich nach Hause.
Ijsschaatsen
Ice skating
Jan and Willem are two brothers who are very fond of skating. Today they are going
to the rink in their village. They take some warm clothes and skates in the car. When
they arrive at the rink, their father says that he will wait in the canteen. If they learned
to skate on the ice, then they would be able to skate in the snow outside.
Jan and Willem are now skating outside. As it is snowing so heavily, Jan does not
see the danger sign that says: “Beware of the hole!” William sees his brother skating
in front of him, suddenly disappearing. He sees that there is a hole in the ice and his
brother is in the water.
Without hesitation he jumps in to the water and goes under the ice. He grabs his
brother and swims back to the hole. Coughing and spluttering, they come back above
the ice. They skate directly back to the canteen where their father is. They explain
what happened and the man behind the reception desk gives a towel to Jan and Willem. They go quickly to the car and drive home.
6
Jan en Willem zijn twee broers. Ze zijn erg dol op schaatsen en gaan vandaag naar
de ijsbaan in hun dorp. Ze nemen de ijsschaatsenmee, doen warme kleren aan en
stappen in de auto. Toen ze op de ijsbaan aankwamen, deden ze eerst de ijsschaatsen
aan in de kantine. Als ze op het ijs schaatsten gaat het na een tijdje sneeuwen. Jan
en Willem schaatsen achterelkaar. Door de sneeuw ziet Jan het gevaarteken niet dat
zegt: „Pas op voor een gat!“ Jan valt plotseling in het gat. Willem zag zijn broer die
voor hem schaatste plotseling verdwijnen. Hij ziet dat er een gat in het ijs zit. En
zijn broer is in het water gevallen. Hij aarzelt niet en springt er zelf in. Hij grijpt zijn
broer en zwemt terug naar het gat. Hoestend en proestend komen ze weer boven. Ze
schaatsen rechtstreeks naar de kantine waar zijn vader is. Hij legt uit wat er gebeurd
is en de van de man achter de balie geeft een handdoek aan Jan en Willem. Ze gaan
snel naar de auto en rijden naar huis.
Korčuľovanie
Jan a William sú dvaja bratia, ktorí majú veľmi radi korčuľovanie. Jedného dňa sa
rozhodlí ísť korčuľovať najprv na klzisko v ich dedine, potom možno aj na zamrznutý
rybník. Do auta naložili korčule a nejaké teplé veci. Keď dorazili na klzisko, otec im
povedal, že ich počká v bufete. Pripomenul im, že ak sa naučia korčuľovať na umelom
ľade, potom budú schopní korčuľovať sa aj von na zamrznutom jazere. Keďže boli
šikovní, korčuľovanie im išlo jedna radosť.
7
•2•
Jan a Wiliam sa neskôr korčuľovali aj na zamrznutom rybníku. Pretože husto
snežilo, Jan nezbadal varovnú značku, ktorá upozorňovala na dieru v ľade. Práve keď
sa Wiliam pozeral na svojho brata, ktorý sa korčuľoval priamo pred ním, Jan zrazu
spadol. Wiliam hneď zbadal príčinu Janovho pádu. Uvidel totiž dieru v ľade a svojho
brata vo vode.
Wiliam bez váhania skočil do vody, aby svojho brata zachránil. Rukami nahmatal Janovo telo, schmatol ho za golier na kabáte a plával s ním späť k otvoru v ľade.
Wiliamovi sa horko-ťažko podarilo Jana prskajúc a kašľajúc vytiahnuť z ľadovej vody
na ľad. Keď sa obaja spamätali z toho, čo sa im stalo, premrznutí sa rýchlo vracali
k bufetu, kde ich čakal ustarostený otec. Bratia mu celí vystrašení vyrozprávali, čo
sa im prihodilo. Pán spoza pultu im podal uteráky, aby sa osušili. Potom všetci traja
nasadli do auta a ponáhľali sa domov. Tento príbeh vytvoril Lucas Weevers.
•3•
Weather in Holland
Sara and Tom are saying goodbye to the others in the campsite, because they have
to go home tomorrow. Suddenly the wind begins to howl. The trees are bended and
crooked by the wind. They can also hear the storm now!
Sara and Tom wander about the campsite with many questions in their head.
Where did the lightning strike? More people come outside and ask is anyone injured?
Tom and Sara ask anxious questions to everyone about what is happening but they
get no answers. Tom is taller than Sara and he can look over the hedge. Sara stands
on her toes. And now they see it. Their hut is on fire. Where they had worked and
played the whole summer now stood in flames. But that was not the worst.The wind
was fanning the flames towards the woods.
Sara and Tom rush to the reception, where the phone is. They call the fire brigade,
but they are delayed, so Sara and Tom must try to extinguish the fire themselves.
There is no water and they must do something. Finally the rescue falls from the
sky. It starts to rain. The fire is extinguished.
8
9
•3•
Das Wetter in Holland
Sara und Tom sind auf dem Campingplatz. Weil sie morgen nach Hause gehen, nehmen sie Abschied. Plötzlich beginnt der Wind zu wehen. Die Bäume biegen sich im
Wind. Jetzt können die Kinder den Sturm auch hören. Ein Gewitter zieht auf! Sie
hören einen lauten Schlag.
Sara und Tom rennen schnell über den Campingplatz mit vielen Fragen im Kopf.
Wo hat der Blitz eingetroffen? Gibt es auch Opfer? Tom und Sara haben Angst. Sie
fragen, was passiert ist, aber sie erhalten keine Antwort. Tom ist größer als Sara und
er blickt durch die Hecke. Sara steht auf den Zehen. Und jetzt sehen sie es. Ihre Hütte
steht in Flammen. Alles, woran sie den ganzen Sommer hindurch gearbeitet hatten,
steht in Flammen. Aber das ist nicht das Schlimmste. Die Flammen breiten sich durch
den Wind in Richtung Wald aus. Sara und Tom rennen zur Rezeption, wo das Telefon
steht. Sie rufen die Feuerwehr an, aber die Feuerwehr hat Verspätung. Sara und Tom
versuchen das Feuer selbst zu löschen. Aber es gibt kein Wasser und sie müssen etwas
tun. Und dann kommt die Rettung vom Himmel gefallen. Es beginnt zu regnen. Das
Feuer ist gelöscht.
Weer in Holland
•3•
Počasie v Holandsku
Sara a Tom sa lúčili s ostatnými v kempe, pretože na ďalší deň mali ísť domov, keď
vtom náhle začal fúkať silný vietor. Stromy sa kývali zo strany na stranu, ohýbali sa
pod nárazmi vetra. Zrazu Sara a Tom začuli hrozivé hrmenie.
Prechádzali kempom a v hlave im vírilo mnoho otázok. „Kde udrel blesk?“ pýtali
sa jeden druhého. Aj ďalší ľudia vychádzali von a zisťovali, či niekto nie je zranený.
Tom a Sara sa každého ustarostene pýtali, čo sa to vlastne deje, ale nedostali
žiadnu odpoveď. Tom, keďže bol vyšší ako Sara, mohol lepšie vidieť ponad plot, ktorý
obkolesoval ich kemp. Ale aj zvedavá Sara sa pokúšala postaviť na špičky, aby tiež
všetko dobre videla. Vtom to zbadali! Ich chata bola celá v plameňoch! Miesto, kde
sa predtým celé leto hrali a pracovali, teraz pohlcovali ohnivé jazyky. Ale to nebolo
to najhoršie. Vietor rozdúchaval oheň smerom k lesu, hrozilo, že požiar sa rozšíri aj
týmto smerom.
Sara a Tom utekali na recepciu kempu, aby sa čo najskôr dostali k telefónu. Zavolali požiarnikov, ale tí meškali. A tak sa Sara a Tom rozhodli, že sa pokúsia požiar
uhasiť sami.
Voda nablízku nebola, museli preto hľadať iný spôsob, ako čo najskôr pomôcť.
Našťastie akoby zázrakom prišla záchrana z neba. Začal pršať silný, hustý dážď, ktorý
nebezpečný oheň uhasil.
Sara en Tom staan op de camping afscheid te nemen, omdat ze morgen naar huis
gaan. Plotseling begint de wind aan te wakkeren. De bomen zijn krom. Ze nu horen
ook onweer! En het slaat in, maar waar?
Sara en Tom hollen over de camping met veel vragen in hun hoofd. Waar sloeg de
bliksem in? Meer mensen komen naar buiten? Zijn er ook slachtoffers? Tom en Sara
vragen angstig wat er aan de hand is maar ze krijgen geen antwoord. Tom is groter
dan Sara en hij kan over de heg kijken. Sara staat op haar tenen. En nu zien ze het
om het. Hun hut staat in brand. Het ding waar ze de hele zomer in gewerkt hadden
stond in vlammen. Maar dat was niet het ergste. De vlammen gingen richting het bos
door de wind. Sara en Tom holden naar de receptie, waar de telefoon is. Ze bellen de
brandweer, maar de brandweer heeft vertraging, zodat Sara en Tom zelf het vuur moeten
proberen te blussen. Er is geen water en dat hebben ze nodig om iets te doen. En dan
komt de redding uit de lucht vallen. Het begint te regenen. De brand wordt geblust.
10
11
•4•
•4•
SUDDENLY I HEARD LOUD THUNDER AND I SAW A LIGHTNING BOLT! I was
shocked that it might kill me! I left my harvest behind in the woods and ran to the mill.
When I arrived at the mill, I was drenched by the rain. I turned on the radio
quickly to hear how the weather was now. I could not hear the man so well, but
after a while I heard something vague: “it is not good people ... the hurricane is
coming! … Beware!!!”
“…KKGKGKGKRRKGRRRGKRT___” the radio fell over and in the mill I heard a hard
bang. The lightning had just hit the mill! Part of the floor of the mill fell away under
my feet. I had to hang by my fingertips to the windowsill. I pulled myself back onto
the windowsill. When I stood again, I heard another BANG. The other side of the mill
also fell away. Now there was only a small piece of the mill. I dove off in a corner
and I put my head between my knees. I kept my hands on my head and waited. I was
afraid that more lightning would strike the mill. The storm drifted slowly away and
after a while I heard no more thunder. I stood up and sat on my bed (the only piece
of furniture left).
The mill stood still, but there was one problem: there was a little wind.
Die Erinnerung von dem Müller
The memory of the Miller
I lay in my bed and it was very hot and humid.
I thought to myself: this makes sense, it is the middle of summer and that was
the reason I was sweating so much. The window of the mill was open, why do I not
get up and close it?
I wanted to go quickly to close it, but I was caught up in my blanket. So it took
a while before I was out of bed. Meanwhile it became warmer. After I closed the
window, I went back to my bed.
In the morning I woke up and it was much cooler, I was even feeling chilly. I looked
out the window and I saw the dark clouds arrive. Therefore I decided to listen to the
weather forecast. On the radio I heard the same man as always: “Hello listeners, I have
bad news: there is a violent storm coming! Attention, people in the West of Holland,
stay inside!” I then turned the radio off.
After a while there was still no rain. So I decided to go out for a walk, I still had
crops to harvest for work in the mill. I walked through the dark forest to the fields
as I always do.
12
Ich lag in meinem Bett und es war sehr heiß.
Ich dachte: logisch, es ist mitten im Sommer. Und ich schwitzte enorm. War das
Fenster der Mühle offen, dachte ich, warum schließe ich es nicht?
Ich wollte gehen um das Fenster zu schließen, aber ich war gefangen in meine
Decke. Es dauerte eine Weile, bevor ich aus das Bett war. Inzwischen wurde es wärmer.
Als ich das Fenster geschlossen hatte, ging ich zurück in meinem Bett.
Am Morgen bin ich aufgewacht und es war deutlich Kühler, ich war auch kalt. Ich
schaute aus dem Fenster und sah die dunklen Wolken kommen. Deshalb entschied
ich mich, um den Wetterbericht zu hören. Im Radio hörte ich wie immer den gleichen
Mann: „Hallo Hörer, ich habe schlechte Nachrichten: gibt es eine Warnbericht von
heftigen Sturm! Achtung, Leute in den Westen von Holland, bleib zu Hause, denn der
Sturm kommt!“ Ich habe das Radio ausgeschaltet.
Nach einer Weile gab es noch kein Regen. Also beschloss ich, noch ein bisschen
zu arbeiten, ich sollte noch ernten im Garten hinter der Mühle. Ich ging durch den
dunklen Wald. Als ich zurückkam (ich war im Wald). HÖRTE ICH PLÖTZLICH LAUTE
DONNER UND ICH SAH EINEN BLITZ! Ich war sehr erschrocken. Ich habe meine
Ernte in den Wald hinterlassen und lief zur Mühle. Bei meiner Ankunft in der Mühle
hörte ich den Regen. Ich schalte schnell das Radios an um zu hören, wie das Wetter
war jetzt. Ich konnte den Mann nicht so gut verstehen, aber nach einer Weile hörte
ich etwas: „Es ist keine gute Leute... der Hurrikan kommt! …Vorsicht!“
13
•4•
•4•
„…KKGKGKGKRRKGRRRGKRT___“ sagte es im Radio und in der Mühle hörte ich
einen harten Knall. Der Blitz war in der Mühle geschlagen! Die Regale fielen unter
meinen Füßen. Ich musste mich eben festhalten an die Fensterbank. Ich zog mich
wieder auf. als ich wieder Stand, hörte ich einen anderen BANG. Die andere Seite der
Mühle fielen auch nach unten. Nun gab es nur noch ein kleines Stück der Mühle. Ich
versteckte mich in einer Ecke und ich hielt meinen Kopf zwischen meinen Knien. Ich
hielt meine Hände auf meinen Kopf und wartete. Ich hatte Angst, dass der Blitz in
der Mitte der Mühle aufteilen würde. Der Sturm trieb langsam Weg und nach einer
Weile hörte ich keine weitere Thunder. Ich stand auf und setzte sich auf mein Bett
(das stand da glücklich noch). Die Mühle Stand noch, aber es gab ein Problem: Es
war zu wenig Wind.
Ik dook weg in een hoek en ik stopte mijn hoofd tussen mijn knieën. Ik hield mijn
handen op mijn hoofd en wachtte. Ik was bang dat de bliksem in zou slaan op het
midden van de molen. De storm dreef langzaam weg en na een tijdje hoorde ik geen
donder meer. Ik stond op en ging op mijn bed liggen(dat stond er gelukkig nog). De
molen stond nog steeds, maar er was één probleem: er kwam een beetje wind binnen.
Sacha en Dagmar maakten een verhaal over typische Nederlandse weer. We hopen
dat je het leuk vindt.
Het geheugen van de molenaar
Ik lag in mijn bed en het was erg warm.
Ik dacht dat bij mijzelf: logisch, het is het midden van de zomer. En ik zweette
enorm. Het venster van de molen was open, ik dacht ik: waarom doe ik het niet dicht?
Ik wilde gaan staan om het te sluiten, maar ik was verstrikt in mijn deken. Dus
het duurde een tijdje voordat ik uit bed was. Ondertussen werd het warmer. Toen ik
het venster gesloten, ging ik terug naar mijn bed.
In de ochtend werd ik wakker en het was veel koeler, ik was zelfs koud. Ik keek
uit het raam en ik zag de donkere wolken aankomen. Daarom besloot ik om te luisteren naar het weerbericht. Op de radio hoorde ik dezelfde man als altijd: „Hallo
luisteraars, ik heb slecht nieuws: er is een hevige storm opkomst! Opgelet, mensen
in het westen van Holland, blijf binnen, omdat de storm onze kant op komt!“ Ik heb
de radio uitgeschakeld.
Na een tijdje was er nog steeds geen regen. Dus besloot ik om nog een beetje te
gaan oogsten, Ik heb nog voorraadplek in de molen. Ik liep door het donkere bos,
omdat ik daar altijd door moet. Toen ik terugkeerde (ik was in het bos). HOORDE
IK PLOTSELING LUIDE DONDER EN IK ZAG EEN BLIKSEMFLITS! Ik schrok ik me
dood. Ik liet mijn oogst achter in het bos en liep naar de molen. Toen ik aankwam
bij de molen was dat ik kletsnat van de regen. Ik ging vlug naar binnen en deed de
radio snel aan om te horen hoe het weer nu was. Ik kon de man niet zo goed verstaan,
maar na een tijdje hoorde ik iets vaag: „het is niet goed mensen... de orkaan komt
eraan! … Pas op! …KKGKGKGKRRKGRRRGKRT___“ de radio viel uit en in de molen
hoorde ik een harde knal. De bliksem was in de molen geslagen! De planken vielen
weg onder mijn voeten. Ik moest me gewoon vasthouden aan de vensterbank. Ik trok
mezelf weer op. Toen ik opnieuw stond, hoorde ik een andere BANG. De andere kant
van de molen viel ook weg. Nu stond er nog slechts een klein stukje van de molen.
14
Mlynárove spomienky
Ležal som v posteli, bolo veľmi horúco a vlhko.
Rozmýšľal som: „To je normálne, lebo leto je práve uprostred, a to je príčina, prečo
sa toľko potím.“ Okno mlyna bolo zatvorené. „Prečo nevstanem a nejdem ho otvoriť?“,
pýtal som sa sám seba.
Chcel som to rýchlo urobiť, ale ešte chvíľu som zostal ležať v posteli. Medzitým
sa ešte viac oteplilo. Keď som okno otvoril, ľahol som si znova do postele a tvrdo
som zaspal.
Keď som sa ráno prebudil, bolo oveľa chladnejšie ako večer, dokonca som mal
pocit, ako keby mrzlo. Pozrel som sa z okna. Vonku to vyzeralo na riadnu búrku.
Preto som sa rozhodol vypočuť si predpoveď počasia. V rádiu som ako vždy počul
hlas toho istého muža. „Zdravím, milí poslucháči, mám pre vás zlú správu! Blíži sa
k nám prudká búrka! Pozor, ľudia na západe Holandska, zostaňte vnútri!“ znelo jeho
varovné hlásenie. Potom som rádio vypol.
Keďže ani po chvíli nezačalo pršať, rozhodol som sa ísť na prechádzku. Chcel
som sa pozrieť, či dozrela moja úroda. Stále som ju mal na poli pripravenú na ďalšie
spracovanie v mlyne. Prechádzal som cez tmavý les ako zvyčajne, keď som odrazu
uvidel jasný blesk sprevádzaný silným hrmením. Bol som šokovaný!
„Veď ma to mohlo zabiť!“ hovoril som si v duchu. Nechal som úrodu na poli a bežal
som naspäť do mlyna. Kým som tam však dorazil, bol som do nitky premočený od
prudkého dažďa, ktorý sa náhle spustil z tmavej oblohy. Rýchlo som zapol rádio, aby
som sa dozvedel, ako sa počasie bude vyvíjať ďalej. Hlásateľa som nepočul celkom
zreteľne, ale po chvíli sa mi podarilo zachytiť niečo ako: „To nie je dobré, ľudia...
hurikán sa blíži ... Pozor!!!“
„...KKGKGKGKRRKGRRRGKRT...“ Spojenie sa prerušilo. Zrazu niečo silno treslo!
Blesk udrel rovno do mlyna! Časť podlahy sa mi preborila rovno pod nohami. Na
prstoch som ostal visieť na okennej parapete . Horko-ťažko som sa vytiahol tak, aby
sa moje nohy mohli postaviť na podlahu. Keď som znova pevne stál na nohách, začul
som ďalší tresk. Druhá strana mlyna sa tiež zrútila. Z celej veľkej stavby ostal len malý
kúsok. Schúlil som sa v rohu a dal som si hlavu medzi kolená. Rukami som si zakrýval
15
•4•
tvár a čakal som, čo sa bude diať ďalej. Bál som sa, že aj do tej poslednej časti mlyna,
ktorá bola ešte celá, udrie ďalší blesk. Našťastie búrka začala pomaly odchádzať preč,
takže po chvíli som už nepočul žiadne hrmenie. Vstal som a sadol som si na posteľ.
Bol to jediný kus nábytku, ktorý po vyčíňaní blesku ostal celý.
Bol som rád, že mi ostal aspoň malý kúsok mlyna, ktorý prírodný živel nezničil,
a ten mi zatiaľ, kým vybudujem nový mlyn, postačí na bývanie. Sascha a Dagmar
napísali tento príbeh o počasí v Holandsku. Dúfame, že sa vám páčil.
•5•
Storm in the Netherlands
Saturday 25 February at 10:02. We saw on the news that a storm was coming to the
Netherlands. Code Red, to be exact. “Nonsense!” said my father “We never get storms
in the Netherlands!” “But we have just seen it on the news, father.” “It’s just a trick
of the Government. They want us probably to buy some more worthless propoganda.
We are not so stupid!” “But Daddy, I …” My father won’t let me finish. “Just stop that
whining.” Well, if that’s what my father thinks, then he will quickly be in for a big
surprise.
Saturday 25 February 17:06. My father was very surprised that the news bulletins
were still on the radio.
Saturday 25 February 23:37. The wind began to stir up harder than normal. My
father started to panic. My mother said: “You should not panic.”
