Met de PV naar Winterberg - tanteLouise

Commentaren

Transcriptie

Met de PV naar Winterberg - tanteLouise
Met de PV naar Winterberg
In november toetste de PV voorzichtig bij hun leden wie er zin had om mee
te gaan naar Winterberg. Een veel gegeven antwoord was dat men wel zin
had, mits het niet te duur werd. Daar hebben ze zich goed aan gehouden.
De prijs-kwaliteitverhouding van dit weekendje was zeer goed naar mijn
mening.
Vrijdag 16 januari klokslag 7.30 uur reed een bus van De Jong Tours vol met
medewerkers en introducés richting Winterberg. De chauffeur wist ons precies te vertellen waar we zouden stoppen voor een korte pauze, hoe laat we
daar weer zouden vertrekken en hoe laat we in Winterberg zouden arriveren.
Na circa 5 uur reizen kwamen we aan bij Resort Winterberg, ongeveer 3 km
buiten het centrum. Een aantal mensen ging zich gelijk klaar maken om te
skiën, anderen gingen op een ontdekkingstocht naar het dorp, in de
omgeving of in het hotel.
Wij, mijn vriend en ik, besloten om een wandeling te maken in de omgeving. Na een behoorlijk stuk gewandeld te hebben kwamen we aan bij een
café-restaurant op de berg aan de piste genaamd ‘Schneewittchen’. Dat
kwam goed uit, we lieten ons de Glühwein goed smaken. Na nog een stukje
gewandeld te hebben besloten we terug te lopen naar het hotel. Maar ‘oeps’
we hadden geen idee waar we zaten. Moesten we nu rechts, links, de berg
op, erover en dan eraf, of gelijk naar beneden lopen???? Gelukkig dachten
we: daar staan borden. Maar als je niet weet hoe het heet waar je zit heb je
er niks aan en dat was bij ons het geval. Inmiddels begon het te schemeren
en spoedig zou het donker worden. Pikdonker. Ineens zagen we aan onze
rechterkant een gespleten boom. Hadden we die niet op de heenweg gezien?
En aan welke kant stond de boom toen? Ja hoor, we wisten het weer en nog
geen 10 minuten later stonden we weer bij ons hotel. Wat een opluchting.
Het avondeten en ontbijt was in buffetvorm. Er was voor iedereen wel wat
wils. De PV van tanteLouise-Vivensis had een eigen ruimte om te zitten tijdens de maaltijden. Maar als ik het eerlijk moet zeggen, dan had ik liever in
het restaurant gezeten. Het hotel beschikte over een ruime lounge met veel
zithoeken, banken, zitzakken en poefjes. Velen van ons waren daar ‘s avonds
te vinden. Er werden spelletjes gespeeld en vooral lekker bijgepraat over wat
men beleefd had die dag, welke faciliteiten de omgeving allemaal bood en
ook over: Wie ben jij? Wat doe je bij de stichting? Wie is je introducé? Enz. Er
ontstond een band. Zo hoorden we dat een collega uit Ossendrecht voor het
eerst op ski’s had gestaan, weer een ander snowboardles had gehad, en een
ander clubje het gebied al flink had verkend op de ski’s. Na zoveel enthousiaste verhalen besloot ik dat ik de volgende dag ook maar mee zou gaan met
het laatst genoemde groepje op de ski’s.
Het hotel beschikte ook over een zwembad en saunafaciliteiten. Daar werd
dankbaar gebruik van gemaakt. De laatste dag moesten we om half 11 onze
kamer uit zijn. Gelukkig was er een ruimte waar we onze koffers in konden zetten, zodat we heel de dag op pad kon zonder daar omkijken naar te
hebben. Wij zijn naar het weerstation gewandeld en hebben de uitkijktoren
bezocht. Veel was er niet te zien, want het was mistig. Daarna zijn we met
de bus naar het dorp gegaan, hebben we wat gewinkeld en geluncht. Op de
terugweg kwamen we een groepje tegen dat ook naar het hotel ging en zijn
we gezamenlijk terug gelopen. Na nog even in de lounge geflipperd (flipperkast) te hebben was het tijd om weer in de bus te stappen richting Bergen
op Zoom. Ik spreek niet alleen voor mezelf als ik zeg met een voldaan en zeer
tevreden gevoel terug te kijken. Het was super gezellig.
PV? Gaan we volgend jaar weer? Ik houd me aanbevolen.
Loes Stoop