Lesbos stroomt vol vluchtelingen

Commentaren

Transcriptie

Lesbos stroomt vol vluchtelingen
Rick Timmermans nd.nl/buitenland
Lesbos
stroomt vol
vluchtelingen
▶ Lesbos
Andries Knevel is voor EO Metterdaad
op het Griekse eiland Lesbos, dat
volstroomt met vluchtelingen.
Knevel ziet voor zijn ogen een humanitair drama zich voltrekken. ‘Op dit moment komen er wekelijks twaalfduizend
vluchtelingen aan op het strand van Lesbos. Afgelopen dagen heb ik dat met eigen ogen gezien. Het is dramatisch. Er is
geen overheid of grote hulporganisatie
die iets doet, alleen een paar vrijwilligers vangen de vluchtelingen op.’
Knevel noemt de situatie een ‘groot humanitair drama’. En: ‘Zonder hulp van
veelal Nederlandse vrijwilligers zou de
ramp niet te overzien zijn.’
▶▶ vervolg op pagina 2
Rick Timmermans nd.nl/buitenland beeld nd
‘Wat me bij zal blijven, zijn de
Via Stichting Hulpactie Bootvluchtelingen zijn inmiddels 42
Nederlanders naar de eilanden Kos en Lesbos gereisd om de
vluchtelingen die daar dagelijks aankomen te helpen. Het gaat
voornamelijk om basale hulp: water, eten en kleding
verstrekken. De stichting krijgt tien tot vijftien aanvragen per
dag van mensen die willen helpen. Wie naar Griekenland wil
om te helpen, kan het beste contact met de stichting zoeken
via Facebook, zegt René Berg van de stichting.
Margriet Westers (25) en Christian Zwart (30)
uit Rotterdam
‘Voor de Stichting Hulpactie Bootvluchtelingen inventariseerden mijn man en
ik hoe hoog de nood onder vluchtelingen was op het eiland Kos. De stichting
was toen alleen actief op Lesbos.
We sloten ons aan bij een groepje
lokale vrijwilligers. We kochten water,
eten, luiers, babyvoeding en kleding. In
de ochtend deden we met drie of vier
mensen voor honderden vluchtelingen
inkopen in de supermarkt. In de
middag en avond deelden we eten en
drinken uit. Er was altijd te weinig. We
kwamen precies op tijd. De Griekse
vrijwilligers hebben twee maanden
avondmaaltijden verzorgd, maar
wilden daarmee stoppen omdat ze het
niet meer trokken.
Dagelijks kwamen ongeveer vijftien
boten aan op Kos. Eerst hadden we dat
niet door. Wij dachten dat de kustwacht alle vluchtelingen onderschepte
en naar de haven bracht. Toen we dat
van die bootjes ontdekten, gingen we
daar iedere ochtend naartoe om de
mensen op te vangen.
Wat mij raakte was een hoogzwangere
vrouw die in de stad onder de brug
sliep. Moet het echt zo?, dacht ik. Kan
niemand haar een kamer geven waar ze
hulp kan krijgen als de bevalling begint?
Maar ze was niet de enige. Ik zag ook
een familie met veel kinderen die op
kartonnen platen sliepen. En dan waren
er de Pakistanen, jonge mannen van
rond de twintig jaar oud. Namens hun
familie naar Europa gestuurd voor het
grote geld. De lange reis is duur, de kans
op asiel klein. Ze zagen er verloren uit.
De meeste vluchtelingen willen naar
Nederland of Duitsland. Dat zal ze nog
duizenden euro’s kosten in het illegale
circuit. Zoals het nu gaat, verzamelen
zich rondom deze vluchtelingen
criminelen die aan hen willen verdienen. Ik heb ook geen oplossing, maar
de EU zou deze mensen beter moeten
opvangen.’
In de vroege ochtenduren komen de eerste vluchtelingen aan.
Douwe Nagel (32) uit Bunschoten
‘Mijn predikant was op vakantie