My father replied: “Oh keep quiet! The only thing you can think of is your work!”
Then my mother said nothing, and went to sleep.
Sunday 26 February. I lay in my bed thinking of the storm, when I heard my mom
and dad talking about the same thing. “...listen to me!” I flew down the stairs (without
touching a step, only jumping) and yelled to my father “listen to me for once!” Sud-
16
17
•5•
denly we heard a loud sound, and the ground began to shake. That was the time that
my father really hit panic mode. “What was that!” shouted my father.
And my mother replied: “you should have chopped down that tree outside” and
my dad said: “Oh” and he went to think about a good answer. “Nobody told me that
it needed chopping!” (As I said earlier in this story that he was thinking about a good
answer. But it wasn’t good.)
Monday 27 February 23: 54. It was now a massive storm.
Tuesday 28 February 10: 43. We have no electricity anymore. The storm was so
loud, that we even could not hear each other.
Wednesday 29 February 8: 01. We saw on the news that we have been very lucky.
In some places many trees have been blown over by the storm.
Sturm in den Niederlanden
Samstag 25. Februar 10:02 wir sahen auf die Nachricht, dass ein Sturm über die Niederlande kam. CodeRed, um genau zu sein. „Unsinn!“ sagte mein Vater „Die Stürme gibt
es nie in die Niederlände!“ „Aber wir haben es gerade gesehen, auf die Nachrichten,
Vater.“ „Es ist nur ein Trick der Regierung. Sie wollen uns wahrscheinlich wertlosen
Unsinn kaufen lassen. Wir sind nicht so dumm!“ „Aber Papa, ich...“ Mein Vater lasst
mich Ausreden nicht. „Einfach aufhören mit das Jammern.“ Nun, wenn das ist, was
mein Vater denkt, dann wird es eine große Überraschung sein was passiert.
Samstag 25. Februar 17:06 – mein Vater war sehr überrascht, dass die Warnung
noch im Radionachrichten war.
Samstag 25. Februar 23:37 der Wind begann zu wähen, härter als normal. Mein
Vater schlug ein wenig Panik. Meine Mutter sagte: „Keine Panik.“ Mein Vater antwortete: „Liebe gute das einzige woran du denkst ist deine Arbeit!“ Meine Mutter sagte
nichts und ging schlafen.
Sonntag 26. Februar legte ich mich in meinem Bett und dachte an Sturm, wenn ich
meine Mama und Papa über das gleiche reden hörte. „Hör mir zu!“ Ich flog die Treppe
hinunter ohne Sie zu berühren und schrie meinen Vater „einmal auf mich zu hören!“
Plötzlich hörten wir ein lautes Geräusch und der Boden zu begann zu zittern. Mein Vater
war wirklich in Panik. „Was war das!“, schrie mein Vater, der mit uns war. Und meine
Mutter antwortete: „Wusstest du nicht, dass der Baum außen umgehackt wirt?“ und mein
Vater sagte: „O“ und er suchte nach eine gute Antwort. „Niemand sagt mir diese Dinge!“
Montag 27. Februar 23:54, nun war es wirklich schwer Sturm.
Donnerstag 28 Februar 10:43 wir haben kein Strom mehr. Der Sturm war so schwer,
dass wir einander noch nicht hören konnten.
Mittwoch 29. Februar 08:01 sahen wir auf die Nachricht, dass wir Glück hatten.
An einigen Stellen sind Bäume durch den Sturm gefallen.
18
•5•
Storm in Nederland
Zaterdag 25 februari 10:02. Wij zagen op het nieuws dat er een storm naar Nederland
kwam. Code rood, om precies te zijn. „Onzin!“ zei mijn vader „Het stormt nooit in
Nederland!“ „Maar we hebben het net op het nieuws gezien vader.“ „Het is gewoon
een truc van de regering. Ze willen ons waarschijnlijk waardeloos onzin laten kopen.
We zijn niet zo dom!“ „Maar Papa, ik...“ Mijn vader laat me niet eindigen. „Gewoon
stoppen met dat gezeur.“ Nou, als dat is wat mijn vader denkt, dan zal hij snel voor
een grote verrassing staan.
Zaterdag 25 februari 17:06. Mijn vader was zeer verbaasd dat de ’onzin’ nog steeds
op de radio was.
Zaterdag 25 februari 23:37. De wind begon aan te wakkeren harder dan normaal.
Mijn vader raakte een beetje in paniek. Mijn moeder zei: „Je moet niet in paniek raken.“
Mijn vader antwoordde: „Hou nou op! Het enige waar je aan kunt denken is je werk!“
Daarna zei mijn moeder niets, en ging slapen.
Zondag 26 februari. Ik lag in mijn bed te denken aan de storm, toen ik mijn pappa
en mamma over het zelfde hoorde. „.. .luister naar mij!“ Ik vloog de trap af(zonder
een tree aan te raken, dus het is meer springen) en schreeuwde naar mijn vader „Luister een keer naar mij!“ Plotseling hoorden we een luid geluid, en de grond begon te
schudden. Dat was het moment dat mijn vader echt in paniek raakte. „Wat was dat!“
schreeuwde mijn vader dat was bij ons. En mijn moeder antwoordde: „je wist niet
dat ze de boom buiten aan het hakken?“ en mijn vader zei: „O“ en hij ging nadenken
over een goed antwoord. „niemand vertelt mij die dingen!“ (zoals ik al eerder zei in
dit verhaal dat hij zat na te denken over een goed antwoord. „Maar het was niet goed.)
Maandag 27 februari 23:54. Nu was het echt harde storm.
Donderdag 28 februari 10:43. We hebben geen elektriciteit meer. De storm was zo
zwaar, dat we zelfs elkaar niet konden horen.
Woensdag 29 februari 8:01. We zagen op het nieuws dat wij geluk hebben gehad.
Op sommige plaatsen zijn bomen omgevallen door de storm.
Gemaakt door Milo en Sven. Ik hoop dat je genoten van ons verhaal (niet gebaseerd
op real life). En als je echt wilt weten, het weer in Nederland is niet altijd slecht. We
hebben ook een zomer.
Búrka v Holandsku
Sobota, 25. február, 10.02 hod. V správach sme videli, že do Holandska smeruje veľká
búrka. Meteorológovia vyhlásili varovanie 1. stupňa, červený kód.
„Nemožné,“ povedal otec, „v Holandsku sa búrky nevyskytujú!“
„Ale my sme to práve videli v správach, ocko, “ oponovali sme mu.
19
•5•
„To nás len ľudia v médiách klamú. Pravdepodobne nás chcú zasa na niečo nalákať.
No my nie sme hlúpi!“ povedal otec.
„Ale ocko, ja ...“
Nestihol som dopovedať, lebo môj otec ma rázne prerušil: „Prestaň s tým bedákaním!“
„No ak si toto môj otec myslí, asi bude veľmi prekvapený“, pomyslel som si v duchu.
Sobota, 25. februára, 17.06 hod. Otec naozaj neveril vlastným ušiam, keď rovnaké
správy stále dookola vysielali všetky rozhlasové stanice.
Sobota, 25. februára, 23.37 hod. Vietor sa rozfúkal silnejšie ako obvykle. Otec začal
panikáriť. Mama ho upokojovala: „Len žiadnu paniku!“
„Jediné, čo ťa zaujíma, je tvoja robota,“ odpovedal jej otec. Mama už nič nevravela
a radšej si išla ľahnúť.
Nedeľa, 26. februára. Ležal som v posteli, mysliac na búrku, keď som zrazu začul
mamu a otca rozprávať sa o zhoršenom počasí. Letel som dolu schodmi a kričal som
na otca. Vtom sme začuli prenikavý zvuk a pocítili sme, ako sa zem začala triasť. To
bol čas, keď sa môjho otca naozaj zmocnila panika. „Čo to bolo?!“ vrieskal. Ale moja
mama si reagovala po svojom: „Mal si ten strom vonku vypíliť.“
„Nikto mi nepovedal, že je to nutné, “ pohotovo odpovedal otec.
Pondelok, 27. februára, 23.54 hod. Počasie sa stále zhoršuje a búrka je dnes naozaj
veľmi silná.
Utorok, 28. februára, 10.43 hod. Už nemáme ani elektrinu. Všade sa rozlieha také
ohlušujúce hrmenie, že si nerozumieme vlastného slova.
Streda, 29. februára, 8.01 hod. Podľa toho, čo hlásili v správach, sme mali naozaj
obrovské šťastie. Búrka sa prehnala veľkou časťou krajiny a na mnohých miestach po
jej vyčíňaní ostali vyvrátené stromy. Ešte dlho potrvá, kým sa následky jej besnenia
podarí odstrániť.
Vytvorili Mili a Sven.Dúfam, že ste si vychutnali náš príbeh (voľne vymyslený).
Ak by ste skutočne chceli vedieť, počasie v Holandsku nie je vždy také zlé. Máme aj
pekné leto.
•6•
Tornado and Hail
Nico lives in a smalltown on the East Coast. One day a storm came into the village.
Dark grey clouds had formed in the sky. His mum wanted him to just go to school
when the storm began. The hailstones were the size of golfballs and banged on the
car. The wind blew fiercely. Nico watched when bricks fell from the houses. He was
terrified and was very pale. Nico said excitedly,“Mummy go faster, otherwise we will
not escape from the storm.” His mum tried to calm him.
Nico suddenly saw a small dog on the roadside. Nico shouted at his mother:
“Hold on, a small dog needs our help.” and his mother skidded to a stop.
Nico jumped out of the car and was nearly blown over by a mighty gust of wind.
With difficulty he reached the little dog. He grabbed him and ran back to the car.
Nico’s Mum quickly drove off. When they reached his school, Nico saw that in the
school garden, some trees had been uprooted. In the school hall some class mates
had already gathered. Everyone was happy that no one had been injured in the storm.
Der Tornado und die Hagelkörner
Nico wohnt in einem kleinen Ort an der Ostküste der USA. Eines Tages braute sich über
seinem Heimatort ein Sturm zusammen. Die Wolken wurden ganz grau. Seine Mama
wollte ihn gerade zur Schule fahren, als das Unwetter begann. Die Hagelkörner waren
20
21
•6•
so groß wie Erbsen und knallten auf das Auto. Der Wind blies heftig. Nico beobachtete,
wie Ziegel von den Häusern fielen. Er hatte fürchterliche Angst und wurde ganz blass.
Nico sagte aufgeregt: „Mama fahr schneller, sonst entkommen wir dem Sturm nicht.“
Die Mama versuchte, Nico zu beruhigen. Plötzlich sah Nico einen kleinen Hund am
Straßenrand. Nico rief seiner Mutter zu: „Halt an, ein kleiner Hund braucht unsere
Hilfe.“ Die Mutter bremste. Nico sprang aus dem Auto und wurde vom Wind fast
umgeworfen. Mit Mühe erreichte er den kleinen Hund. Er packte ihn und lief zurück
zum Auto. Schnell fuhr Nicos Mama los. Als sie die Schule erreichten, sah Nico, dass
im Schulgarten einige Bäume umgeknickt waren. Auf dem Schulhof hatten sich bereits
einige Schulkameraden versammelt. Alle waren froh, dass sich keiner verletzt hatte.
•7•
De Tornado en de hagelstenen
Nico woont in een klein stadje aan de oostkust van de Verenigde Staten. Op een dag trok
een storm samen zelf boven zijn geboortestad. De wolken waren zeer grijs. Zijn moeder
wilde hem naar de school brengen toen de storm begon. De hagelstenen waren zo groot
als erwten en knalde op de auto. De wind blies fel. Nico zag bakstenen huizen omvallen.
Hij had verschrikkelijke angst en werd heel bleek. Nico zei opgewonden: „Moeder sneller
rijden, anders ontsnappen we niet de storm.“ Moeder probeerde Nico te kalmeren. Nico
zag plotseling, een kleine hond aan de kant van de weg. Nico riep om zijn moeder: „Stop
deze hond heeft onze hulp nodig.“ Moeder remde. Nico sprong uit de auto en werd bijna
gevloerd door de wind. Moeizaam bereikte hij het hondje. Hij greep hem en liep terug
naar de auto. Snel, reed Nico’s Mama weg. Toen ze de school bereikent, zag Nico dat
sommige bomen waren geknapt in de schooltuin. Op het schoolplein, waren sommige
klasgenoten al verzameld. Iedereen was blij dat niemand gewond was.
Tornádo a krúpy
Nico býva v malej dedinke na pobreží USA. Jedného dňa sa nad jeho rodnou dedinkou
schyľovalo k búrke. Oblaky celkom stmavli. Mama ho práve odvážala autom do školy,
keď sa zrazu začalo krupobitie. Krúpy veľké ako hrachy buchotali na auto. Fúkal silný
vietor. Nico zbadal, ako z domov padajú škridle. Dostal veľký strach a celkom zbledol.
Rozrušene povedal: „Mama, choď rýchlejšie, ináč pred búrkou neujdeme!” Mama sa
ho však snažila upokojiť. Zrazu Nico uvidel na okraji cesty malého psíka. „Zastav,
malý psík potrebuje našu pomoc!” zvolal na mamu. Mama zabrzdila. Nico vyskočil
z auta, no vietor ho takmer zrútil. Len s veľkou námahou dočiahol na premoknuté
šteniatko. Schmatol ho a bežal naspäť do auta. Nicova mama sa potom ponáhľala ďalej.
Keď prišli ku škole, uvidel Nico v záhrade zopár polámaných stromov. Na školskom
dvore sa už zišlo niekoľko spolužiakov. Všetci boli radi, že sa nikto z nich nezranil.
22
The Three Weather Spirits
Tom and his friends played on a summer day in a meadow. No sooner were they out
playing than it began to rain. Toni said, “A minute ago, it was still lovely weather.”
Jonas suggested: “Let’s play something inside!” They went inside and then the sun
came out again. Klaus said: “It’s nice weather again.” As soon as they were back out
again, there was an eerie fog. Tom shouted: “I cannot stand this weather!”
At that time, in heaven there were three weather spirits and one of them said to
the other: “Keep it up, God must not know our secret of controlling the weather.”
Meanwhile on Earth:Klaus whined: “I’m bored.” Mother said. “Do your homework
then!”
Suddenly the sky god came back and scolded the weather spirits: “What are you
three doing here?” Back on Earth, there was a knock on the children’s door. Tom and
his friends looked at the door excitedly. Amazingly, it was the three weather spirits!
The three weather spirits came in and apologized to Tom and his friends. After
making the weather beautiful, they promised that they would never play with the
weather again. The children went out to play and the weather stayed beautiful for
the rest of the summer.
23
•7•
Die drei Wettergeister
Tom und seine Freunde spielten an einem Sommertag auf einer Wiese. Kaum waren
sie draußen, fing es an zu regnen. Toni sagte: „Vor einer Minute war doch noch schönes Wetter.“ Da schlug Jonas vor: „Lass uns was spielen!“ Und jetzt kam wieder die
Sonne. Klaus sagte: „Es ist wieder schönes Wetter.“ Nun waren sie wieder draußen
und es kam ein unheimlicher Nebel. Tom rief: „Kann uns das Wetter nicht leiden?“
Im Himmel saßen drei Wettergeister und einer von ihnen sagte zum anderen: „Macht
weiter so, Gott darf nichts erfahren.“
Inzwischen auf der Erde:
Klaus winselte: „Mir ist langweilig.“ Mutter meinte: „Dann mach doch Schulaufgaben.“ Plötzlich kam Gott im Himmel zurück und schimpfte: „Was macht ihr drei da?“
Da öffnete sich eine Tür in der Wohnung. Tom und seine Freunde sahen aufgeregt
in die Tür. Herein kamen die drei Wettergeister und entschuldigten sich bei Tom. Sie
versprachen, dass sie nie wieder mit dem Wetter spielen würden. Die drei Wettergeister
machten das Wetter wieder schön. Danach spielten sie miteinander.
•7•
Traja duchovia počasia
Tom a jeho priatelia sa jedného letného dňa chceli zahrať na lúke. Len čo vyšli von,
hneď začalo pršať. Toni povedal: „Pred minútou bolo ešte pekné počasie.“ Tu Jonas
navrhol: „Zatiaľ sa trochu zahrajme dnu!” Znovu sa objavilo slniečko. „Už je zase
pekné počasie,” povedal Klaus. No keď boli znova vonku, naokolo sa rozprestrela
hustá hmla. Tom zvolal: „To počasie sa už nedá zniesť!”
Na oblohe sedeli traja duchovia počasia a jeden z nich vraví tým ostatným: „Robte
to takto s počasím aj naďalej, ale boh sa nesmie o ničom dozvedieť.”
Medzitým na Zemi:
Klaus fňukal: „Nudím sa.“ Mama mu povedala: „Tak si urob úlohy.“
Len čo sa na oblohu vrátil boh, vyhrešil duchov: „Čo to tu robíte vy traja?“
Zrazu sa otvorili dvere do bytu. Tom a jeho priatelia rozrušene na ne pozerali.
Zvonku prišli traja duchovia počasia a ospravedlňovali sa Tomovi. Sľúbili, že sa už
s počasím nebudú nikdy zahrávať. Znova zariadili, aby bolo pekne. A potom sa hrali
všetci spolu.
De drie weer geesten
Tom en zijn vrienden speelden op een zomerdag op een weide. Nauwelijks waren ze
daar toen het begon te regenen. Toni zei: „Een minuut geleden was het nog steeds
mooi weer.“Jonas stelde voor: „laten we wat spelen!“ Toen kwam de zon terug. Klaus
zei: „Het is weer mooi weer.“ Nu gingen zij weer naar buiten en er was een angstaanjagende mist. Tom zei: „het weer kan niet tegen ons?“ Drie weer geesten zaten in de
hemel, en de een zei tegen de andere: „maakt het meer ander weer.“
Ondertussen op aarde:
Klaus jankte: „Ik vind het saai.“ Moeder zei: „Doe maar huiswerk.“ Plotseling
kwam de hemelgod terug en klaagde: „wat doen jullie daar met z’n drieën?“ Tom
opende een deur in het appartement. Tom en zijn vrienden waren enthousiast in de
deuropening. De drie weer geesten kwamen eraan en verontschuldigde zich voor Tom.
Ze beloofden dat ze nooit meer met het weer zouden spelenl. De drie weer geesten
waren weer mooi weer. Vervolgens speelden ze met elkaar.
24
25
•8•
•8•
das gedacht? Ich nicht. Und ihr? Auf einmal zogen dicke dunkle Regenwolken auf.
Langsam wurde es ein großes Regenwetter und dann ein Gewitter. Alle Mädchen
schrien durcheinander. Wir staunten, denn es war unglaublich. Konnte das sein? Ich
glaube nicht. Uli rief: „Das ist ein Dauerregen!“ Die ganze Klasse baute sich einen
Unterschlupf und erzählte sich Geschichten. Einfach toll! Anschließend machten alle
Lehrer, Schüler und sogar ich einen Sonnentanz. Es funktionierte. Schon verzog sich
der Regen, als hätten wir mit unserem Tanz die Wolken am Himmel vertrieben. Der
Rest des Wassers floss in die Regentonne. Unser begonnenes Spiel setzten wir wieder
im Freien fort und gleich schoss Max ein Tor, rutschte aber auf der glitschigen Wiese
aus! Jetzt lachten die Mädchen.
De regendans
The Rain Dance
On Tuesday I was at school. The girls practised a rain dance in the open air. We, the
guys thought it was just silly and made fun of them and laughed. But then! Why?
Funny! It was as if bewitched, it really rained. Who would have guessed.
There appeared above thick dark rain clouds. Suddenly it started to pour and then
we had a thunderstorm. All the girls screamed . We were amazed, it was unbelievable.
Could it have been caused by the dance? I think not. Uli exclaimed: “This rain is not
going to stop!” The whole class built a shelter and told stories. Just great! Then all
the teachers, students, and even I, performed a sun dance. It worked. Even the rain
reacted to our dance, as if we had danced to move the clouds from the sky. The water
had stopped filling the rain barrel. Our football game began and Max scored a goal,
but he slipped on the slick,wet grass! Now the girls laughed.
Der Regentanz
Am Dienstag war ich in der Schule. Die Mädchen übten einen Regentanz im Freien.
Wir, die Jungs, dachten, das wäre nur Spaß und machten uns darüber lustig und
lachten. Aber dann! Komisch! Es war wie verhext, da regnete es wirklich. Wer hätte
26
Op dinsdag was ik op school. De meisjes deden een regen dans in de openlucht.
Wij, de jongens lachten en maakten plezier en lachten bij het voetballen. Maar dan!
