lees meer - Galerie Mie Lefever

Commentaren

Transcriptie

lees meer - Galerie Mie Lefever
Spelen met de Dreiging - Vlad Olariu’s objecten
Vlad Olariu, in zijn mid-twenties, en voor een kunstenaar van zijn leeftijd al merkwaardig
coherent, richt zijn artistieke activiteit op de productie van eerder kleine objecten en
installaties. Vaak gemaakt uit ongewoon materiaal, of met onverwachte voorwerpen,
combineert hij ze op een levendige, creatieve manier, in een nieuwe context.
Zijn kunst is fris, slim en grappig; zijn werken bijna altijd een oefening in getemperde
ironie, subtiel en aardig gericht op de hedendaagse cultuur, de toeschouwer of de
kunstenaar zelf.
De meeste van zijn objecten zien er vriendelijk, aantrekkelijk uit. Op een plezierige,
directe en ongesofisticeerde manier zijn zij in essentie een uitnodiging tot reflectie over
de onderwerpen die zij omschrijven en die de kijker tot een glimlach verleiden.
Aldus is zijn kunst niet zozeer kritisch maar eerder gedreven door reflectie en
nieuwsgierigheid, die zij ook vereist.
De werken getoond in de tentoonstelling ‘Innocence’ refereren naar sociale activiteit en
de daarbij horende elementen. De sculpturen van de kunstenaar verwijzen bijvoorbeeld
herhaaldelijk naar reizen en het bouwen van schuilplaatsen.
Deze activiteiten hebben belangrijke kenmerken gemeen. Beide staan zij voor de manier
waarop de mens ruimte verovert, inricht, en zijn wereld beheerst. Tegelijkertijd behoren
zij tot de meest destructieve acties betreffende implicaties voor het milieu. Zij zijn ook
heel erg verbonden met de idee – of is het de mythe?- van de vooruitgang. Idee even
dierbaar aan de modernisten als gewantrouwd door de post/trans/ of andersmodernistische cultuur.
De ernst van deze onderwerpen wordt paradoxaal gecombineerd met speelsheid mede
doordat de werken overduidelijk speelgoed ‘voorstellen’, waarvan zij ook in afmetingen
ruwweg de schaal suggereren.
Vrachtwagens, schepen in kleurrijk plastic etc… behoorden voor vele generaties kinderen,
zeker jongens, tot het meest voorkomende en geliefde speelgoed.
De kunstenaar maakt deel uit van zo een generatie, en de werken lijken dan ook een
vleugje milde, geamuseerde nostalgie uit te stralen.
De betekenis wordt ook nog eens op zijn kop gezet door het gebruik van ongewone
materialen.
Voor het maken van zijn ‘speelgoed’ vervangt de kunstenaar de plastics van het origineel
door poreus beton (ACC, autoclaved cellular concrete).
De sculpturen benadrukken aldus de tactiele en visuele charme van een zo banaal
materiaal. Maar tegelijkertijd wordt hun betekenis verrijkt, of gecompliceerd, door de
status van dit materiaal.
ACC is een algemeen verspreid bouwproduct, zeker in het Roemenië van vandaag.
Waarbij men moet bedenken dat sommige van de meest afschuwelijke gebouwen en
urbanistische projecten van de laatste jaren in dat land er letterlijk uit bestaan.
Op die manier lijkt het naast elkaar plaatsen van tegenstellingen bijna het regulerend
principe in Olariu’s werk.
Zo kan men bijvoorbeeld moeilijk het contextuele sarcasme missen dat resulteert uit de
confrontatie van een lieftallige en onvermijdelijk kleine Eskimo iglo met de
modernistische silhouetten van torengebouwen, vrachtwagen en schip. Niet zo maar een
schip, maar een ijsbreker, om de ironie nog wat door te drijven. Volledig in coherentie
met de bitterzoete humor die overal in zijn werk aanwezig is.
De opwarming van de aarde dreigt en de bescheiden Eskimo , naast zijn iglo, is in
gevaar.
Zijn intens reizende en bouwende medemens zou wel eens kunnen zorgen voor de
vernietiging van zijn ijs, zijn wereld.
En toch glimlacht hij ons toe. Zijn brede glimlach heeft iets kinderlijks.
Onschuld bestaat nog.
Willen wij geloven…
Bogdan Iacob
Leeft en werkt in Cluj-Napoca
Hoofd van, en docent aan de ‘ Universitatea de Arte si Design ‘ Cluj, Roemenië
Freelance curator
tekst naar aanleiding tentoonstelling ‘ Innocence ‘, Vlad Olariu, 05.09 – 04.10.2009
vertaling Galerie Mie Lefever
© copyright Bogdan Iacob en Galerie Mie Lefever

Vergelijkbare documenten