geweest in Kos en vertelde over de
vluchtelingen die hij had gezien en de
situatie waarin zij verkeerden. Ik werk
in het onderwijs. Wij waren al op
vakantie geweest, maar ik had nog een
paar weken vrij. Ik wilde daar iets doen
en heb contact gezocht met de
Stichting Hulpactie Bootvluchtelingen.
Vorige week ben ik teruggekomen.
Ik heb iets kunnen bijdragen aan de
situatie op Kos en daar was het mij om
te doen. Het kan toch niet zo zijn dat in
Europa mensen omkomen van de
honger en op plekken verblijven waar
ziektes uitbreken? Ik vind dat schandalig.
Wat me zal bijblijven, zijn de kinderen.
Die moeten zorgeloos kunnen rondrennen en niet hun handje omhoog
houden zodat ik ze een sinaasappel kan
geven. Kinderen hebben drie keer per
dag eten nodig en structuur. Daar lagen
ze de hele dag op dozen, met luiers om
van een dag oud.
De vluchtelingen komen in de ochtend
aan. Ik heb ze gezien, in hun rubberboten, juichend en zingend, als het volk
Israël dat door de Rode Zee trekt. Ze
maken selfies, met hun iPhones. Dat
schrikt mensen af. Als ze rijk zijn,
waarom komen ze dan hier naartoe?
Die vragen hoorde ik in de avond, als ik
met een andere jongen de kroegen in
ging, op zoek naar Nederlandse
toeristen die we vroegen ons te helpen.
Veel toeristen waren barmhartig.
Natuurlijk zijn er ook die zeggen:
opsodemieteren met die stinkpakistanen, ze verpesten mijn vakantie. Ik
begrijp dat. Maar uiteindelijk werden
we het wel met elkaar eens: dit zijn
mensen en het kan niet zo zijn dat het
ons in Europa niet lukt ze te helpen.’
vluchtelingenkinderen’
Inge Kooiman (23) en
Joris Bobeldijk (24) uit
Waddinxveen en
Boskoop
‘Tijdens de eerste dagen van onze
vakantie op Kos lagen mijn vriend en ik
lekker op het strand. We zagen in de
stad een stuk of twintig tentjes staan.
O ja, dachten we, dat speelt hier ook.
Schrijnend om te zien. We zeiden: als
we iets tegenkomen waarvan we
denken “dat moeten we doen”, dan
gaan we ons voor de vluchtelingen
inzetten. Een paar dagen later checkte
ik mijn Facebook en daar las ik een
bericht van Stichting Hulpactie
Bootvluchtelingen die vertelde over de
hulp die zij verleende. Ik zag ook foto’s
van veel meer tentjes dan het aantal
dat wij hadden gezien. Daar werden we
zo door geraakt, dat we besloten die
vluchtelingen de laatste vijf dagen van
onze vakantie te helpen.
We zijn een keer bij de aankomst van
de bootjes geweest. Om half vijf in de
ochtend zaten we op de fiets, terwijl de
jongens en meiden uit de cafés
kwamen. Een rare tegenstelling die je
nu op het eiland ziet. De bootjes zijn
klein en er zitten ongeveer vijftig
mensen in. We ontmoetten daar op het
strand een vrouw die de oversteek had
gemaakt met haar dochtertje van
ongeveer vijf. Haar man was overleden.
Dat ze zo’n gevaarlijke reis, een dure
reis ook, ondernam om een betere
toekomst voor haar dochter te vinden,
vond ik heel dapper.
Ik kijk nu anders naar het vluchtelingenprobleem op de Middellandse Zee.
De gezichten op televisie zijn mensen
geworden nu ik enkele verhalen ken.
Bijvoorbeeld van twee ouders van een
jongetje dat heel de dag al krijste
vanwege oorpijn. Ze hadden geen geld
voor medicijnen. Het is mooi om ze met
zoiets kleins te kunnen helpen.’

Vergelijkbare documenten