Waarom? Strip! Het was als vervloekt, omdat het echt begon te regenen. Wie had dat
gedacht. Ik niet. En u? In één keer, dikke donkere regenwolken schoven voorbij. Een
grote regenbui en vervolgens een onweer. De meisjes waren bnag en begonnen te
schreeuwen. We waren verbaasd, het was ongelooflijk. Zou dat waar zijn? Ik geloof
het niet. ULI schreeuwde: „Dit is een regenbui!“ De gehele klasse bouwde een schuilplaats en vertelde verhalen. Gewoon geweldig! Alle docenten, leerlingen, en zelfs ik
maakten vervolgens een zonnedans. Het werkte. De regen minderde al, We verdreven
de wolken in de hemel met onze dans. De rest van het water stroomde in het vat. We
vervolgden begon onze wedstrijd opnieuw in de open lucht en gelijk scoorde Max een
doelpunt, maar hij gleed uit op het gladde gras! Nu lachte het meisje.
Tanec dažďa
V utorok som bol v škole. Dievčatá nacvičovali tanec dažďa v prírode. My, chlapci, sme
si mysleli, že to má byť len žart, bavili sme sa na tom a smiali sme sa. Ale potom…
Čo to? Čudné! Akoby to boli nejaké čary, pretože naozaj začalo pršať. Kto by si to bol
pomyslel?! Ja teda nie. A vy? Zrazu nebo zatiahli husté tmavé dažďové mraky. Postupne
začalo silno pršať, a potom prišla búrka. Všetky dievčatá sa prekrikovali. My sme sa
čudovali, bolo to neuveriteľné. Je to možné? Nemohol som tomu uveriť. Uli volala: „To
bude vytrvalý dážď!“ Celá trieda si postavila prístrešok a rozprávala si príbehy. Jednoducho super! Hneď potom začali všetci učitelia, žiaci a dokonca aj ja tancovať tanec
slnka. Fungovalo to. Dážď prestal, akoby sme naším tancom odohnali mraky z oblohy.
Zvyšná voda stiekla do suda na dažďovú vodu. Pokračovali sme v našej začatej hre
v prírode a Max dal hneď gól, no pošmykol sa na klzkej lúke. Teraz sa smiali dievčatá.
27
•9•
•9•
with us!” She said, “Yes, please,” and they all had a lot of fun and we played water
polo together for a long time, had swimming races and did a lot more. At the end of
the holiday I just said: “This has been the best holiday I have ever had!”
Die Wetterfee
Hallo, ich bin Anna und wohne in Berlin. Aber im Moment befinde ich mich auf
Sardinien, einer Insel, die zu Italien gehört. Alles begann an einem heißen Sommertag. Meine Familie und ich waren gerade am Strand, genauer gesagt an dem ganz
berühmten Strand „Costa Smaragda.“ Es war viel los. Nach dem wir ungefähr eine
halbe Stunde im Wasser waren, wurde es am Himmel dunkel. Ich bekam ein bisschen
Angst. Es begann ein klein wenig zu tröpfeln. Mit der Zeit wurde es mehr und mehr.
Auf einmal blitzte es am Himmel laut auf. Der Regen ließ endlich nach. Da erschien
eine Frau, die aussah wie eine Hexe rief: „Ich bin die Wetterfee und tue niemandem
was zu leide, aber immer wenn es so haust, muss ich eingreifen.“ Plötzlich wurde es
wieder sonnig und wir konnten wieder baden, aber davor bedankten wir uns bei der
„lieben“ Wetterfee. Danach glitzerte und funkelte der Himmel, es sah einfach super
toll aus. Alle sagten durcheinander: „Wetterfee, Wetterfee, bade mit uns!“ Sie sagte:
„Ja gerne!“ Und alle hatten einen riesen Spaß und wir spielten lange gemeinsam Wasserball, machten Wettschwimmen und noch vieles mehr. Am Ende des Urlaubs habe
ich nur gesagt: „Es war der schönste Urlaub meines Lebens!“
De weerfee
The Weather Forecaster
Hi, I’m Anna and I live in Berlin. But at the moment I am in Sardinia, an island that
belongs to Italy. It all began in a hot summer. My family and I were on the beach,
more precisely on the very famous beach called “Costa Smaragda.” It was busy. When
we were in the water for almost half an hour, the sky became dark. I got a bit scared.
It started to rain a little bit. Over time it became heavier and heavier. Suddenly there
was a flash in the sky and the clap of thunder. The rain at last. Then a fairy appeared.
She said, “I am the weather forecaster and will bring good weather wishes to anyone
who lives” Suddenly, it was sunny again and we were able to swim again, but before
we thanked the “lovely” weather forecaster. After that the sky glittered and sparkled, it
just looked brilliant. All of us chanted , “weather forecaster, weather forecaster bathe
28
Hallo, ik ben Anna en ik woon in Berlijn. Maar op dit moment ben ik in Sardinië, een
eiland dat tot Italië behoort. Het begon allemaal op een warme zomerdag. Mijn familie
en ik waren gewoon op het strand, op het beroemde strand „Costa Smaragda.“ Er was
veel gaande. Nadat we ongeveer een half uur in het water waren, werd het donker
in de hemel. Ik werd een beetje bang. Het begon een kleine beetje druppelen. Na
verloop van tijd werd meer en meer. Op een gegeven moment flitste de bliksem door
de hemel. Er was een vrouw die zag er als een heks uit. Zij riep: „Ik ben de weerfee
en doe wat iedereen will en wanneer het zover is moet ik ingrijpen.“ Plotseling, was
het weer zonnige en we konden weer baden, maar vóór dat we in zee gingen, hebben we de weerfee bedankt. Vervolgens flonkerde en schitterde ze in de hemel, het
zag er gewoon geweldig uit. Allemaal hadden we enorme veel plezier en we speelden
waterpolo samen We zwommen een wedstrijd en nog veel meer. Aan het einde van de
vakantie, zeiden we tegen elkaar: „het was de beste vakantie van ons leven.
29
•9•
Víla počasia
•10•
Ahojte, ja som Anna a bývam v Berlíne. Ale teraz sa nachádzam na Sardínii, na ostrove,
ktorý patrí Taliansku. Všetko sa začalo jedného horúceho letného dňa. Moja rodina
a ja sme boli práve na pláži, presnejšie povedané na dosť slávnej pláži„Costa Smaragda“. Bolo tam rušno. Asi pol hodinu sme boli vo vode, keď sa obloha odrazu zatiahla.
Trochu som sa zľakla. Začalo popŕchať. Po určitej dobe pršalo stále viac a viac. Zrazu
sa na oblohe zablyslo. Keď dážď konečne ustal, objavila sa na pláži nejaká pani, ktorá
vyzerala ako čarodejnica. Zvolala: „Ja som víla počasia a nikomu neublížim, ale vždy,
keď sa niekde takto vyčíňa, musím zasiahnuť!” Odrazu bolo zase slnečno a mohli sme
sa opäť kúpať, ale predtým sme sa milej víle nezabudli poďakovať. Obloha sa blyšťala
a ligotala, vyzerala jednoducho úžasne.Všetci sa prekrikovali: „Víla počasia, víla počasia, poď sa kúpať s nami!” „Áno, rada,” odvetila víla. Všetci sa vynikajúco zabávali
a my sme sa dlho hrali vo vode s loptou, pretekali sa v plávaní a ešte oveľa viac. Na
konci dovolenky som mohla povedať: „Toto bola najkrajšia dovolenka v mojom živote!”
Anna as a Great Environmentalist
One day Anna went outside. The sun was shining. It was a beautiful day.
She asked her mother: “Mum you know what? If you come out with me, I’ll show
you something.” “Just one more second, OK?” Anna said. “No problem mum.”
After a few minutes Anna’s mum came out and asked her: “What is it Anna?” Anna
asked her mom: “Come with me, please. Here, do you see it, Mama?” Anna pointed to
a small lake. There is lots of harmful waste in this lake! Anna said, “That’s not nice!”
“Yes”, replied her mom. Anna said, “Can’t we do something to help the lake and the
wildlife?” “Yes, of course we can do it,” replied Anna’s mom.
They hurried back home because it started to thunder and rain heavily! After five
minutes, they arrived home. They sat by the window in the living room and drank
a cup of tea and watched the storm. It rained heavily and the clap of thunder was
deafening. Lightning flashed during the night.
After the storm had blown over slowly, Anna ran to the garage quickly and made
a super cool trash bucket with which they could get the trash out of the lake the next
day. She went back to the house. Her mum had mad supper by then. There was pasta
30
31
•10•
•10•
with tomato sauce. After dinner she went to the bathroom and brushed her teeth.
Then she went to her bed and fell asleep. The night passed quickly. The next day was
Friday. She came home from school and took her garbage tongs that she had made.
Anna was so proud that she had designed and made the tools by herself. She went to
the lake to take the trash out with her mother.
After an hour, they had taken loads of trash out of the lake. Anna now goes to the
lake every day and feeds the fish and the swans.
Hier ziet u dat mama? Anna wees naar een klein meer vol afval! Anna zei: „Dit is
helemaal niet mooi!“ „Ja,“ antwoordde haar moeder. Anna zei: „kunnen wij iets doen,
zodat mensen niet langer hun vuilnis in het meer gooien?“ „Ja, natuurlijk kunnen we
dat.“ Zei Anna’s moeder. Ze ging haastig naar huis, omdat het begon te donderen en
regenen! Na vijf minuten, kwamen ze thuis aan Ze zaten in de woonkamer voor het
raam een kopje thee te drinken en bekeken de storm
Het regende en donderde en het flitste behoorlijk! Nadat de storm langzaam weggetrokken was, liep Anna snel in de workshop en bouwde een super coole vuilnis
grijper waarmee ze de volgende dag de vuilnis van het meer kon plukken. Ze ging
terug naar het huis. Haar moeder was bezig met het avondeten. Er was pasta met
tomatensaus. Na het diner ze ging naar de badkamer en poetste haar tanden. Ze ging
naar haar bed en viel in slaap. De nacht verliep zeer snel. De volgende dag was een
vrijdag. Ze kwam van school en nam haar vuilnisgrijper. Samen met haar moeder
ging ze naar het meer om de vuilnis weg te halen. Anna was trots op zichzelf, dat ze
helemaal alleen het apparaat had gebouwd. Na een uur waren ze klaar met rommel
vissen. Anna gaat elke dag kijken om de vis te voeren.
Anna als super Umweltschützerin
Eines Tages ging Anna nach draußen. Die Sonne schien. Es war ein wunderschöner Tag!
Sie sagte zu ihrer Mama: „Mama weißt du was? Wenn du mal zu mir heraus kommst zeige
ich dir was.“ Nur noch eine Sekunde ok?“ Anna sagte.“ Ja ist gut Mama. Nach ein paar
Minuten kam Annas Mama heraus und fragte sie: „Was ist denn Anna?“ Anna forderte
ihre Mama auf: „Komm mal mit mir mit, bitte.“ Hier, siehst du das, Mama? Anna zeigte
auf einen kleinen See und in diesem See lag mächtig viel Müll! Anna sprach: „Das ist gar
nicht schön!“ „Ja“ antwortete ihre Mama. Anna meinte: „Könnten wir nicht irgendetwas
tun, dass die Leute nicht mehr ihren Müll in den See werfen?“ „Ja, natürlich können
wir das machen.“, erwiderte Annas Mama. Sie gingen wieder eilig nach Hause, weil
es anfing mächtig zu donnern und zu regnen! Nach fünf Minuten waren sie zu Hause
angekommen. Sie setzten sich ins Wohnzimmer vors Fenster und tranken einen Tee und
beobachteten das Unwetter. Es regnete, donnerte und es blitzte sogar richtig! Nachdem
das Unwetter sich langsam verzogen hatte, rannte Anna schnell in die Werkstatt und
baute sich einen supercoolen Müllgreifer, mit dem sie dann am nächsten Tag den Müll
aus dem See holen konnte. Sie ging wieder ins Haus. Ihre Mama hatte inzwischen schon
Abendbrot gemacht. Es gab Nudeln mit Tomatensoße. Nach dem Essen ging sie ins Bad
und putzte ihre Zähne. Dann ging sie in ihr Bett und schlief ein. Die Nacht ging sehr
schnell vorüber. Der nächste Tag war ein Freitag. Sie kam von der Schule und holte ihre
Müllzange. Gemeinsam mit ihrer Mama ging sie zum See um den Müll herauszuholen.
Anna war stolz auf sich, dass sie sich ganz alleine das Werkzeug gebaut hatte. Nach
einer Stunde waren sie dann fertig, den Müll aus dem See zu fischen. Anna geht jeden
Tag zu dem See und füttert die Fische und die Schwäne.
Anna als een super milieuactivist
Op een dag ging Anna naar buiten. De zon scheen. Het was een mooie dag! Ze zei
tegen haar moeder: „Als je tijd hebt, zal ik je wat laten zien“ „Zo meteen, OK?“ Anna
zei. „Ja, moeder dat is goed.“ Na een paar minuten kwam de moeder van Anna en
vroeg haar: „Wat is er Anna?“ Anna vroeg haar moeder: „Kom met me mee, alstublieft.“
32
Anna ako superochrankyňa životného
prostredia
Jedného dňa sa Anna vybrala von. Svietilo slniečko. Bol nádherný deň. Povedala svojej
mame: „Vieš čo, mama, keby si prišla za mnou von, niečo by som ti ukázala.“ „Len
sekundičku, OK, “odvetila mama. Anna prikývla: „Dobre, mama.“ O chvíľu vyšla mama
von a opýtala sa: „No, čože je, Anna?“ Anna volala mamu: „Poď so mnou, prosím!
Aha, tu, vidíš, mama?” Anna ukázala na malé jazierko, v ktorom ležalo veľmi veľa
odpadkov. „To vôbec nie je pekné!“ zvolala Anna. „Áno,“ odpovedala mama. Anna si
pomyslela: „Nemohli by sme niečo urobiť, aby už ľudia nehádzali odpad do jazera?“
„Áno, samozrejme, môžeme,“ odpovedala Annina mama. Obe sa ponáhľali späť domov,
pretože začínalo silno hrmieť a pršať. Po piatich minútach vošli dnu, sadli si k oknu
do obývačky, pili čaj a pozorovali, aký je vonku nečas. Pršalo, hrmelo a dokonca sa aj
poriadne zablyslo. Keď zlé počasie pomaly prestalo, odbehla Anna rýchlo do dielne
a poskladala si perfektný zberač odpadkov, aby mohla na druhý deň vyberať odpadky
z jazera. Potom vošla opäť do domu. Mama už medzitým urobila večeru, cestoviny
s paradajkovou omáčkou. Po jedle išla Anna do kúpeľne a vyčistila si zuby. Potom si
ľahla do postele a zaspala. Noc prešla veľmi rýchlo. Ďalší deň bol piatok. Keď prišla
Anna zo školy, nachystala si svoj zberač na odpadky. Spolu s mamou zašli k jazeru,
aby povyberali odpad. Anna bola na seba pyšná, že si celkom sama zostrojila náradie.
Po hodine vylovili všetok odpad z vody von. Odvtedy chodí Anna k jazeru každý deň.
Kŕmi tam ryby a labute, ktoré plávajú v čistej vode.
33
•11•
•11•
parents were asleep. He crept downstairs. The key was already in the lock. He turned
it and headed outside.
The clear sky had disappeared and dark clouds were appearing. Spots of rain were
turning into splodges that soaked with every hit. The boat was very close to the shore
so he didn’t need dad’s rowing boat. It rocked as he got in so he settled himself down
quickly. He rigged the boat and the sail was soon bulging in the powerful wind. He
was immediately blown out from the shore. Although he had never been taught how
to sail, he had seen his dad do it plenty of times.
The rain felt like bullets piercing its target. Jacques hadn’t gone far when the boat
went out of control and crashed against a submerged rock. “What am I going to do
now?” he thought to himself. No one would hear him above the roar of the wind.
Back in the house Pierre woke up. It was 3 o’clock. He went over to his window
that overlooked the sea. To his astonishment he saw dad’s boat crashed into some
rocks. He wasn’t sure what to do. He decided that he would go and tell his parents. It
was only now when he got there that he realised if he woke them up they would be
furious. Jacques would be interested he thought so he went over to his room to tell
him what he had seen. He opened the door and his heart sank. Jacques was gone.
That meant he must be out in the boat. It didn’t make sense though because
Jacques wasn’t allowed to sail the boat. There was only one thing left to do. He would
have to go out and find his brother himself. The rain had stopped but everything was
drenched. He went outside and found dad’s boat and rowed out to the sailing boat.
Jacques was in the boat. Pierre used some rope’to tie them together and he rowed
them both back home.
Jacques was very sorry and the next scorching hot afternoon the family went out
sailing, but this time all together.
Hört immer auf eure Eltern!
Always Listen To Your Parents
One beautiful afternoon, Jacques and his family were down at the beach enjoying the
warm sunshine. The wind was calm and the waves lapped gently at the shore. There
was not a single cloud in the sky. Jacques, who was 8, had an older brother named
Pierre, who was 14. Jacques was very jealous of Pierre because his dad let him sail
his boat, but he said Jacques was too young.
Later that afternoon, they headed back up the narrow footpath to their Breton
cottage. During dinner, as he listened to their tales of sailing, Jacques became more
determined to take out his dad’s boat. At 9 o’clock he went to bed but didn’t go to
sleep. He lay awake thinking of a plan. It was 1o’clock and by now he was sure his
34
An einem schönen Nachmittag genossen Jacques und seine Familie den warmen Sonnenschein am Strand. Es war windstill und die Wellen plätscherten ruhig an die Küste.
Es gab keine einzige Wolke am Himmel. Jacques, der 8 Jahre alt war, hatte einen älteren
Bruder Pierre, der 14 Jahre alt war. Jacques war auf Pierre sehr eifersüchtig, weil sein
Vati ihn mit seinem Boot segeln ließ, Jacques wäre jedoch zu jung.
Am späten Nachmittag gingen sie den schmalen Pfad zu ihrem Haus entlang. Jacques
dem der Vater immer in der Mittagszeit aufregende Geschichten von der Seefahrt erzählt
hatte, fasste den Entschluss, mit Vaters Boot auf eigene Faust zu segeln. 21.00 Uhr ging
er zu Bett, aber er schlief nicht. Er lag wach und dachte an seinen Plan. Inzwischen war
es 1.00 Uhr und Jacques war überzeugt, dass seine Eltern schliefen. Er schlich sich nach
unten. Der Schlüssel stak bereits im Schloss. Er drehte ihn um und ging nach draußen.
35
•11•
•11•
Der klare Himmel war verschwunden, dunkle Wolken waren zu sehen. Das Boot
lag unmittelbar an der Küste. Es bewegte sich stark im Wind, so dass er Mühe hatte,
hinein zu gelangen. Er setzte die Segel und entfernte sich rasch von der Küste. Obwohl
er das Segeln nie gelernt hatte, gelang es ihm gut, da er seinem Vater oft zugeschaut
hatte. Der Regen wurde immer stärker. Jacques war nicht weit gekommen, als das
Boot im Sturm mit einem Felsen zusammenstieß. „Was soll ich nur tun?“, dachte er.
„Keiner wird mich bei diesem Sturm hören können!“
Im Haus wachte Pierre plötzlich auf. Es war 3.00 Uhr in der Nacht. Er ging zu
seinem Fenster und schaute auf das Meer. Zu seinem Erstaunen beobachtete er, wie
das Segelboot seines Vaters gegen einen Felsen krachte. Er war nicht überzeugt, was
man tut sollte. Er entschied, dass er seine Eltern wecken und ihnen von seiner Beobachtung erzählen sollte. Sie würden sehr wütend sein. Also entschloss er sich, als
erstes seinen Bruder Jacques davon zu erzählen. Er schlich sich zum Zimmer seines
Bruders und öffnete die Tür. Er erschrak. Jacques war verschwunden. Das bedeutete,
dass er im Boot sein musste. Er durfte es eigentlich nicht, da es Vater verboten hatte. Er
entschloss sich, seinen Bruder selbst zu finden und zu helfen. Es regnete noch immer
sehr stark und Pierre war schnell durchnässt. Er nahm das kleine Boot und ruderte
mit ganzer Kraft in Richtung des Segelbootes. Dort fand er seinen erschöpften Bruder.
Er verband beide Boote mit einem Tau und brachte beide Schiffe in den Hafen zurück.
Jacques bedauerte sein Verhalten. Nach dem glücklichen Ausgang dieser Geschichte
segelte die Familie das nächste Mal gemeinsam.
de krachtige wind. Hij werd onmiddellijk van de kust geblazen. Hoewel hij nooit had
geleerd hoe te zeilen, had hij zijn vader het vaak genoeg zien doen.
De regendruppels voelden als kogels die hun doel doorboren. Jacques was nog
niet ver gegaan toen hij de controle over de boot verloor. De boot botste tegen een
verzonken rots. „Wat moet ik nu doen?“ Dacht hij bij zichzelf. Niemand zou hem
horen boven het lawaai van de wind.
In het huis werd Pierre wakker. Het was 3 uur. Hij ging naar zijn raam en keek over
de zee. Tot zijn verbazing zag hij dat papa’s boot tegen de rotsen was gebotst. Hij wist
niet zeker wat te doen. Hij besloot dat hij het zou gaan vertellen aan zijn ouders. Toen
hij daar aankwam, realiseerde hij zich, dat zijn ouders woedend zouden worden als
hij hen wakker maakte wakker. Jacques zou graag willen weten wat hij had ontdekt,
dus ging hij naar zijn kamer om hem te vertellen wat hij had gezien. Hij opende de
deur. Zijn hart zonk hem in de schoenen. Jacques was verdwenen.
Dat betekende maar één ding, dat Jacques in de boot was. Het sloeg nergens op,
omdat Jacques niet met de boot mocht varen. Hij kon maar een ding doen. Hij zou
moeten gaan zoeken en zijn broer proberen te vinden. Het regende niet meer, maar
alles was doorweekt. Hij ging naar buiten en vond papa’s roeiboot en roeide naar de
zeilboot. Jacques was in de boot. Pierre gebruikt een touw om de zeilboot vast te
binden en hij roeide ze daarna allebei terug naar huis.
Jacques had erge spijt. De volgende hete middag ging de familie uit varen en deze
keer gingen ze allemaal samen.
Luister altijd naar je ouders
Op een mooie middag, waren Jacques en zijn familie op het strand en genoten van
de warme zon. De wind was kalm en de golven likten zachtjes aan de oever. Er was
geen wolkje aan de hemel. Jacques, 8 jaar oud, had een oudere broer genaamd Pierre,
die 14 was. Jacques was erg jaloers op Pierre omdat zijn vader hem in zijn boot liet
varen, maar hij zei dat Jacques te jong was.
Later die middag, gingen ze terug over het smalle voetpad naar hun Bretonse huis.
Tijdens het diner, terwijl hij luisterde naar hun verhalen over zeilen, was Jacques
vastbesloten ook met zijn vaders boot te gaan zeilen Om 9 uur ging hij naar bed, maar
hij kon niet slapen. Hij lag wakker en bedacht een plan. Het was 1uur en nu was hij
er zeker van dat zijn ouders sliepen. Hij sloop naar beneden. De sleutel was al in het
slot. Hij draaide de sleutel om en ging naar buiten.
De heldere hemel was verdwenen en donkere wolken verschenen. Spatjes regen
veranderden in grote druppels die alles doordrenkten. De boot was zeer dicht bij de
kust, zodat hij niet vaders roeiboot hoefde te gebruiken. De zeilboot schommelde
geweldig en hij ging snel zitten. Hij tuigde de boot op en het zeil werd al snel bol in
36
Vždy poslúchaj svojich rodičov
Jedno pekné popoludnie bol Jacques a jeho rodina na pláži a užívali si teplé slnečné
lúče. Vietor bol pokojný a vlny jemne obmývali pobrežie. Na oblohe nebol ani jediný
oblak. Jacques, ktorý mal 8 rokov, mal staršieho 14-ročného brata menom Pierre.
Jacques žiarlil na Pierra, pretože Pierrovi otec dovolil riadiť jachtu a jemu nie, keďže
bol ešte príliš malý.
Pred večerom sa všetci traja vracali späť úzkym chodníkom do ich domu. Keď
počas večere Jacques počúval otcove a bratove príbehy o plavbe na mori, rozhodol sa
plachtiť na otcovej jachte na vlastnú päsť. O deviatej večer išiel do postele, ale nespal.
Ležal a vymýšľal plán. O jednej v noci si bol istý, že rodičia už spia, a tak sa zakrádal
dolu schodmi. Kľúč bol v zámke, otočil ním a vyšiel von.
Obloha už nebola jasná, začali sa objavovať tmavé mraky. Kvapky dažďa sa zmenili
na premočené fľaky. Keďže jachta bola blízko, Jacques nepotreboval použiť veslársky
čln. Pohybovala sa v silnom vetre, takže sa do nej dostal len s veľkou námahou. Napol
plachtu a poháňaný silným vetrom sa čoskoro vzdialil od pobrežia. Hoci sa nikdy
neučil plachtiť, darilo sa mu, lebo často pri tom pozoroval svojho otca.
37
•11•
•12•
Dážď bol ostrý ako guľky, ktoré prerážajú svoj cieľ. Jacques ešte nebol veľmi ďaleko, keď vtom stratil kontrolu nad jachtou a narazil na vyvýšenú skalu pod hladinou.
„Čo budem teraz robiť?“ pomyslel si. V takej búrke nemal šancu, aby ho niekto počul.
Doma sa prebudil Pierre. Boli tri hodiny ráno. Prešiel k oknu, aby sa pozrel na
more. Začudoval sa, keď zbadal otcovu loď, ktorá narazila o skalu. Nevedel, čo robiť.
Najprv chcel zobudiť rodičov a porozprávať im o tom, čo spozoroval. No uvedomil si,
že by sa rozhnevali. Preto sa rozhodol povedať o tom najprv svojmu bratovi Jacquesovi.
Prikradol sa k jeho izbe a otvoril dvere. Preľakol sa. Jacques bol preč.
To znamenalo, že musí byť na lodi. Nedávalo mu to však zmysel, pretože vedel,
že Jacques nevie riadiť loď. Zostávalo jediné riešenie. Pôjde von a sám nájde svojho
brata. Vyšiel von, nasadol do malého člna a s vypätím posledných síl vesloval smerom
k jachte. Pršalo čoraz viac a Pierre rýchlo premokol, no svojho vyčerpaného brata napokon našiel. Pierre použil lano, ktorým zviazal oba člny a dopravil ich späť do prístavu.
Jacques oľutoval svoj čin. Našťastie, jeho príbeh mal šťastný koniec, no druhýkrát
išla plachtiť už celá rodina spolu.
Hurricane
Today is the anniversary of the day England became rich!
Many years ago now there was a team of archaeologists, they had just heard about
the Lost Treasure!
As soon as they had heard they knew what they wanted to do, find the Lost
Treasure. It was very far away, all the way in Egypt, lost beneath the sand. They asked
the council for money so that they could go, but they said no they had to raise the
money themselves.
A few months later they had raised enough money to go and find the Lost Treasure. Trekking through the desert they came across a strong wind, it got stronger and
stronger until it made them stop.
They had to get away from it. They found a huge rock and thought it would cover
them from the wind a bit, they were wrong. They set up camp and tried to get some
rest they didn’t know what was coming towards them...
All of a sudden the wind blew them half way across the desert, they were stranded.
What was it? Where was it coming from? When was it going to end? Were they
going to survive?
38
39
•12•
•12•
Then it struck Tom’s mind it was a Hurricane! After hours and hours, the wind
started to die down.
“We’ll never find the treasure now,” moaned Amy loudly.
“We can still try,” replied Steve.
This conversation went on for about thirty minutes, all about what they were going to do. Then after all the archaeologists had finished moaning Tom realised that it
was Thursday and their plane wouldn’t be there until Saturday. Friday came slowly,
after hours of trenching through the dessert; they were just about to give up when
Tom said “What’s that?”
“What’s what?” Amy replied.
“That over there,” Tom answered.
They slowly started to walk over to a huge lump in the sand, Amy tapped the lump,
Nothing happened. They patted all the sand off the lump to see what was underneath.
It looked like wood. After they uncovered the lump they saw that it was a treasure
chest, they were desperate to open it.
It had several padlocks on it. They took ages to get them open and see what was
inside, but eventually that managed to open it with a variety of tool they had in their
pockets. Inside it was full of gold coins, jewels and a note. The note said ‘Well done
explorer, you are the chosen one you have found the Lost Treasure spend your riches
wisely.’
Saturday had arrived and the plane had also just arrived and they loaded their
treasure on to the plane and went back to England. That’s the story of how England
became rich!
Nach vielen Stunden des Hoffens und Bangens ließ der Sturm nach.
„Wir werden den Schatz jetzt nie finden“, stöhnte Amy laut.
„Wir werden es weiter versuchen.“, antwortete Steve.
Da erst begriffen sie, dass mehrere Tage vergangen waren. Die Archäologen wollten
aufgeben und die Rückreise antreten.
Plötzlich rief Tom: „Was ist das?“
„Was ist was?“, antwortete Amy.
„Das da drüben!“, antwortete Tom.
Sie begannen, den großen Sandklumpen zu untersuchen. Nachdem sie den Sand
abgeklopft hatten, kam eine alte Holzkiste zum Vorschein. Sie versuchten sie zu öffnen.
Der Inhalt der Holzkiste war durch mehrere Vorhängeschlösser gesichert. Da sie stark
verrostet waren, konnte man sie nicht einfach öffnen. Mit verschiedenen Werkzeugen
brachen sie die Kiste auf. Zum Vorschein kamen Goldmünzen und Juwelen – und ein
Zettel mit alten Schriftzeichen. Die Forscher übersetzen die Schrift und fanden heraus,
dass der Finder des Schatzes den Reichtum klug verwalten solle.
Der Abreisetag war gekommen, der Schatz wurde verladen und nach England zurückgebracht. Die Forscher verwalteten den Reichtum geschickt und mit viel Verstand.
So wurde der Reichtum Englands begründet.
Orkan
Heute ist der Jahrestag, an dem England reich geworden ist!
Vor vielen Jahren gab es ein Team von Archäologen, die von einem verlorenen
Schatz gehört hatten. Sie erfuhren, dass der Schatz in Ägypten in der Wüste vergraben
sei. Sie sammelten Geld für die Expedition in das ferne Land.
Nach einigen Monaten hatten sie genug Geld zusammen, um mit der Reise starten zu können. Nach ihrer Ankunft begaben sie sich in die Wüste und steuerten den
beschriebenen Punkt an. Plötzlich kam ein Wind auf, der immer stärker wurde und
sie zwang, anzuhalten.
Sie suchten Schutz hinter einem großen Felsen. Dort stellten sie ihre Zelte auf und
versuchten, eine Ruhepause einzulegen. Sie wussten aber noch nicht, was auf sie zukam.
Der Wind nahm immer mehr an Stärke zu, erfasste die Zelte, die Menschen, die
Ausrüstung … und blies sie quer durch die ganze Wüste. Wo waren sie nur? Wann
würde der Sturm nachlassen? Würden sie diesen Sturm überleben?
40
Orkaan
Vandaag is de verjaardag van de dag dat Engeland rijk werd!
Vele jaren geleden was er een team van archeologen. Ze hadden net gehoord over
de verloren schat!
Zodra ze het nieuws hadden gehoord, wisten ze wat ze wilden doen: de verloren
schat vinden. Het was erg ver weg, helemaal in Egypte, verstopt onder het zand. Ze
vroegen de gemeente raad om geld, zodat ze konden gaan zoeken. Maar de gemeenteraad zei nee. Ze moesten het geld zelf in zamelen.
Een paar maanden later hadden ze genoeg geld om op zoek te gaan naar de verloren schat. Terwijl ze door de woestijn trokken, kwamen ze in een sterke storm, die
werd sterker en sterker zodat ze moesten stoppen.
Ze moesten uit de wind zien te komen. Ze vonden een enorme rots en dachten dat
die hen zou ze te beschermen tegen de wind. Ze hadden het mis. Ze zetten hun kamp
op en probeerde wat te rusten omdat ze niet wisten wat er ging komen.
Plotselinge blies de wind ze een eind verder de woestijn in, Ze waren gestrand.
Wat was het? Waar kwam het vandaan? Wanneer zou het gaat eindigen? Zouden
ze overleven?
Het was een orkaan stelde Tom vast! Na uren en uren, ging de wind eindelijk liggen.
„We zullen nooit de schat vinden,“ kreunde Amy luid.
41
•12•
•12•
„We kunnen het nog steeds proberen,“ antwoordde Steve.
Dit gesprek ging zo ongeveer dertig minuten door, steeds maar over wat ze zouden
gaan doen. Toen stopten de archeologen met klagen Tom besefte dat het donderdag was
en hun vliegtuig er pas zaterdag zou zijn. Vrijdag duurde lang, na uren van ploeteren
door de woestijn. Ze wilden net op geven toen Tom zei: „Wat is dat“
„Wat is wat?“ vroeg Amy.
„Dat daar,“ antwoordde Tom.
Ze begon langzaam te lopen naar een enorme brok in het zand, Amy tikte erop, Er
gebeurde niks. Ze klopte al het zand weg om te zien wat er onder lag. Het zag eruit als
hout. Nadat ze ontdekt hadden dat het een schatkist, was, probeerden ze wanhopig
om het deksel te openen.
Er zaten een aantal hangsloten op. Ze probeerden van alles om het te openen om
te kunnen zien wat er in zat, Uiteindelijk slaagden ze erin om het deksel te openen
met een van de gereedschappen die ze hadden in hun tas hadden. De kist lag vol met
gouden munten, juwelen en een brief. In de brief stond: ‚Goed gedaan schatzoeker, jij
bent de uitverkorene jij hebt de verloren schat gevonden. Besteed deze rijkdom wijs.‘
Het werd zaterdag en het vliegtuig was aangekomen. Ze laadden hun schat in het
vliegtuig en gingen terug naar Engeland. Dat is het verhaal van hoe Engeland rijk is
geworden!
„Môžeme sa o to ešte pokúsiť, “ odvetil Steve.
Takto spoločne diskutovali o tom, čo budú robiť. Keď sa prestali sťažovať, Tom si
uvedomil, že je iba štvrtok a ich lietadlo nepríde skôr ako v sobotu. Piatok prichádzal
pomaly a po hodinách prekopávania sa púšťou, keď to chceli práve vzdať, Tom zvolal:
„Čo je to?!”
„Čo je čo?“ opýtala sa Amy.
„Tam, vzadu,” odpovedal Tom.
Pomaly prichádzali k veľkej hromade piesku ktorý začali odhrabávať, aby zistili,
čo sa nachádza pod ním. Zdalo sa, že to bude nejaká drevená nádoba. Potom ako
sa im ju podarilo odhrabať, zistili, že je to truhlica s pokladom. Hneď sa ju pokúsili
otvoriť. No truhlica mala niekoľko zámkov a trvalo celú večnosť, kým sa im ju podarilo
otvoriť. Keď sa im to však podarilo, na ich prekvapenie truhlica ukrývala množstvo
mincí, šperkov a správu, v ktorej bolo napísané: „Gratulujem, prieskumník, stal si sa
tým vyvoleným, ktorý našiel Stratený poklad. Nalož s ním múdro!”
Keď prišla sobota, priletelo po skupinu archeológov lietadlo, naložili poklad do
lietadla a odleteli do Anglicka.
Toto bol príbeh o tom, ako Anglicko zbohatlo.
Hurikán
Dnes je výročie dňa, kedy sa Anglicko stalo bohatou krajinou.
Pred mnohými rokmi bol v Anglicku tím archeológov, ktorí počuli o Stratenom
poklade.
Akonáhle sa o ňom dozvedeli, vedeli, že chcú Stratený poklad nájsť. Bolo to veľmi dávno, keď všetko vôkol v Egypte zmizlo pod pokrývkou piesku. Archeológovia
požiadali snem o peniaze, aby mohli vycestovať do Egypta, ale odkázali im, aby si
peniaze získali sami.
Po niekoľkých mesiacoch sa im podarilo získať dostatok peňazí na to, aby mohli
vycestovať a hľadať Stratený poklad. Keď prechádzali púšťou, prekvapil ich silný vietor.
Vietor silnel čoraz viac, až museli zastaviť.
Museli sa odtiaľ dostať čo najskôr preč. Objavili veľké bralo, pod ktoré sa chceli
ukryť pred vetrom. Utáborili sa tam, aby si odpočinuli. Netušili však, čo sa ku nim blíži.
Zrazu púšť prefúkal prudký víchor a posádka uviazla.
Čo to bolo? Odkiaľ to prišlo? Kedy to skončí? Prežijú?
Potom Toma napadlo , že to bol asi hurikán. Po niekoľkých hodinách začal vietor
ustupovať.
„My už teraz nikdy nenájdeme poklad,” nariekala nahlas Amy.
42
43
•13•
•13•
said “Let’s go and peer through the bush because I can see a few leaves shaking about.
Hey, look over there! I think that is him in the red tee-shirt and jeans.”
Meanwhile the frightening twister narrowly missed Josie. But then Josie heard
a massive bang that lasted about five minutes and sounded miles away like the rumble
of distant thunder. Josie thought to herself that it could be the terrifying twister. “Come
on Butch we really need to go home and tell mum we can’t find Benjamin anywhere!”
Josie shakily whispered.
At six o’clock at night Josie and Butch were staggering home. They were extremely
tired and Josie kept saying that they had a long way to go to reach their house. Their
mum lived all alone, and Josie knew she would be worriedly waiting for them. The
night was yet to come and Josie had only just made it to the lamppost. When they
got there they were absolutely shattered from walking but Butch, the dog, wanted to
go further but Josie was too tired.
But then Josie’s mum was wandering around outside wondering where Josie was.
Josie then ran the rest of the way screaming “Mum! Mum!” Then she gave her mum
a massive cuddle and told her that Benjamin got lost on the way and we don’t no
where he is “Oh NO” replied Josie’s mum. We will have to find him tomorrow because
we won’t have time to go out looking for home tonight.
Morning arrived and Josie woke up really early in the morning with Butch and her
mum. They could now go outside to look for Benjamin. “Wait, guys is that Benjamin
over there behind the bush?” shouted Josie’s mum excitedly. “O.M.G.! It is Benjamin
look.” It was indeed Benjamin.
Das magische Abenteuer
The Magical Adventure
Violently Josie’s house shattered with lightning above the wooden tatty roof. But
perched out of the door was a young man. “Who are you?”Announced Josie.
“I am Benjamin.” he replied.
“Come on Butch and Benjamin let’s go for a lovely walk through the forest!” shouted
Josie who was running wildly ahead. As we arrived in the forest we were greeted,
right in front of us, with a massive country house. But then Josie and Butch sat down
and started talking to each other. Suddenly Benjamin ran off and a massive twister
tumbled towards us! Josie and Butch were very scared for Benjamin’s safety as he
was on his own in a forest.
Suddenly Butch and Josie stood up and decided to go and look for Benjamin. They
had to find him in less than two hours because it would get dark at that time. Josie then
44
Der Blitz hatte Josies Haus getroffen und das schäbige Holzdach in Stücke zerbrochen.
Als sie mit Butch, ihrem Hund, aus dem Haus rennen wollte, sah sie einen jungen
Mann, der sich an der Tür niedergelassen hatte. „Wer sind sie?“, fragte Josie.
„Ich bin Benjamin.“, antwortete er.
Sie rannten schnell in den benachbarten Wald und blieben erst wieder stehen,
als sie vor einem massiven Landhaus standen. Josie und Butch setzen sich. Plötzlich
erschien eine mächtige Windhose. Benjamin rannte weiter in den Wald hinein. Josie
und Butch waren um seine Sicherheit sehr besorgt.
Josie und Butch standen auf, um Benjamin zu suchen. Sie durchstreiften den Wald
mehr als zwei Stunden lang. Es wurde bereits dunkel. Josie sagte: „Gehen wir durch
dieses Gebüsch. Ich habe gesehen, dass dort einige Blätter gewackelt haben.“ „Schau
dort drüben! Ich denke, dass ist Benjamin mit seinem roten T-Shirt und der Jeans.“
Sie fanden jedoch niemanden.
Inzwischen konnte Josie mit knapper Not der furchterregenden Windhose ent-
45
•13•
•13•
kommen. Dann hörte sie einen starken Schlag, der fast fünf Minuten dauerte und
wie das Donnern eines entfernten Gewitters klang. Josie nahm an, dass es sich um
die Auswirkungen der gewaltigen Windhose handeln müsse. Josie wisperte: „Lass
uns schnell nach Hause gehen und Mama informieren, dass wir Benjamin nirgends
finden können.“
Gegen sechs Uhr abends schwankten Josie und Butch nach Hause. Sie waren
äußerst müde, und Josie erschien der Weg unglaublich lange. Ihre Mama war allein
zu Hause und Josie wusste, dass sie sehr besorgt sein würde. Die Nacht brach an und
Josie konnte nicht weiterlaufen. Mit letzter Kraft erreichte sie das Haus. Glücklich rief
sie: „Mama, Mama!“ Die Mutter liebkoste Josie glücklich. Josie erzählte von Benjamin
und der Windhose. Mutter rief: „Oh, nicht!“ Sie sagte, dass sie am nächsten Morgen
gemeinsam nach Benjamin suchen wollten.
Der Morgen war gekommen. Josie, ihre Mutter und Butch suchten nach Benjamin.
„Schaut, ist das dort hinter dem Strauch Benjamin?“ Es war tatsächlich Benjamin. Sie
hatten ihn gesund und munter wieder gefunden.
zou wachten. De avond begon te vallen en Josie was nog maar net bij de lantaarnpaal.
Eenmaal daar waren ze doodmoe van het wandelen. Butch, de hond, wilde verder
gaan, maar Josie was te moe.
Josie’s moeder vroeg zich af waar ze was en liep buiten te zoeken. Toen Josie haar
zag, rende ze de rest van de weg schreeuwend „Mama! Mama!“ Ze gaf haar moeder
een enorme knuffel en vertelde haar dat ze Benjamin kwijt waren geraakt en dat ze
niet wisten waar hij was. „Oh nee“, antwoordde Josie’s moeder. We zullen hem morgen
vinden. We hebben nu geen tijd om te gaan zoeken. .
De volgende morgen was Josie heel vroeg in de ochtend wakker met Butch en haar
moeder. Ze konden nu naar buiten op zoek naar Benjamin. „Wacht even, jongens is
dat Benjamin daar achter de struik?“ Josie’s moeder schreeuwde opgewonden „O.M.G.!
Kijk, het is Benjamin.“ Het was inderdaad Benjamin.
Het Magisch Avontuur
Het weerlicht weerkaatste fel boven het aftandse houten dak van Josie’s huis.
Maar hoog boven de deur uit torende een jonge man. „Wie ben jij?“, vroeg Josie.
„Ik ben Benjamin.“ Antwoordde hij.
„Kom op Butch en Benjamin laten we een mooie wandeling door het bos maken!“
riep Josie, die wild vooruit liep.. Toen we in het bos aankwamen, werden we begroet,
door een enorme landhuis vlak voor ons. Josie en Butch ging zitten en begonnen te
praten met elkaar. Plotseling rende Benjamin weg en een enorme tornado rolde op
ons af! Josie en Butch waren erg bang voor de veiligheid van Benjamin want hij was
alleen in het bos.
Plotseling stonden Butch en Josie op. Ze besloten om Benjamin te gaan en zoeken.
Ze moesten hem in minder dan twee uur, vinden, omdat het dan te donker zou worden. Josie zei toen „Laten we gaan zoeken in het bos, want ik zie een paar blaadjes
bewegen. He, kijk daar! Ik denk dat ik hem zie in het rode t-shirt en de spijkerbroek.“
De angstaanjagende tornado miste Josie. Maar toen hoorde Josie een enorme knal
die ongeveer vijf minuten duurde. Het klonk mijlen weg als het gerommel van donder
in de verte. Josie dacht bij zichzelf dat het de angstaanjagende tornado zou kunnen
zijn. „Kom op Butch we moeten echt nodig naar huis gaan en mama vertellen dat we
Benjamin nergens kunnen vinden!“ fluisterde Josie beverig.
Om zes uur ’s avonds kwamen Josie en Butch onthutst thuis. Ze waren erg moe
en Josie bleef maar zeggen dat ze een lange weg hadden gelopen om hun huis te
bereiken. Hun moeder woonde helemaal alleen, en Josie wist dat ze bezorgd op hen
46
Kúzelné dobrodružstvo
Blesk zasiahol Josien dom a jeho chatrná drevená strecha sa rozlámala na kúsky. Keď
so svojím psom Butchom chceli utiecť z domu, uvideli chlapca, ktorý sedel predo
dvermi. „Kto si?“ opýtala sa Josie. „Som Benjamín,“ odpovedal.
Bežali spolu do najbližšieho lesa a zastavili sa len pred veľkým vidieckym domom.
Josie a Buch si sadli. Zrazu sa objavila mohutná veterná smršť. Benjamín bežal hlbšie
do lesa a Josie s Butchom sa obávali o jeho bezpečnosť.
Josie a Butch vstali a rozhodli sa, že pôjdu Benjamína hľadať. Predierali sa lesom
viac ako dve hodiny. Medzitým sa zotmelo. Josie povedala: „Prezrime toto krovie,
vidím tam pár trasúcich sa listov. Hej, pozri tamto oproti! Myslím, že je to Benjamín
v červenom tričku a jeansoch!“ Ale nikoho nenašli.
Josie s Butchom unikli len o vlások strašnej veternej smršti. Potom začuli poriadnu
ranu, ktorá trvala takmer päť minút a znela na míle ďaleko ako hrmenie vzdialenej
búrky. Josie predpokladala, že ide o pôsobenie silnej veternej smršte. „Poď, Butch,
my naozaj musíme ísť domov a povedať mame, že nemôžeme nájsť Benjamína!“ roztrasene šepkala.
Okolo šiestej večer sa Josie a Butch vliekli domov. Boli mimoriadne unavení a Josie sa cesta zdala neuveriteľne dlhá. Mama bola sama doma a Josie vedela, že si robí
starosti. Prišla noc a Josie už nevládala ísť ďalej. Z posledných síl prišli domov a Josie
šťastne volala: „Mama, mama!“ Mama pohladila Josie a tá jej porozprávala o Benjamínovi a veternej smršti. „Oh, nie!“ zvolala mama. Potom povedala, že pôjdu hľadať
Benjamína na druhý deň spolu.
Prišlo ráno a Josie s Butchom, a mamou sa zobudili veľmi zavčasu, aby pohľadali
Benjamína. „Pozrite, nie ja tam za kríkom Benjamín?“ Bol to skutočne on. Našli ho
živého a zdravého.
47
•14•
•14•
I saw motorbikes ahead. I had never ever ridden one but Dan had a few times. I had
to listen to Dan’s instructions. When I looked back I could see all the destruction
behind me, Harry and Chris were nowhere to been seen. I knew this wasn’t the end
it was just the beginning.
Dan and I saw an entrance in front of us; we got off our bikes and went to the
cellar entrance. I found something in my pocket; it was a picture of my Mum and Dad.
My Dad’s words went through my mind “My son you will never die in vain, you will
die in bed when you are an old man like me”. I knew I would never ever break that
promise, I kept saying this to myself.
Then I thought about everyone out alone, in all this disaster. As I walked back up
the stairs my heart was beating, then I heard Dan shouting. “What are doing, come
back!” I didn’t listen, I opened the doors and a massive wind blew into my face .If
this was my last stand I would meet it with courage. I did this proudly, I thought. As
I ran out I could already see what it had done. I ran and ran until I reached a figure
under some rubble, the person looked very familiar. As I cleared the rubble I found
Harry and Chris. They were with a woman and small child, badly injured, in her
hands. I quickly got them safely up the lane or what was left of it and then into the
cold cellar. We were all really tired and scared.
It was over fifteen years ago when this happened. Now I live as a rich man because
little did I realise that the woman I found was very rich indeed. She congratulated me
and thanked me with money for saving her child. That is why I am here in this very
large house telling this story.
Die Apokalypse
The Apocalypse
As midnight struck, on the cold sandy beach. All of my friends, Chris, Dan and Harry
were looking up at the stars then suddenly...Lighting! Then a bang! All of us were
shocked, it was like we were all paralyzed with fright. We quickly ran to the closest
shelter. We were frightened. It was cold. Dan shouted “Watch out!” Suddenly a massive tree branch flew pass my face. We knew it was too late to hide; the only thing
to do was to run!
The race was on. Dan and I were the fastest out of all of us, so we had a better chance. Suddenly, I heard a girly scream behind me, and it sounded like Chris.
I looked back and I saw Chris flying though hard soft air. A huge whirling storm had
hit. I saw Harry running back to him but I was feeling that we were going to survive.
48
Es war Mitternacht an einem kalten Sandstrand. Meine Freunde, Chris, Dan und Harry
blickten auf die Sterne – dann plötzlich... ein helles Licht! Dann ein Schlag! Wir alle
waren erschrocken und vor Entsetzen gelähmt. Wir sind schnell zum nächsten Felsen
gelaufen. Es war kalt. Es kam starker Wind auf. Plötzlich kam ein großer Ast angeflogen und traf fast mein Gesicht. Wir hatten ihn zu spät erkannt, um ihm ausweichen
zu können. Die einzige Möglichkeit war, schnell wegzulaufen. Dan und ich waren die
schnellsten, so hatten wir die größte Chance, dem Sturm auszuweichen. Plötzlich hörte
ich hinter mir einen Schrei. Als ich mich umsah, erkannte ich Chris, der vom Sturm
getrieben durch die Luft gewirbelt wurde. Harry rannte zu ihm, um ihn zu retten. Da
entdeckte ich vor uns Motorräder. Das war unsere Chance, den Sturm zu überleben!
Ich bin noch niemals Motorrad gefahren. Dan aber konnte fahren. Er erklärte mir,
was zu tun sei. Als ich mich umsah, entdeckte ich die ganze Zerstörung hinter mir.
Harry und Chris konnte ich nirgends entdecken. Ich ahnte, dass das nicht das Ende,
sondern erst der Anfang war.
49
•14•
•14•
Da entdeckten Dan und ich den Eingang eines Hauses vor uns. Wir stiegen von
den Motorrädern ab und flüchteten in den Keller des alten Hauses. Erschöpft lehnten
wir uns an die Wand. In meinen Händen hielt ich ein Bild meiner Eltern, das ich in
meiner Tasche gefunden hatte. In meiner Angst hörte ich meinen Vater sprechen.
„Mein Sohn, du wirst es schaffen. Du wirst nicht sinnlos sterben. Du wirst als ein
alter Mann in deinem Bett sterben.“ Mein Vater würde nie lügen, also glaubte ich
seinen Worten.
Ich untersuchte die Kellerräume, als ich Dan schreien hörte. Er rief: „Kommen
Sie zurück!“. Mehr konnte ich nicht hören, da eine Tür geöffnet wurde und mir anschließend der Sturm ins Gesicht blies. Ich hörte, wie der Sturm das Haus immer
weiter zerstörte. Ich rannte und rannte. Unter den Trümmern des Hauses entdeckte
ich eine Gestalt, die mir sehr bekannt vorkam. Ich räumte Holz und Steine beiseite
und entdeckte Harry und Chris. Auch eine Frau und ein kleines Kind waren dabei.
Sie waren alle schwer verletzt. Wir trugen sie zurück in den Keller und versorgten sie
notdürftig. Wir alle waren sehr müde.
Es ist mehr als fünfzehn Jahre her, dass sich dies ereignete. Jetzt lebe ich hier als
ein wohlhabender Bürger. Die Frau, die wir damals gerettet haben, war sehr reich.
Sie war uns sehr dankbar für ihre Rettung und die Rettung ihres Kindes. Sie hat uns
dafür mit viel Geld belohnt.
je zal nooit tevergeefs sterven, je zult sterven in bed als je een oude man zoals ik“. Ik
wist dat ik die belofte nooit zou breken, maar ik hield dit voor mezelf.
Toen dacht ik aan alle anderen in deze ramp. Ik liep terug de trap op. Mijn hart
klopte, toen hoorde ik Dan schreeuwen. „Wat doe je, kom terug!“ Ik luisterde niet,
ik opende de deuren en een enorme wind blies in mijn gezicht. Als dit mijn laatste
daad was, dan zou ik hem moedig volbrengen, dacht ik. Terwijl ik liep kon ik al zien
wat er was gebeurd. Ik rende en rende totdat ik een figuur onder het puin ontdekte.
Die persoon zag er erg vertrouwd uit. Nadat ik het puin opzij had geschoven, vond ik
Harry en Chris. Ze waren daar met een vrouw en een klein kind, dat zwaar gewond,
in haar armen lag. Ik heb ze veilig over de weg of wat er nog van over was naar de
koude kelder gebracht. We waren allemaal erg moe en bang.
Het was meer dan vijftien jaar geleden, toen dit gebeurde. Nu woon ik als een
rijk man. Want de vrouw die ik vond was inderdaad erg rijk. Ze feliciteerde me en
bedankte me met geld voor het redden van haar kind. Dat is de reden waarom ik hier
in dit zeer grote huis dit verhaal kan vertellen.
The Apocalypse
Het was middernacht op het koude zandstrand. Al mijn vrienden, Chris, Dan en Harry
keken naar de sterren dan opeens ... een bliksemflits! We waren allemaal geschokt.
Het was alsof we verlamd waren van schrik. We renden snel naar de dichtstbijzijnde
schuilplaats. We waren bang. Het was koud. Dan riep „Kijk uit!“ Plotseling, een enorme
boomtak vloog langs mijn gezicht. We wisten dat het te laat was om ons te verbergen,
het enige was rennen!
De race was begonnen. Dan en ik waren de snelsten van ons allemaal, dus we
hadden een betere kans. Plotseling hoorde ik een hoge, harde schreeuw achter me.
Het klonk als Chris. Ik keek om en ik zag Chris de lucht in vliegend. Een enorme
wervelstorm had hem te pakken. Ik zag Harry, teruglopen naar hem, maar ik voelde
dat we gingen overleven. Ik zag motoren voor ons. Ik had er nog nooit op gereden,
maar Dan wel een paar keer. Ik moest goed luisteren naar Dan’s instructies. Toen
ik omkeek kon ik al de vernieling achter me te zien, Harry en Chris waren nergens
gezien. Ik wist dat dit niet het einde was maar pas het begin.
Dan en ik zagen de ingang van de kelder voor ons. We stapten van onze motorfietsen
en gingen naar de kelder ingang. Ik heb iets gevonden in mijn zak, het was een foto
van mijn mama en papa. Mijn vader’s woorden gingen door mijn hoofd: „Mijn zoon
50
Apokalypsa
Bola polnoc. Moji priatelia Chris, Dan a Harry pozorovali z chladnej pieskovej pláže
hviezdy. Zrazu sa objavil záblesk svetla a potom úder. Bum! Prásk! Ani sme sa nepohli
od tej hrôzy. Boli sme ako ochromení. Bežali sme čo najrýchlejšie k najbližším skalám.
Boli sme vydesení a bola nám zima. Zrazu zafúkal silný vietor. „Dávajte pozor!“ kričal
Dan. Vtom masívna vetva zo stromu preletela priamo popri mojej tvári. Takmer ma
zasiahla. Vedeli sme, že je príliš neskoro na to, aby sme sa schovali, jediná možnosť,
ktorú sme mali, bolo rýchlo ujsť.
Dan a ja sme boli najrýchlejší zo všetkých, takže sme mali najväčšiu šancu uniknúť búrke. Zrazu som za sebou začul výkrik. Keď som sa obzrel, zbadal som Chrisa
krútiaceho sa vo vzdušnom víre hnaného víchricou. Harry bežal k nemu, aby ho
zachránil. Zbadal som pred nami motorky. Predtým som nikdy na motorke nejazdil,
ale Dan párkrát áno. Vysvetlil mi, čo treba robiť. Keď som sa obzrel, videl som všetku
tú skazu za mnou. Harry a Chris neboli nikde na dohľad. Tušil som, že to nie je ešte
koniec. Bol to iba začiatok.
S Danom sme priamo pred sebou uvideli vchod do nejakého starého domu, zosadli
sme z motoriek a utekali do pivnice. Vyčerpaní sme sa opreli o stenu. Našiel som niečo
vo vrecku. Bola to fotka mojich rodičov. V tom strachu som zrazu akoby začul otcove
slová: „Syn môj, ty to zvládneš. Neprídeš o život takto zbytočne. Zomrieš v posteli,
až keď budeš starý muž.“ Môj otec by nikdy neklamal, preto som uveril jeho slovám.
Prehľadával som pivničné priestory. Myslel som na všetkých, ktorí boli sami von
počas tej katastrofy. Keď som kráčal späť hore schodmi, búšilo mi srdce. Zrazu som
51
•14•
•15•
začul kričať Dana: „Čo to robíš, poď späť!“ Nepočúval som ho, otvoril som dvere
a prudký vietor mi zavial do tváre. Toto je môj koniec, postavím sa mu s odvahou.
Počul som, ako búrka čoraz viac ničí dom. Bežal som a bežal, až kým som nezbadal
postavu pod troskami, ktorá mi pripadala veľmi známa. Dal som preč drevo a kamene
a objavil Harryho a Chrisa. Boli tam aj so ženou, ktorá držala v náručí malé dieťa.
Všetci boli ťažko ranení. Dostali sme ich do bezpečia pivnice a postarali sa o potrebné.
Všetci sme boli veľmi unavení a vydesení.
Udialo sa to pred viac ako pätnástimi rokmi. A teraz si žijem ako majetný občan.
Žena, ktorú sme vtedy zachránili, bola v skutočnosti veľmi bohatá. Bola nám veľmi
vďačná , že sme zachránili ju a jej dieťa. Bohato sa nám za to odmenila. Preto som
teraz v tomto veľmi veľkom dome a rozprávam tento príbeh.
Weather Trouble
“Why do I have to do the weather? You haven’t done it since .... yesterday!” Sun protested when Wind informed him that it was his turn to do the weather.
“Because,” Wind began, “all the rest of us are fed up of covering for you when
you can’t be bothered to do your job! What’s the point in you being the sun when
you never appear?” Wind had a furious tone to his voice. He was stressed again, Sun
could tell, he always could.
“Ok, ok, ok! I’ll do my job! But I’d want to do it more if you stopped screaming at
me twenty four hours a day!” Sun sighed.
Everyone always moaned at Sun. He often thought how unfair this was.
Cloud of Rain stormed through the Weather Tower, where all the weathers lived.
He heard Wind yell at Sun ... Again, he was always doing that. He passed Lightning
in one of the corridors. Cloud of Rain smiled politely at him, but Lightning sent
a scowl his way.
“Excuse me, Lightning, but did I do something wrong?” Rain questioned.
52
53
•15•
•15•
“Yes. You smiled at me. I hate smiles ... I hate you,” Lightning snarled.
“I quite liked you. Until just then,” Rain snapped back. “Ah, another enemy, that
just put me in a good mood,” Lightning grinned.
“You, my friend, are a bad looking man,” Rain said.
“You think I’m a bad looking guy? Have you looked in the mirror lately?” Lightning
laughed.
“Yes, I’m rather proud of what I see,” Rain smiled smugly.
Then he turned on his heel and stalked off on his own. Rain was left standing
awkwardly in the middle of a corridor.
“We really need Lightning and Rain to be friends,” Wind said.
“Never going to happen. I dislike that man more than smiling ... and I hate smiling,
it hurts!” Lightning protested, anger taking over his face.
“I know the feeling,” Rain muttered.
“You hate smiling too?” Lightning asked eagerly.
“No, no, no, I dislike you,” Wind laughed. “Oh, I’m joking. He hates you,” Wind
said, pointing at Rain.
“Well,” he began, but didn’t finish. The tower shook, and within seconds Rain and
Lightning were on the roof, trying to save the tower.
“I lied! I like you!” Lightning blurted out suddenly.
“Me too!” Rain yelled. Then they both smiled, a rare feat for Lightning.
Seven hours later, the tower was safe, and Rain and Lightning were best friends.
The thing that saved their friendship was danger but now they were completely safe.
So Lightning and Rain always do the weather together now. They are known as Storm.
Auf ihrem Weg begegnete die Regenwolke dem Blitz. Sie lächelte höflich, aber der
Blitz machte ein mürrisches Gesicht.
„Entschuldige, Blitz, habe ich etwas falsch gemacht?“, fragte der Regen.
„Du hast mir zugelächelt. Ich hasse Lächeln und ich hasse dich“, sagte der Blitz.
„Ich habe dich sehr gemocht – bis jetzt.“, gab der Regen zurück.
„Oh, ein Feind, der mich freundlich stimmen möchte.“, grinste der Blitz.
„Du, mein Freund, bist einfach nur schlecht.“, sagte der Regen.
„Du denkst, dass ich ein schlechter Kerl bin? Hast du in letzter Zeit in den Spiegel
geschaut?“, lächelte der Blitz.
„Ja – und ich bin ziemlich stolz darauf, was ich dort sehe“, lächelte der Regen ein
wenig eingebildet.
Der Blitz zog davon und der Regen blieb allein im Gang stehen.
„Wir brauchen Blitz und Regen als gute Freunde.“, sagte der Wind.
„Ich mag den Kerl nicht und ich mag kein Lachen. Lachen tut weh.“, protestierte
der Blitz wütend.
„Ich kenne das Gefühl.“, murmelte der Regen.
„Du hasst es auch, zu lächeln? „, fragte der Blitz begierig.
„Nein, nein, nein, ich mag dich nicht“, lachte der Wind. „Oh, Ich scherze. Er hasst
dich“, sagte der Wind auf den Regen hinweisend.
Plötzlich wankte der Turm aufgrund eines mächtigen Starkregens. Der Blitz versuchte, auf dem Dach sitzend den Turm zu retten.
„Ich habe gelogen! Ich mag dich! „, platzte es plötzlich aus dem Blitz heraus.
„Ich auch! „, brüllte der Regen.
Beide lächelten.
Sieben Stunden später war der Turm sicher, denn Regen und Blitz waren beste
Freunde. In der Not haben beide gemerkt, dass sie zusammen gehören. Aber jetzt
machen sie das Wetter immer gemeinsam – und sind als Sturm bekannt geworden.
Wetterprobleme
„Warum muss ich das Wetter machen? Du hast seit gestern auch nichts gemacht.“,
protestierte die Sonne. Der Wind hatte sie informiert, dass sie an der Reihe wäre, das
Wetter zu machen.
„Wir haben es satt, dich immer zu vertreten, wenn du nicht belästigt werden möchtest. Es ist schlimm, wenn du nie erscheinst, um deine Arbeit zu machen.“, sagte
wütend der Wind.
„Ok, Ok, ok! Ich werde meinen Job machen! Aber ich würde mehr machen, wenn
du aufhören würdest, mich vierundzwanzig Stunden am Tag anzuschreien!“, seufzte
die Sonne.
Jeder hatte immer an der Sonne herumgemeckert. Der Wind hatte häufig gedacht,
wie unfair das eigentlich ist.
Die Regenwolke war zum Wetterturm gekommen, wo alle Wetterelemente lebten. Sie
hatte die Worte des Windes gegen die Sonne gehört. Der Wind schimpfte immer weiter.
54
Weer problemen
„Waarom moet ik het weer doen? Je hebt het niet gedaan sinds... gisteren! „Zon protesteerde toen Wind hem meedeelde dat het zijn beurt was om het weer te doen.
„Omdat,“ begon Wind, „de rest van ons is het beu dekking te zijn voor jou wanneer je verhinderd bent om je werk te doen! Waarom wil je de zon zijn, als je nooit
verschijnt?“ Wind had een woedende toon in zijn stem.
„Ok, ok, ok! Ik zal mijn werk doen! Maar ik zou meer willen doen als jij ophoudt
tegen me te schreeuwen vierentwintig uur per dag!“ zuchte Zon.
Iedereen klaagde altijd over Sun. Hij dacht vaak hoe oneerlijk dit was.
Wolk van Regen bestormden deWeertoren, waar alle weersomstandigheden woonden.
55
•15•
•15•
Hij hoorde Wind weer schreeuwen tegen Zon, hij deed dat altijd. Bliksem passeerde
hij in een van de gangen. Wolk van regen glimlachte beleefd naar hem, maar Bliksem
wierp hem een dreigende blik toe
Excuseer me, bliksem, maar deed ik iets verkeerd? „vroeg Regen.
„Ja, je glimlachte naar me. Ik haat glimlach... Ik haat jou,“snauwde Bliksem.
„Ik mocht u graag tot zonet,“knapte Regen terug. „Ah, een andere vijand, die me
een goed humeur geeft,“ grijnsde Bliksem.
„Jij, mijn vriend, bent een slechtuitziende man,“ zei Regen.
„Jij denk dat ik een slechtuitziende kerel ben? Heb je de laatste tijd zelf wel in de
Spiegel gekeken?“lachte Bliksem.
„Ja, ik ben tamelijk trots op wat ik zie,“ glimlachte Regen zelfvoldaan.
Toen draaide hij zich om op zijn hiel. Regen was onhandig in het midden van de
gang blijven staan.
„Bliksem en Regen moeten vrienden zijn,“ zei Wind.
„Nooit zal dat gebeuren. Ik heb een hekel aan die man meer die glimlach... en ik
haat glimlachen zo dat het pijn doet!“ Protesteerde Bliksem, terwijl de woede van
zijn gezicht straalde.
„Ik ken het gevoel,“ mompelde Regen.
„U haat glimlachen ook?“ vroeg Bliksem gretig.
„Nee, Nee, Nee, ik houd niet van jou,“ lachte Wind. „Oh, ik maak een grapje. Hij
haat jou,“ zei Wind, wijzend op Regen.
„Nou,“ begon hij, maar hij maakte de zin niet af. De toren schudde, en binnen
enkele seconden waren Regen en Bliksem op het dak, om de toren te beschermen.
„Ik heb gelogen! Ik houd jou!“ flapte Bliksem er plotseling uit.
„Ik ook!“ schreeuwde Regen. Toen glimlachte beiden, dat was een zeldzame prestatie voor Bliksem.
Zeven uur later, toen de toren weer veilig was, waren Regen en Bliksem de beste
vrienden. Gevaar had hun vriendschap gered, maar nu waren ze volkomen veilig.
Bliksem en Regen doen nu altijd het weer samen. Ze staan bekend als Storm.
Všetci neustále na Slnko frflali. Ono si často pomyslelo, aké je to nespravodlivé.
Oblak Dažďa vtrhol do veže, kde všetci bývali. Počul, ako Vietor kričí na Slnko ...
znova, robil to neustále. Prešiel popri Blesku v jednej z chodbičiek. Slušne sa na neho
pousmial, ale Blesk sa len zamračil.
„Prepáč, Blesk, ale urobil som niečo zlé?“ opýtal sa Dážď.
„Áno. Usmial si sa na mňa. Ja neznášam smiech ... nenávidím ťa,“ zamrmlal Blesk.
„Ty si sa mi celkom páčil. Až doteraz,“ odsekol Dážď.
„Ach, ďalší nepriateľ, čo ma dostal do nálady,“ zazubil sa Blesk.
„Ty, priateľ môj, zle vyzeráš,“ povedal Dážď.
„Ty si myslíš, že som škaredý? Pozrel si sa niekedy do zrkadla?“ rehotal sa Blesk.
„Áno, a som dosť hrdý na to, čo tam vidím,“ samoľúbo sa usmial Dážď. Potom sa
zvrtol na päte a majestátne odkráčal.
Dážď zostal trápne stáť uprostred chodby.
„Lenže my potrebujeme, aby Blesk a Dážď boli priatelia,“ povedal Vietor.
„To sa nikdy nestane. Ja neznášam toho muža viac než úsmev ... a ja nenávidím
smiech, to bolí!“ nesúhlasil Blesk a hnev mu sadol na tvár.
„Poznám ten pocit,“ Dážď zamumlal.
„Ty tiež nenávidíš smiech?“ opýtal sa dychtivo Blesk.
„Nie, nie, ja nemám rád teba,“ Vietor sa rehotal. „Robím si srandu. On ťa neznáša,“
povedal Vietor ukazujúc na Dážď.
„No,“ začal, ale nedokončil. Veža sa otriasla a v priebehu niekoľkých sekúnd boli
Dážď a Blesk na streche, snažiac sa vežu zachrániť.
„Klamal som! Mám ťa rád!“ Blesk zrazu vyhŕkol.
„Ja teba tiež!“ zareval Dážď. Potom sa obaja usmiali. Bol to vzácny výkon pre Blesk.
O sedem hodín neskôr bola veža zachránená a Dážď s Bleskom boli najlepší priatelia.
Vec, ktorá zachránila ich priateľstvo, bola nebezpečná, ale teraz sú všetci v úplnom
bezpečí.
Odvtedy Blesk a Dážď robia počasie spolu a poznáme ich pod názvom BÚRKA.
Problémy s počasím
„Prečo musím robiť počasie ja? Vy ste od včera nič neurobili!“ protestovalo Slnko, keď
ho Vietor informoval, že je na rade.
„Lebo,” začal Vietor, „všetci sme nahnevaní, že ťa musíme kryť, keď teba ani nenapadne robiť si svoju prácu! Aký zmysel má existencia Slnka, keď sa nikdy neobjaví?“
Vietor mal zúrivý tón v hlase. Znova zdôraznil, že Slnko mohlo aspoň niečo povedať.
„Dobre, dobre! Budem si robiť svoju prácu! Ale radšej by som to robilo, keby si
prestal na mňa jačať dvadsaťštyri hodín denne!“ povzdychlo si.
56
57
•16•
•16•
The story of little drop
There was once a beautiful meadow with flowers growing in it. There was a little
snow drop among them, too. One little wet drop was rocking on that white flower.
Probably it fell there after the morning rain but the little drop didn’t remember that.
She was listening to the sounds of stream and she was watching butterflies hovering
high. “I would like to get that high. No, I’d rather like to sing songs like the stream.”
She said to herself.
One wise butterfly heard the drop and told her: “Do not worry, droplet, you will
be able to fly like swallows too, you will soar like us, you will sing beautifully and
and you will experience things that you have never dreamed about.”
“I haven’t dreamed”, the drop responded. Suddenly, the little drop took off and
reached the white feathery cloud. She saw all the flies and swallows larking among
the clouds. The butterfly was right, thought the little drop.
58
Soon, she began to feel afraid because the white cloud was covered by grey clouds
and it started to thunder. Then it started to rain. The little drop noticed that she was
falling straight down into the creek. She fell into the water and swam around the wet
plants to avoid the stones.
Then she remembered the words of the butterfly. “But where am I going?”, she
asked herself. “Across the river to the sea”, said the old woodtrunk who was leading
everyone. The little drop sailed across the river, and suddenly she heard the tooting
of ships. “The sea,” she cried with surprise, “it’s what I dreamed about.”
The little drop was rocked on the waves and jumped into the well hole made by
children in the sand. On another hot day, the little drop floated again onto a white
cloud. The wind was blowing hard and the drop felt like a brave sailor.
After a while, this long journey was starting to become boring for the little drop
and she was longing for something new. She wanted to complain to the swallows but
they had disappeared. Only strong winds were blowing and fall had begun. The little drop was floating on a dark winter cloud which wasn’t looking anything like the
white feathery cloud.
Then she saw a creek glinting down below her and she wanted to fall to the ground
with the rain. She found out that she was falling very quietly. Suddenly she felt very
light and white.
“Now, you’re a snowflake”, the older flakes whispered, “but you’re still a drop
of water.” The drop who was now snowflake didn’t understand it. The older flakes
couldn’t explain it to her because a strong wind blew them far away. They shouted:
“Wait until the sun shines and you’ll turn into a crystal clear drop of water again. You
will provide moisture for wild flowers but you will have to wait several months.”
Although she liked her new white lace dress, she was looking forward to when
she would again become a little drop of water!
Die Geschichte des kleinen Regentropfens
Es war einmal eine Wiese und auf dieser Wiese wuchsen und blühten wunderschöne Blumen, darunter auch Huflattich. Auf einem von ihnen schaukelte ein kleiner
Tropfen. Vielleicht fiel er hierher nach dem morgigen Regen, aber er erinnerte sich
nicht mehr daran.
Dieser Tropfen hörte aufmerksam schöne Lieder, die ein nahefließender Bach
plätscherte und zugleich beobachtete er hochschwebende Schmetterlinge. „Ich möchte
auch so in die Höhe fliegen.“, flüsterte er auf einmal. „Nein, lieber möchte ich solche
Lieder singen, wie der Bach.“, sagte er etwas lauter. Ein kluger Schmetterling, den
alle Schwalben von Jahreszeitwechsel belehrten, schnappte seine Worte auf. Dieser
Schmetterling sagte zu diesem Tropfen: „Keine Angst, Tröpfchen, du wirst auch so wie
59
•16•
•16•
diese Schwalben fliegen, du wirst so wie wir schweben, du wirst wie unser Bächlein
singen. Du erlebst das, was du dir nicht träumen lassen hättest.“ Der Regentropfen
freute sich sehr und fühlte, wie ihn die Sonne hinauf in den Himmel hob. Der Tropfen
geriet auf ein weiches weißes Wölkchen. Er sah unter den Wolken alle jagende Fliegenund Schwalbenschwärme. „Der Schmetterling hatte Recht.“, erinnerte sich der Tropfen.
Plötzlich bekam er Angst, weil sein weißes Wölkchen durch graue Wolken verdeckt
wurde. Es donnerte sehr stark und begann zu regnen. Das Tröpfchen merkte, wie es in
einen Bach fiel. Es plumpste ins Wasser, schwamm an verschiedenen nassen Pflanzen
vorbei und sprang über Steinchen. Es erinnerte wieder an die Worte des Schmetterlings. „Wohin schwimme ich?“, fragte es sich selbst. „Den Fluss entlang ins Meer.“,
erwiderte ein altes Murmeltier, das jeden navigierte. Der kleine Tropfen schwamm
den Fluss entlang und auf einmal hörte er Signale von Schiffen. „Das Meer!“, schrie
der Tropfen. „Das ist etwas, was ich mir nicht hätte träumen lassen.“ Der Tropfen
schaukelte in den Wellen und sprang von einem in ein anderes Grübchen, das die
Kinder im Sand hinterlassen hatten. Am nächsten heißen Tag schwebte der Tropfen
wieder in einem anderen weißen Wölkchen. Der Wind blies und der Tropfen war wie
ein Seemann mit seinem Segelschiff. Diese lange Wanderung machte dem Tropfen
schließlich keinen Spaß mehr und er sehnte sich nach neuen Erlebnissen. Er wollte
etwas Neues erleben. Er wollte sich bei den Schwalben darüber beschweren, aber sie
verschwanden, nur starker Wind blies. Es begann der Herbst. Der Tropfen schwebte
auf einer dunklen Winterwolke, der auf keinen Fall dem weichen weißen Wölkchen
ähnlich war. Unten sah er das Bächlein und sehnte sich danach, im Regen ins Wasser
zu fallen. In Nu bemerkte er, dass er sehr leise fällt. Er war so leicht und weiß. „Jetzt
bist du die Schneeflocke.“, flüsterten ältere Schneeflocken. „Aber trotzdem bist du
immer der Wassertropfen.“ Der Tropfen verstand das nicht. Starker Wind blies ältere
Schneeflocken weg. Sie schafften nur zu rufen: „Warte doch, bis die Sonne scheint! Du
wirst wieder der helle Wassertropfen, der den durstigen Köpfchen von Wiesenblümchen seine Feuchte verschenkt! Aber darauf musst du noch ein paar Monate warten.“
Obwohl ein neues weißes Spitzenkleid der Schneeflocke sehr gefiel, freute sie sich
schon gerade darauf, wenn sie wieder ein einfacher Tropfen der lebensspendenden
Flüssigkeit sein würde.
gaat zweven, zoals wij doen, je zult zingen als een stroompje en je zult ervaringen
op doen waar je nooit van gedroomd hebt.“
„Gedroomd?“ Gelukkig ben je Drop als de zon schijnt. Drop werd een wit vederachtige wolkje en van daaruit zag hij de zwaluwen vliegen tussen de wolken. De vlinder
had gelijk, dat ze zei een daling.
Het witte wolkje van Drop kwam terecht in de grijze wolken. Het begon te regenen. Drop viel recht in een stroompje, in het water en zwom rond de natte planten
en gladde steentjes.
Nogmaals, herinnerde hij zich de woorden van de vlinder. „Maar waar ben ik
gestart?“ vroeg hij zich af. Stromend over de rivier naar de zee.
Drop wiegde op de golven en kwam op de burcht gemaakt door kinderen in het
zand. Op warme dag neerzitten betekent weer een wolkje worden. De winden zijn
sterk en Drop voelde zich als een zeeman op een zeilboot.
Drop dreef in een donkere winterwolk, die zelfs al een beetje sneeuw liet vallen.
Ineens was Drop heel licht en wit. „Nu ben je een sneeuwvlok,“ zei een volwassen
sneeuw vlok, „maar nog steeds ook een druppel water.“
Ze was niet in staat om het uit te leggen, omdat de vlokken door de harde wind ver
weggeblazen werden. Gewoon wachten tot ze gevangen worden door de zonneschijn.
Dan zul je weer een druppel water worden die op zijn beurt wilde bloemen zal laten
groeien! „Maar je zult nog een paar maanden moeten wachten.“
Hoewel hij zijn nieuwe witte sneeuwkleed prachtig vindt, kijkt hij uit naar het
moment, wanneer hij, weer, een druppel van de vruchtbare van de vloeistof wordt.
Het verhaal van een kleine daling
Het was ooit een grasland en op de weide groeiden bloemen. Nadat de ochtendregen
was gevallen, dartelden daar vlinders vrolijk door de lucht..
„Zelfs ik wil niet zo hoog willen vliegen. Nee, ik zou liever liedjes willen zingen.
Drop luisterde naar een verstandig vlinder, die vertelde over de zwaluwen, over
seizoenen en vertelde haar: „geen zorgen, Drop, jij zult vliegen als een zwaluw, je
60
Príbeh malej kvapky
Bola raz jedna lúka a na tej lúke rástli kvety. Medzi nimi aj podbeľ. Na jednom podbeli
sa hojdala malá mokrá kvapka. Asi tam spadla po rannom daždi, ale to si už nepamätala.
Počúvala len pesničky, ktoré zurčal potôčik a sledovala vysoko vznášajúce sa motýle.
„Aj ja by som sa chcela dostať tak vysoko. Nie, radšej by som chcela spievať pesničky ako potôčik.“ vravela si kvapka.
Začul ju jeden múdry motýľ, ktorého poučovali všetky lastovičky o ročných obdobiach a povedal jej: „Neboj sa, kvapôčka, aj ty budeš lietať ako lastovičky, budeš
sa vznášať ako my, budeš spievať ako potôčik a zažiješ to, o čom sa ti ani nesnívalo.“
„Nesnívalo,“ potešila sa kvapka a zacítila, ako ju slniečko dvíha nahor. Dostala
sa na biely mäkučký obláčik a odtiaľ uvidela všetky tie mušky a lastovičky šantiace
medzi oblakmi. Motýľ mal pravdu, spomenula si kvapka.
Odrazu sa začala báť, lebo jej biely obláčik zakryli sivé mraky, v ktorých silno
zahrmelo. Začalo pršať. Kvapka si všimla, že sa rúti nadol rovno do potôčika. Čľupla
do vody, plávala okolo mokrých rastlín a preskakovala kamienky.
61
•16•
Zase si spomenula na slová motýľa. „Ale kam mierim?“ pýtala sa sama seba. „Cez
rieky do mora,“ ozval sa starý svišť, ktorý každého navigoval. Plavila sa malá kvapka
cez rieky, až zrazu začula trúbenie lodí. „More,“ skríkla prekvapená, „to je to, o čom
sa mi ani nesnívalo!“
Kvapka sa hojdala na vlnách a preskakovala z jamky do jamky, ktoré urobili deti
v piesku. A na ďalší horúci deň sa kvapka zase vznášala na bielučkom obláčiku. Vietor
sa doň silno opieral a kvapka sa cítila ako námorník na plachetnici.
Napokon dlhé putovanie kvapku prestalo baviť a zatúžila zažiť zase niečo nové. Mala
v úmysle posťažovať sa lastovičkám, ale tie zmizli. Fúkal len silný vietor. Začala jeseň.
Kvapka sa vznášala na tmavom zimnom oblaku, ktorý sa ani trochu nepodobal
na biely mäkučký obláčik.
Potom zbadala dolu pod sebou trblietať sa potôčik a chcela zasa spadnúť s dažďom
na zem. Zbadala, že padá, ale nejako veľmi potichu. Zrazu bola taká ľahká a biela.
„Teraz si snehová vločka,“ pošepkali jej staršie vločky, „ale stále si kvapka vody.“
Vločka tomu nerozumela. Staršie vločky jej to už nemohli vysvetliť, pretože silný
vietor ich odfúkol príliš ďaleko. Stihli len zakričať: „Počkaj, až zasvieti slniečko, zase
budeš priezračnou kvapkou vody, ktorá bude rozdávať vlahu smädným hlávkam lúčnych kvetov! Ale na to si budeš musieť ešte pár mesiacov počkať.“
No vločka, hoci sa jej páčili aj jej nové biele čipkované šaty, sa už v tej chvíli veľmi
tešila na to, kedy sa zasa stane obyčajnou kvapkou životodarnej tekutiny.
•17•
Leila’s meeting with Mrs. Spring
There was once a little cottage far, far away. A little girl with blond hair which glittered in the sunshine lived there. She had dancing stars in her blue eyes and when
she was smiling, she was able to calm the roaring sea. This little girl was called Leila.
One day, a magic fairy visited her in a dream. Leila was very surprised when a unknown lady in a green dress with colorful flowers was standing in her room.
Leila asked timidly: “Who are you?”
The fairy replied: “You’ll soon find out.”
Leila gave her hand to the fairy and she took her to the green meadow where
everything shone with beautiful colours. The sun was clearly shining there and the
flowers smelled intoxicating- it reminded her so much of the fragrant perfumes of spring.
62
63
•17•
•17•
Leila was standing before Mrs. Spring. Everything was quiet and very pleasant.
“Oh! How beautiful it is here,” said Leila. “I’m helping nature and nature thanks me by
having beautiful weather,” replied Mrs. Spring. But it’s not always like this in nature.
Sometimes there is so much work and it’s not possible to do everything.
Mother nature doesn’t like when there are strong winds blowing breaking down
the trees and it ’s so hard to replace them. Their replanting and growth takes a long
time. She doesn’t like the ceaseless rain that is causing flooding all over the country
and destroying all in its path.
“Leila, I took you here because I need your help,” said the fairy and she explained
to Leila that many things that are harmful for nature are caused by people. Therefore,
only people could repair these things. Even relatives of Mrs. Spring – Mrs. Winter, Mrs.
Autumn and Mrs. Summer have been busy recently and they can not manage with
saving some kinds of animals, plants and even humans. Storms, hurricanes, tornadoes,
snow drifts, floods, fires, earthquakes, air and water pollution are beyond their power.
“But I’m just a little kid,” said Leila “what can I do, I am not so strong and I’m all
by myself?”.
“You have a good heart, you love nature and you have a lot of small and big friends
in the world of people who can help you”, replied the fairy. “There are thousands of
children such as you in the world who could help me.” If they can help, we can really
realise together the dreams and vision of supporting nature.“
Leila was surprised, but also very touched by these kind and wise words. At the
same time they gave her more confidence and belief in her own powers and abilities
which could really help change the world.
gibt es in der Natur so viel Arbeit, die man nicht schaffen kann. Und dann ist die Natur
unzufrieden. Dann kommt starker Wind, der viele Bäume stürzt und diese Bäume
ist sehr schwierig zu ersetzen. Anpflanzen und Wachsen von neuen Bäumen dauert
sehr lange. Manchmal kommt auch unendlich dauernder Regen und mit ihm die
Überschwemmung. Hohes Wasser strömt aus den Bach- oder Flussbetten, überflutet
die Landschaft und nimmt alles mit, was ihm im Weg steht. „Ich kam zu dir, Leila,
um dich um Hilfe zu bitten“, sagt die Fee weiter. Sie erklärte Leila, dass viele Sachen
gegen Natur von Menschen verursacht werden und nur die Menschen können diese
Sachen in Ordnung bringen. Auch die Verwandten von Frau Frühling- Frau Winter,
Frau Herbst und Frau Sommer haben in der letzten Zeit viele Sorgen und sie sind nicht
im Stande, einige Tiere, Pflanzen oder oft sogar auch Menschen zu retten. Stürme,
Wirbelstürme, Schneestürme, Überschwemmungen, Brände, Erdbeben und Luft- und
Wasserverschmutzung sind viel stärker als ihre Kräfte. „Aber ich bin nur ein kleines
Kind“, rief Leila. „Was kann ich tun, wenn ich auch nicht so kräftig und mächtig bin?“
„Du hast ein gutes Herz, das die Natur liebt und du hast auch viele kleine und große
Freunde im Menschenreich, die dir helfen können“, antwortete Frau Frühling. „In der
Welt leben tausende solche nette Kinder wie du, die mit ihren Freunden helfen könnten.
Wenn auch sie solche Träume wie du hätten, der Natur zu helfen, dann könnten sie
diese Träume mit gemeinsamen Kräften verwirklichen.
Leila war über diese Worten überrascht und zugleich erfreut. Diese Worte eweckten
bei ihr mehr Vertrauen in sich selbst und ihre eigene Kräfte.
Leilas Treffen mit Frau Frühling
Über sieben Bergen und sieben Tälern stand einmal ein kleines Häuschen.
In diesem Häuschen lebte ein kleines Mädchen mit blonden Haaren, die in den
Sonnenstrahlen leuchteten. In seinen Augen glänzten tanzende Sterne und mit seinem Lächeln könnte es auch ein tobendes Meer beruhigen. Dieses Mädchen wurde
Leila genannt. Eines Nachts wurde Leila von einer Zauberfee besucht. Leila war sehr
überrascht, als in ihrem Zimmer eine unbekannte Frau im grünen und mit Blumen
verzierten Kleid stand. Leila fragte schüchtern: „Wer sind Sie?“ Die Fee antwortete:
„Bald erfährst du das.“ Die Frau nahm Leila bei der Hand und sie gingen auf eine grüne
Wiese, wo alles von verschiedenen Farben strahlte. Die Sonne schien hier hell und die
Blumen dufteten wunderschön. Es erinnerte Leila an den Duft des Frühlings. Vor Leila
stand Frau Frühling. Alles überall war ruhig und sehr angenehm. „Wie schön ist es
hier“, sagte Leila. „Ich helfe der Natur und die Natur bedankt sich dafür bei mir mit
so schönem Wetter“, erwiderte Frau Frühling. Aber es ist nicht immer so. Manchmal
64
Leila ontmoeting met mevrouw Lente
Achter de zeven bergen en de zeven valleien was ooit een huisje.In het huisje woonde
een klein meisje met door de zon gebleekt blond haar. In haar blauwe ogen glinsterden sterren en wanneer ze glimlachte, was ze in staat om de donderende zee tegen
te houden. Dit kleine meisje heet Leila.
Op een dag werd ze bezocht door een magische fee in een droom. Leila was zeer
verrast toen de fee in haar kamer stond. De onbekende dame droeg een groene jurk
met kleurrijke bloemen.
Leila vroeg voorzichtig: „Wie ben je?“
Ze antwoordde: “Ik ben de fee. „
Leila, nam haar mee naar de groene handgemaakte de weide, vol mooie kleuren.
De zon scheen op de roosjes en het herinnerde Leily duidelijk aan de geur van de lente.
Ze stonden voor de Leilou, mevrouw Lente. Alles was rustig en vredig.
„Alles is mooi,“ zei Leila.
„Ik ben de natuur aan het helpen en de natuur helpt mij. “Bedankt voor dit mooie
weer,“ Maar in de natuur is het niet altijd zo. Soms zijn er zo veel buien dat de aarde
65
•17•
•17•
het niet meer leuk vindt, antwoordde mevrouw Lente. Soms begint de sterke wind met
het afbreken van de bomen. Die zijn moeilijk te vervangen. Nieuwe bomen planten
en laten groeien neemt een zeer lange tijd in beslag. En de constante regen, zorgt
voor overstromingen, het water komt uit beken en rivieren, overspoelt het hele land
en verwoest alles op haar pad.
„Leila, ik ben gekomen met een verzoek om hulp,“ legt de fee uit. Er gebeuren
dingen die schadelijk zijn voor de natuur. Mensen kunnen deze dingen verhelpen.
Ook de Dames Winter, Herfst, Lente-en Zomer hebben een heleboel zorgen en weten
niet hoe om te gaan met het redden van dieren, planten en zelfs mensen. Stormen,
orkanen, tornado’s, overstromingen, bosbranden, aardbevingen, sneeuwstormen, verontreiniging van lucht en water.
„Maar ik ben slechts een klein kind!“ riep ze, „Wat kan ik doen? Ik ben niet zo sterk?“
„Je hebt een goed hart en een heleboel natuurvrienden. Kleine en grote in het
rijk van de mensen die kunnen je helpen,“antwoordde de fee. „In de wereld wonen
duizenden van deze kinderen, zoals jij die samen als vrienden kunnen helpen.“ „Als
ze samen hand in hand gaan, dan onze dromen kunnen over het helpen van aarde
ook echt plaatsvinden door samen te werken.“
Leilu was verrast, maar ook getroost door die woorden. Op hetzelfde moment
groeide haar vertrouwen en het geloof in eigen kracht en mogelijkheden, om te kunnen helpen waar dat nodig is.
Tie je potom ťažké nahradiť. Ich výsadba a rast trvá veľmi dlho. Alebo sa rozpúta neutíchajúci dážď, príde povodeň, voda sa vylieva z potokov a riek, zalieva celú krajinu
naokolo a berie všetko, čo jej stojí v ceste.
„Leila, prišla som za tebou s prosbou o pomoc,“ pokračovala víla a vysvetľovala Leile,
že veľa vecí, ktoré prírode škodia, spôsobujú ľudia a len oni môžu tieto veci napraviť.
Aj príbuzné Pani Jari – Pani Zima, Pani Jeseň a Pani Leto majú v poslednom čase veľa
starostí a nevedia si poradiť pri záchrane niektorých zvierat, rastlín a dokonca aj ľudí.
Búrky, víchrice, tornáda, snehové záveje, záplavy, požiare, zemetrasenia, znečistenie
vzduchu a vody sú nad ich sily.
„Ale ja som len malé dieťa!“ zvolala Leila, „čo môžem urobiť, keď ani ja nie som
taká silná?“
„Máš dobré srdce, ktoré má rado prírodu a máš veľa malých aj veľkých priateľov
v ríši ľudí, ktorí ti môžu pomôcť,“ odpovedala víla. „Na svete žijú tisícky takých detí,
ako ty, ktoré by spolu so svojimi priateľmi mohli pomôcť.“ „Ak aj oni priložia ruky
k dielu, potom môžeme sen o pomoci prírode spoločnými silami naozaj uskutočniť.“
Leilu prekvapili, ale aj potešili tieto slová. No zároveň jej dodali sebadôveru a vieru
vo vlastné sily a schopnosti, ktorými naozaj môže pomôcť tam, kde je to potrebné.
Leilino stretnutie sa s Pani Jarou
Za siedmimi horami a siedmimi dolinami bola raz jedna chalúpka.V tej chalúpke žilo
malé dievčatko s blonďavými vláskami, ktoré sa jej ligotali v slnečných lúčoch. V očiach
mala modré tancujúce hviezdičky a keď sa usmiala, dokázala utíšiť aj burácajúce more.
Toto dievčatko sa volalo Leila.
Jedného dňa ju vo sne navštívila čarovná víla. Leila bola veľmi prekvapená, keď
v jej izbe stála neznáma pani v zelených šatách s farebnými kvietkami.
Leila sa jej nesmelo opýtala: „Kto ste?“
Víla jej odpovedala: „To hneď zistíš.“
Leila podala ruku víle, ktorá ju zobrala na zelenú lúku, kde všetko žiarilo prekrásnymi farbami. Slniečko tam jasne svietilo a kvietky tak omamne voňali, až to Leile
pripomenulo vôňu jari.
Pred Leilou stála Pani Jar. Všetko okolo bolo pokojné a veľmi príjemné.
„Ako je tu krásne,“ povedala Leila.
„Ja pomáham prírode a príroda sa mi za to poďakuje krásnym počasím,“ odvetila
pani Jar. Ale v prírode to nie je vždy tak. Niekedy je v nej toľko roboty, že sa ani nedá
všetka stihnúť. Prírode sa to nepáči. Vtedy sa spustí silný vietor, ktorý rúca stromy.
66
67
•18•
•18•
I can’t sleep at night so I’m climbing into my parents’bed. I’m scared. In the morning I finally fall asleep briefly. After waking up, I rush to the window and I discover
that the forest, through which the deers roamed yesterday, no longer exists. It’s just
a pile of broken trees. How will we get back to our home?
I see only trees and branches demolished by the storm. They are looking like
weak sticks now. No wooden giants towering in the sky. I ask my dad if we are going
home today? “Of course!” he replied. But we were only able to leave three days later,
after the clearing of the roads. Along the way we found out that the storm had caused
incredible damages. I’ve never seen so much broken and balancing trees. At home
I saw in the evening news what actually happened at the end of our stay in the Tatras,
terrible damage and destruction which is still being cleared up to this day.
Der zerstörende Windsturm
Destructive storm
It’s a sunny November day and I’m walking with my parents. The roads and the surrounding nature are already covered with a winter blanket. I’ve just seen a big herd
of deers and roes in the middle of the dense forest of huge and thick trees. “Mum,
Dad, look!”
We’re taking pleasure in the beautiful views of the High Tatras and we’re enjoying
a last walk together before going home tomorrow. Suddenly large clouds covered the
sun. “Don’t you think that the wind is starting to become nasty?” I asked my parents.
“We’d rather hurry back!” my mother replied.
The wind is now very strong and we’re rushing to the small hotel where we are
staying. The wind is now bending the trees and shaking the tiles on the roof of the
buildings. Tomorrow we are going home, so mum packed up our stuff in the suitcase.
Now we’re sittting in the room with candles, because the electricity has gone off.
I am looking through the window, but I can see nothing but darkness. We can hear
the storm which is blastering all around us. It’s getting stronger.
68
Es ist ein sonniger Vorabend an einem Tag im November und ich mache mit meinen
Eltern einen Spaziergang.
Die Wege in den Bergen und die umgebende Natur sind schon leicht mit Schnee
bedeckt. Auf einer Wiese neben dem dichten Wald mit kräftigen und herrlichen Bäumen
sehe ich eine Herde von Rehen und Hirschen. „Mutti, Vati, schaut mal!“, mache ich
meine Eltern auf die Herde aufmerksam. Wir bewundern die Schönheit der Bergspitzen
der Hohen Tatra und genießen den letzten Spaziergang vor der morgigen Abfahrt nach
Hause. Die Sonne wird plötzlich mit großen Wolken bedeckt. Es ist auf einmal sehr
windig. „Was für ein starker und unangenehmer Wind! “, sage ich meinen Eltern. „Du
hast Recht mein Schatz, kehren wir lieber schnell zurück“, erwidert meine Mutter. Der
Wind nimmt an seiner Kraft zu und wir beeilen uns, in unsere Pension zu kommen, wo
wir untergebracht sind. Wir schafften es gerade noch ins Haus. Der Wind bläst immer
kräftiger und schlägt gegen Wände und Fenster. Morgen fahren wir nach Hause zurück.
Deshalb packt meine Mutti unsere Koffer ein. Danach sitzen wir alle auf der Couch am
Tisch. Unser Zimmer ist nur mit Kerzen beleuchtet. Der elektrische Strom ist ausgefallen.
Ich schaue durch Fenster, aber sehe nichts, nur Finsternis. Angstvoll hören wir, wie der
Wind piepst und heult um unser Fenster herum. Der Sturm hinter den Wänden wütet
und tobt mehr und mehr. Es ist nach und nach geisterhafter. In der Nacht kann ich nicht
schlafen. Dieser Lärm draußen erlaubt mir das nicht. Ich schmiege mich an meine Eltern.
Ich habe schreckliche Angst. Morgens früh schlafe ich ganz erschöpft endlich ein. Nach
meinem Aufwachen eile ich wieder ans Fenster. Was für eine traurige Überraschung
wartet auf mich. Ich stelle fest, dass es den Wald, neben dem die Rehe gestern weideten,
nicht mehr gibt. Wo finden sie jetzt ihr Zuhause? Vor meinen Augen liegt nur ein großer
Holzhaufen, keine schönen und zu Himmel reichenden kräftigen Bäume. Überall in der
Umgebung liegen durch den Wind und das Gewitter gebrochene und niedergerissene
69
•18•
•18•
Bäume, Äste und Zweige. Sie sehen jetzt so schwach aus, wie Stäbchen. Ich rufe meinen
Vati. „Vati, fahren wir heute nach Hause?“, ertönt meine unsichere Stimme.
Wir mussten unseren Urlaub um drei Tage verlängern, da die Straßen erst beräumt
werden mussten. Unterwegs stellte ich fest, dass der Windsturm riesige Schäden verursacht hatte. So viele gebrochene und niedergestürzte Bäume sah ich bis dahin nie.
Was am Ende unseres Aufenthaltes in der Hohen Tatra in Wirklichkeit passierte,
erfuhr ich nur zu Hause aus den Fernsehnachrichten. Die Schaden, die dieser Sturm
angerichtet hat, beseitigt man bis heute. Und das Aussehen unserer slowakischen Berge
– unserer Riesen – wurde dadurch völlig geändert. Aber ich habe ihre ursprüngliche
prächtige Gestalt für immer in meinen Erinnerungen und ihre Schönheit fühle ich in
meinem Herzen.
Kijk onze Tatra met onze reuze bomen, dit is door de storm volledig veranderd.
Maar het oorspronkelijke mooie beeld ik heb altijd in mijn geheugen en hun schoonheid voel ik in mijn hart.
De verwoestende storm
Het is een zonnige dag in November. Ik ben met mijn ouders aan het wandelen. Het
pad en de omliggende natuur is al overdekt met een winters dekbed. Op de weide in
het dichte woud onder de bomen, zag ik een grote groep herten. „Mama, papa, kijk!“
Samen genieten ze van een laatste wandeling in de prachtige Hoge Tatra. Morgen
vertrekken ze naar huis. De zon schijnt op de grote wolken.
„Het lijkt er op dat er een vervelende wind op komt zetten“ zeg ik tegen papa en
mama. „Je hebt gelijk, we kunnen beter snel lopen“ antwoordde moeder.
De wind wint aan kracht en we gaan naar het pension waar we verblijven. De wind
wordt steeds sterker en het kraakt in de bomen en de daken van gebouwen. Morgen
gaan we naar huis, zei moeder en ze pakt onze spullen in de koffer. We zitten in de
kamer met kaarsen, omdat de elektrische stroom niet langer werkt .
Ik kijk door het raam, maar ik zie niets in de duisternis. Angstig luisteren we naar
de storm die tegen onze ramen beukt. Het wordt steeds erger en erger.
’s Nachts wordt ik wakker van een enge droom en ik kan niet slapen. Ik ben bang.
Tegen de morgen val ik eindelijk moe in een korte slaap vallen. Als ik opnieuw wakker
wordt, haast ik me naar het venster om te kijken wat de storm heeft aangericht. Veel
omgewaaide bomen, hoe moeten we nu naar huis?
Rondom vóór mijn ogen zag ik de gevolgen van de storm. Afgeknapte bomen en
gebroken takken. Ze lijken zwakke stokken. Niet de mooie bomen die gisteren nog
hemelwaarts omhoog wezen. Ik schreeuwde „Papa, gaan we naar huis vandaag!?!“
We moesten onze vakantie verlengen en drie dagen later konden we naar huis nadat
de wegen waren schoongemaakt. Langs de weg zagen we dat de storm ongelooflijke
veel schade had berokkend. Zo veel omgewaaide bomen had ik nog nooit gezien.
Wat er in feite gebeurd was in het Tatra gebergte aan het einde van ons verblijf,
zag ik thuis in het nieuws van de avond op de televisie.
70
Ničivá víchrica
Je slnečný novembrový deň a ja som s mojimi rodičmi na prechádzke. Cesta a okolitá príroda je už prikrytá zimnou perinou. Na lúke pri hustom lese pod mohutnými
a silnými stromami som práve zbadal veľké stádo srniek a jeleňov. „Mami, oci, pozrite
sa!“ upozorňujem na ne rodičov.
Kocháme sa pohľadom na krásne štíty Vysokých Tatier a spoločne si vychutnávame poslednú prechádzku pred zajtrajším odchodom domov. Slnko odrazu zakryli
veľké mraky.
„Nezdá sa vám, že začína fúkať nepríjemný vietor?“ pýtam sa mamy aj ocka. „Máš
pravdu, radšej sa rýchlo vráťme,“ odvetila mama.
Vietor naberá na sile a my sa už ponáhľame do penziónu, v ktorom sme ubytovaní.
Vietor je čoraz silnejší a opiera sa do stromov aj striech budov. Zajtra cestujeme domov,
a tak mama pobalila naše veci do kufra. Všetci sedíme v izbe pri sviečkach, pretože
už nefunguje ani elektrický prúd.
Pozerám cez okno, ale nevidím nič iba tmu. So strachom počúvame, ako nie vietor,
ale víchrica, nie piští, ale zavíja okolo našich okien. Je to čoraz strašidelnejšie.
V noci nemôžem spať, ten hukot mi to nedovolí, a tak sa túlim k rodičom. Bojím
sa. Nad ránom unavený konečne nakrátko zaspávam. Po prebudení sa opäť ponáhľam
k oknu a s prekvapením zisťujem, že les, pod ktorým sa včera pásli srnky, už neexistuje. Je to iba kopa nahromadených stromov. Kde nájdu teraz svoj úkryt, svoj domov?
Všade po okolí ležia pred mojimi očami vetrom a búrkou zváľané stromy a ich
polámané konáre. Teraz vyzerajú ako slabé paličky. Žiadni nádherní k nebu sa týčiaci
drevení velikáni. Kričím: „Oci, ideme dnes domov!?“
Samozrejme, že dovolenku sme si museli predĺžiť a domov odchádzame až o tri
dni po vyčistení komunikácií. Cestou zisťujeme, že víchrica napáchala neskutočné
škody. Toľko polámaných a vyvalených stromov som ešte nikdy nevidel.
Čo sa v skutočnosti stalo na konci nášho pobytu v Tatrách, som uvidel až doma vo
večerných správach a škody, ktoré boli touto víchricou napáchané, sa odstraňujú dodnes.
Podoba našich slovenských veľhôr – našich obrov sa tým celkom zmenila. Ale ich
pôvodnú nádhernú tvár mám navždy vo svojej pamäti a ich krásu cítim vo svojom srdci.
71
•19•
•19•
and hoped that someone would hear us. The thunderstorm finished, but it was still
raining and the level of the water was still steadily increasing. We were holding onto
a small rock and we prayed that the rain would not start again.
It was getting dark, so my mother asked my father to swim across the river. But
my father answered that we couldn’t swim across the river, because there might be
some whirlpools and we would have no chance of survival.
Although rescue helicopters were flying around, they didn’t see us. We were screaming at the top of our voice and we were waving our hands madly but no avail. Finally,
a dog that was sitting in rescue boat saw us. He jumped into the rapidly flowing water
and swam toward us, and then the rescuers saw us, too. They reached the edge of the
rock and we jumped into their boat. Another thunderstorm started, but luckily for us
it didn’t matter, because we were rescued by our new brave friend the dog.
Der misslungene Ausflug
Our unsuccessful trip
It was a beautiful sunny morning. The whole family had breakfast together and because
the weather seemed to be good, we decided to go for a trip into nearby countryside.
We went along the bridge under which the river Hron was flowing. We climbed a small
rocky hill and there we sat down for lunch. We were having a rest when suddenly
some massive clouds came and a strong wind started to howl. It started raining too,
so I asked my parents if we could go home. But my father told me: “Don’t worry, in
a while the wind will blow the clouds away and this rain will soon be over.” I didn’t
agree with him, but I said nothing. A few minutes later, a thunderstorm with a heavy
rain started and then hailstones as big as golf ball started to fall from above. We ran
home, but it was too late, because the level of the river Hron reached the edge of the
bridge and it was increasing rapidly.
Fortunately, we climbed to the nearest stone, because in a few minutes the water
had destroyed the bridge. We would have liked to call for help but we didn’t have
a mobile phone. The level of the river was still increasing so we started to cry for help
72
Es war ein sonniger Morgen. Wir frühstückten mit unseren Eltern zusammen. Da es
so aussah, dass es schönes Wetter wird, entschieden wir uns, einen kleinen Ausflug
in die Natur zu machen. Wir gingen über die Brücke des Flusses Gran. Wir stiegen auf
einen kleinen Felsenhügel, setzten uns, wir aßen und ruhten uns aus. Plötzlich zogen
riesengroße Wolken heran und es begann heftig zu stürmen. Es begann zu nieseln,
deshalb fragte ich meinen Eltern, ob wir nicht lieber nach Hause gehen. Aber mein
Vater sagte: „Keine Angst, in ein paar Minuten bläst der Wind die Wolken weg und der
Regen hört gleich auf.“ Ich dachte für mich selbst, dass der Wind die Wolken nicht
wegbläst. Aber ich wusste etwas ganz genau. Wenn auch ich meine Meinung laut sage,
gehen wir trotzdem nicht nach Hause. Deshalb war ich lieber leise.
Eine Weile später begann es schrecklich zu blitzen und zu donnern. Die riesengroßen Regentropfen stürzten sich auf uns und plötzlich fiel auf unsere Köpfe Hagel.
Er war so groß wie Golfbälle. Wir gingen endlich nach Hause, aber es war schon zu
spät, weil der Flußspiegel zu hoch war, bis zu Rande der Brücke und er stieg immer
schneller hoch. Wir liefen zu den nächsten Felsen. Und das machten wir gut, weil das
Wasser die ganze Brücke mitnahm. Wir wollten den Notruf wählen, aber wir hatten
kein Handy. Wozu auch? Der Spiegel des Flusses stieg immer höher. Uns blieb nichts
anderes übrig, als laut um Hilfe zu schreien und zu hoffen, dass jemand uns abholen
wird. Das Gewitter hörte zwar schon auf, es regnete nur schwach, aber das Wasser
schwoll immer noch an. Wir saßen hockend auf einem kleinen Stück des Felsens und
beteten, dasskein Regen mehr kam. Es wurde schon dunkel und meine Mutti fragte,
ob wir nicht zum anderen Ufer schwimmen könnten. Mein Vati sagte: „Es gibt keine
Chance, über den Fluß zu schwimmen. Im Wasser sind Wirbel, die uns zur Sohle
herunterziehen können. Da hat niemand die Chance zu überleben.“
73
•19•
•19•
Obwohl um uns herum die Hubschrauber der Notdienste flogen, bemerkte uns
keiner von ihnen. Wir schrien aus voller Kehle, winkten mit den Händen – alles war
erfolglos. Plötzlich bemerkte uns ein Rettungshund, der in einem Rettungsboot saß.
Der sprang in den anschwellenden Fluß und schwamm zu uns. Endlich bemerkten
uns auch die Menschen des Rettungsdienstes.
Sie schwammen mit dem Rettungsboot an den Rand des Felsens und sagten uns,
dass wir ins Boot springen sollen. Wir machten es so, wie sie uns sagten. Das Gewitter
begann schon wieder.
Uns störte das nicht mehr, weil wir dank unserem neuen mutigen Freund gerettet
waren.
Aankomst aan de rand van de rotsen en ze vertelden ons voorzichtig in de boot te
gaan, zodat de boot niet om zou slaan. We hebben gedaan, zoals hij zei. Zo zijn we
veilig aan de andere kant gekomen, dankzij onze nieuwe vriend.
Gestrande wandelaars
Het was een mooie zonnige ochtend. Samen met onze ouders, hadden we ontbijt. Omdat het mooi weer was, besloten we op pad te gaan naar een nabijgelegen kleine kloof.
We gingen over de brug, waaronder de Hron stroomde. We klommen naar de kleine
rots. Hier zijn we gaan zitten. We aten onze lunch, toen plotseling enorme wolken
samenpakten en een felle wind opstak.
Ik vroeg mijn ouders vroeg of we niet liever naar huis zouden gaan. Ocin zei: „Maak
je geen zorgen, We wachten op het moment waarop de wind de wolken wegwaait en
de regen stopt.“ Ik vertrouwde hem. Dus ik bleef vrij rustig.
Op dat moment begon de donder te rollen en enorme regendruppels en hagelstenen
ter grootte van golfballen vielen op ons hoofd. We wilden naar een huis, maar het was
te laat, omdat het niveau van het water van de rivier dicht bij de rand van de hoge
brug kwam, en nog steeds snel steeg. Daarom zijn wij snel naar de de dichtstbijzijnde
rots gegaan. Goed dat we dat deden want het water overstroomde een paar minuten
later de hele brug. We wilden 112 bellen had, maar niemand van ons een mobiele
telefoon. Immers, waarom hadden we die mee moeten nemen voor een wandeling?!
Het waterniveau van de rivier steeg gestaag en we konden niets anders doen dan
gewoon luid schreeuwen om hulp en hopen dat iemand zal komen om ons te helpen.
De storm was gestopt, het regende nog een beetje, maar het water steeg nog steeds.
We zaten op een klein stukje rots en bidden we in beurt beginnen te regenen. Reeds,
de stmievalo, en doet dat een moeder vroeg of het nepreplávame. Ocin zei: „er is geen
kans van het waden door het water. De stenen en boomstammen sleuren ons naar de
bodem naar de bodem, en we hebben geen kans om te overleven.“
Boven om ons vlogen reddingshelikopters. We schreeuwden, en we zwaaiden met
onze armen, maar tevergeefs. Maar aan de andere kant zagen we de wasbeer, die zat
in de hulpverleningsboot. Hij sprong in de snelstromende rivier en zwom naar ons
totdat we ten slotte .
74
Nevydarený výlet
Bolo pekné slnečné ráno. Spolu s rodičmi sme sa naraňajkovali a keďže sa ukazovalo, že
bude pekné počasie, rozhodli sme sa, že pôjdeme na menší výlet do neďalekej prírody.
Prešli sme cez most, popod ktorý tiekol Hron. Vyliezli sme na menší skalnatý
kopček, posadili sme sa, jedli sme a oddychovali, keď tu sa zrazu prihnali obrovské
mraky a zdvihol sa prudký vietor.
Začalo popŕchať, a tak som sa spýtal rodičov, či nepôjdeme radšej domov. No ocino
povedal: „Nič sa neboj, o chvíľu vietor mraky odfúkne preč a bude po daždi.“ Ja som
si však pomyslel, že ich určite neodfúkne, no aj keby som to vyslovil nahlas, domov
by sme nešli. Tak som bol radšej ticho.
O chvíľu sa začalo strašne blýskať, hrmieť, začali sa na nás valiť obrovské dažďové kvapky a na hlavy nám padali krúpy veľkosti golfových loptičiek. Vybrali sme
sa domov, ale už bolo neskoro, lebo hladina Hrona takmer dosiahla okraj vysokého
mosta a stále rýchlo stúpala. Rozbehli sme sa preto na najbližšiu skalu. A dobre sme
urobili, lebo voda za pár minút zobrala celý most. Chceli sme volať tiesňovú linku,
no nikto z nás nemal mobil. Veď načo by sme si ho brali na prechádzku?! Hladina
rieky neustále stúpala a nám neostávalo nič iné, len hlasno kričať o pomoc a dúfať,
že niekto po nás príde.
Búrka už síce prestala, pršalo len slabo, ale voda stále stúpala. Sedeli sme učupení
na malom kúsku skaly a modlili sme sa, aby zasa nezačalo pršať. Už sa stmievalo, a tak
sa mamina spýtala, či to nepreplávame. Ocino povedal: „Nie je šanca to preplávať, vo
vode sú víry, ktoré nás môžu stiahnuť na dno, a to nemá nikto šancu prežiť.“
Hoci okolo nás lietali záchranárske vrtuľníky, žiadny nás nezbadal. Kričali sme,
čo nám hrdlo stačilo, mávali sme rukami, no bezvýsledne. Ale zato nás zbadal psík,
ktorý sedel v záchrannom člne. Ten skočil do rozvodnenej rieky a plával k nám, až
nás napokon zbadali aj záchranári.
Priplávali ku okraju skaly a povedali nám, aby sme preskočili do člna. Urobili sme
tak, ako nám kázali, a to už zasa začínala búrka.
Nám to však už neprekážalo, lebo sme boli zachránení vďaka nášmu novému
odvážnemu kamarátovi.
75
•20•
•20•
worst thing was that there were no trees and the air wasn’t clean or healthy anymore.
There were no trees, no water but there was a lot rubbish.
I don’t like it at all. I don’t like such a dirty environment around us. “But what
can I do?”, I asked myself. But one thing I know, I can’t leave it this way. We wouldn’t
have nothing to drink, to eat, and we wouldn’t even have fresh air.
So I need to do something. I mean that me, my mummy, daddy, grandpa and
grandma…we’ll start to protect our environment, so we’ll protect our world. Therefore
we should start at home. When we all wake up, the first thing we do is that we should
not throw garbage on the ground but in the litterbin and we can even we can sort it
too. Or even more important, we can put our rubbish in our pocket. The second thing
is that we will conserve water so when we clean our teeth and hands we turn off the
water. The third thing, so as to conserve energy, we won’t leave lights on and we’ll
switch computers and laptops off when we don’t need them. The last thing is that
we’ll protect the forests so we won’t use so much paper as before.
If you follow all these rules the world will improve and you’ll become better people.
But hopefully my dream becomes a reality!
Ich hatte einen Traum
I had a dream
I had a dream. It was not just an ordinary dream. It was about how dirty the whole
world was. It was absolutely horrible. There was no water because it had been all
wasted. People wasted water when they washed their hands or teeth and let it run.
Water was wasted and wasted and now there was no more water and there was not
enough to drink.
Soon, we wouldn’t have anything to drink at all. Wherever you looked, you could
see garbage, garbage and again only garbage. Instead of the river, there was only rubbish and the tourists who came here could only see garbage instead of the river. They
thought it was a dump and then they would laugh at the boats that sailed here. The
76
Ich hatte einen Traum. Es war kein gewöhnlicher Traum. In meinem Traum war die
ganze Welt sehr verschmutzt. Das war erschreckend. Alle vergeudeten das Wasser.
Zum Beispiel beim Zähneputzen und Händewaschen ließen sie das Wasser aus der
Wasserleitung fließen.
Das Wasser wurde vergeudet und vergeudet und nach kurzer Zeit gab es kein
Wasser mehr. Jetzt gibt es kein Wasser zum Trinken mehr.
Überall um uns herum, wohin unser Augen sehen kann, kann man nur Müll und
Abfall sehen.
Statt einem Fluss, der da war, sind hier jetzt nur Abfälle. Jeder vorbeikommende
Tourist denkt, es sei kein Fluss hier, es ist nur ein Abfallplatz. Er lacht über die Menschen, die dort mit Booten fahren.
Das Schrecklichste für mich ist, dass es keine Bäume mehr gibt. Deshalb haben wir
auch keine frische und reine Luft. Die Welt in meinem Traum ist gar nicht so schön,
wie die Welt mit vielen schönen grünen Bäumen. Es gibt keine Bäume, kein Wasser
mehr… es gibt nur Abfall.
Es gefällt mir gar nicht. Ich frage mich: „Was sollte ich dagegen machen?“ Wir
können das nicht außer Acht lassen. Sonst hätten wir in der Zukunft nichts zum
Trinken, zum Essen und auch keine reine frische Luft. Ich muss was dagegen tun.
Das heißt, ich, meine Mutter, mein Vater, mein Opa, meine Oma… wir alle beginnen
unsere Umwelt zu schützen.
77
•20•
•20•
Erstens: Wenn wir zu Tagesbeginn aufstehen, werden wir den sämtlichen Abfall
in den Abfallkorb bringen und auch trennen. Falls wir keinen Abfallkorb verfügbar
haben, geben wir den Abfall in die Tasche.
Zweitens: Wir werden das Wasser sparen. Beim Zähneputzen oder Händewaschen
lasse ich nicht das Wasser aus der Wasserleitung vergeblich fließen.
Drittens: Ich werde nicht sinnlos elektrischen Strom verschwenden. Wenn ich aus
einem Raum weggehe, schalte ich die Lampe oder andere Beleuchtung aus. Weder
Computer noch Notebook lasse ich eingeschaltet stehen, falls ich sie gerade nicht
verwenden werde.
Viertens: Wir zerstören keine Bäume durch sinnlose Papierverschwendung. Nutzen
wir rationell jedes Papierblatt aus!
Wenn wir auf das alles, worüber ich geschrieben habe, achten werden, sollten sich
unsere Welt und unsere Umwelt nicht verschlechtern, sondern verbessern. Warum?
Weil wir die Natur achten.
Bin ich jetzt schon wach, oder schlafe ich noch?
Ten derde ga ik bezuinigen op elektriciteit. Als ik de kamer verlaat, zal ik een lamp
of andere verlichting niet laten branden. Ook schakel ik de computer uit als ik hem
voor een lange tijd niet nodig heb om te werken.
En in de vierde: besparen op papier om onnodig bomen kappen te voorkomen.
Laten we gebruik maken van elk vel papier.
Als wij, u en ik samen volgen wat ik schreef, zal de wereld en het milieu minder
worden vervuild. Maar om het te verbeteren moeten we goed opletten en samenwerken.
Ik had een droom
Ik had zo’n een droom, een soort nachtmerrie over hoe de hele wereld was vervuild.
Het was verschrikkelijk. Het ging eerst over de verspilling van water. Bijvoorbeeld, het
verspillen bij het wassen van tanden of handen. Mensen laten de kraan maar stromen.
Het water raakte op. Nu is er maar heel weinig van die drank. Het kan een watertekort
worden, waarbij we lang niet meer water kunnen drinken.
Overal, waar het menselijk oog zien kan, zie je vuilnis, afval en troep. In plaats
van de rivier is een vuilnisbelt. Een toerist die op vakantie gaat denkt niet dat het de
rivier is. Hij denkt dat het een autokerkhof is. Lachen om mensen die de rivier overzwemmen ze zwaaien naar de boten.
Volgens mij is het ergste dat er geen bomen meer zijn. Daarom is er geen goede
lucht. Het is hier helemaal niet zo mooi als het zou kunnen zijn met bomen. Er zijn
geen bomen, er is geen water... Het is gewoon één grote vuilnisbelt!
Het is verschrikkelijk. „Maar wat te doen met dat alles?“ vroeg ik mezelf. We kunnen het niet zo laten. Moeten we echt niet wat te drinken en te eten, moeten we niet
de frisse heldere lucht. Wat kan ik er aan doen.
Er is iets dat ik op zijn minst kan doen, moeder, vader. We beginnen met de bescherming van het milieu en om zo onze wereld te beschermen. Wanneer iedereen
alle vuilnis in de prullenbak gooit, dan kan het ook worden gesorteerd. Als we een
prullenmand, klaar zetten helpt dat ook.
Ten tweede zullen wij water besparen. Als wij onze tanden poetsen of onze handen
wassen, moeten we niet onnodig het kraanwater laten stromen.
78
Mala som sen
Mala som sen. Nebol to taký obyčajný sen. Bol o tom, ako bol znečistený celý svet.
Bolo to hrozné. Všetci plytvali vodou. Plytvali ňou napríklad tým, že pri umývaní
zubov či rúk nechali vodu tiecť. Voda sa míňala a míňala, až nezostala žiadna. Teraz
toho veľmi málo pijeme. A onedlho možno naozaj nebudeme piť nič.
Všade, kde len ľudské oko dovidí, vidieť odpadky, odpadky a odpadky. Namiesto
rieky sú odpadky. Turista, ktorý príde nablízko si nemyslí, že to bola rieka, myslí si,
že to je smetisko. Smeje sa na ľuďoch, ktorí cez rieku plávajú na loďkách.
Podľa mňa je najhoršia vec, že tu nie sú žiadne stromy. Preto tu nie je ani veľa
dobrého vzduchu. Vôbec to tu nie je také pekné, aké by to mohlo byť so stromami.
Nie sú stromy, nie je voda... Sú len odpadky!
Vôbec sa mi to nepáči. „Ale čo s tým urobiť?“ opýtala som sa sama seba. Nemôžeme
to takto nechať. Potom by sme naozaj nemali čo piť, jesť, nemali by sme čerstvý svieži
vzduch. Musím s tým niečo urobiť.
To niečo je, že aspoň ja, mama, ocko, starký, starká... začneme chrániť životné
prostredie, a tak budeme chrániť náš svet. Keď sa všetci zobudíme, ako prvé začneme
hádzať odpadky do koša, možno aj triediť. Ak nebudeme mať poruke kôš, dáme si ich
do vrecka, aby sme sa opäť raz nemuseli brodiť smetiskom.
Po druhé – budeme šetriť vodu. Keď si budem umývať zuby či ruky, nenechám
tiecť vodu z vodovodu.
Po tretie – nebudem míňať elektrickú energiu. Ak odídem z miestnosti, nenechám
v nej svietiť lampu či iné osvetlenie. Ani počítač či notebook nenechám zapnutý, ak
na ňom dlhšiu dobu nebudem pracovať.
A po štvrté – neničme stromy zbytočným míňaním papiera. Využijeme každý
kúsok papiera.
Ak sa budeme – budete, a v to dúfam, pridržiavať všetkého, čo som napísala, svet
a životné prostredie by sa už nemalo zhoršovať, ale zlepšovať a kráčať k lepšiemu.
Lebo vy budete lepší. A teraz som už bdelá, či ešte stále spím?
79
Obsah
3
4
4
5
•1•
Cycling in the rain
Radfahren im Regen
Fietsen in de regen
Bicyklovanie v daždi
•2•
6
Ice skating
7
Schlittschuh laufen
7Ijsschaatsen
7Korčuľovanie
23
24
24
25
•7•
The Three Weather Spirits
Die drei Wettergeister
De drie weer geesten
Traja duchovia počasia
26
26
27
27
•8•
The Rain Dance
Der Regentanz
De regendans
Tanec dažďa
9
10
10
10
•3•
Weather in Holland
Das Wetter in Holland
Weer in Holland
Počasie v Holandsku
28
29
29
30
•9•
The Weather Forecaster
Die Wetterfee
De weerfee
Víla počasia
12
13
14
15
•4•
The memory of the Miller
Die Erinnerung von dem Müller
Het geheugen van de molenaar
Mlynárove spomienky
31
32
32
33
•10•
Anna
Anna
Anna
Anna
17
18
19
19
•5•
Storm in the Netherlands
Sturm in den Niederlanden
Storm in Nederland
Búrka v Holandsku
34
35
36
37
•11•
Always Listen To Your Parents
Hört immer auf eure Eltern!
Luister altijd naar je ouders
Vždy poslúchaj svojich rodičov
21
21
22
22
•6•
Tornado and Hail
Der Tornado und die Hagelkörner
De Tornado en de hagelstenen
Tornádo a krúpy
•12•
39Hurricane
40Orkan
41Orkaan
42Hurikán
as a Great Environmentalist
als super Umweltschützerin
als een super milieuactivist
ako superochrankyňa životného prostredia
44
45
46
47
•13•
The Magical Adventure
Das magische Abenteuer
Het Magisch Avontuur
Kúzelné dobrodružstvo
•14•
48
The Apocalypse
49
Die Apokalypse
50
The Apocalypse
51Apokalypsa
•15•
53
Weather Trouble
54Wetterprobleme
55
Weer problemen
56
Problémy s počasím
58
59
60
61
•16•
The story of little drop
Die Geschichte des kleinen Regentropfens
Het verhaal van een kleine daling
Príbeh malej kvapky
63
64
65
66
•17•
Leila’s meeting with Mrs. Spring
Leilas Treffen mit Frau Frühling
Leila ontmoeting met mevrouw Lente
Leilino stretnutie sa s Pani Jarou
68
69
70
71
•18•
Destructive storm
Der zerstörende Windsturm
De verwoestende storm
Ničivá víchrica
72
73
74
75
•19•
Our unsuccessful trip
Der misslungene Ausflug
Gestrande wandelaars
Nevydarený výlet
76
77
78
79
•20•
I had a dream
Ich hatte einen Traum
Ik had een droom
Mala som sen
ISBN: 978-80-971296-6-8
Bredon Hill Middle School – Ashton Under Hill – United Kingdom
Staatliche Grundschule – Steinheid – Deutschland
Basisschool het Hoge – Vorden – Nederland
1. Základná škola, P. Jilemnického 1813/1 – Zvolen – Slovensko
ISBN: 978-80-971296-6-8

Vergelijkbare documenten