Treinen voor beginners.

Commentaren

Transcriptie

Treinen voor beginners.
Treinen voor beginners.
Het bevalt me goed hier. Gisteren zelfs naar huizen wezen kijken. In
Pompeii, een oude stad vlak bij Napels, een paar duizend jaar geleden
overdekt met het braaksel van de Vesuvius. Daar zit vast nog wel een
leuk klushuis tussen, denk je dan. De aanblik van het geheel viel me niet
tegen. Sterker nog, ik vond het zelfs erg mooi. Het voelt daar werkelijk
aan alsof je rondloopt in een stad van tweeduizend jaar geleden. Soms
luguber ook, veel ongelukkigen zijn destijds in hun slaap verrast. In die
houding zijn ze later vanonder de dikke laag puin en stof weer
tevoorschijn gekomen.
Alles bij elkaar heb ik daar een uur of zes bezichtigd. Zelfs nog wat
aardig volk ontmoet in het bordeel. Nogal ranzig en speciaal daar. Met
stenen bedden met stenen kussens om de liefde op te bedrijven. Maar al
was ik dan onder de indruk, een goede keus heb ik nog steeds niet
kunnen maken. Ook omdat er nog maar weinig mensen wonen. En er
overal wel heel veel aan gebeuren moet. Maar ik kom er zeker nog eens terug.
Ik typ dit verhaal nu in de trein. Die niet heel snel maar toch gestaag richting einddoel Villa san Giovanni
dendert. Door een schitterend landschap. Aan mijn rechterhand constant de blauwe zee met mooie strandjes
en idyllisch baaien, aan mijn linkerhand een woest en erg groen berglandschap. Daartussen de secundaire
kustweg. Over deze tweebaansweg had ik eigenlijk willen fietsen. Na bestudering op google maps durfde ik het
toen niet aan. Inmiddels denk ik dat het toch wel doenbaar is. Al is het dan wat smal, heel veel verkeer rijdt er
niet overheen. Misschien in de toekomst nog eens doen.
Helaas duurde het vandaag nogal even voor ik eindelijk op de goede weg zat. Om negen uur s'morgens stapte ik
samen met de Duitse kennissen in Pompeii in de trein op weg naar Napels. Daar zou ik dan de trein naar
Messina bij de oversteek naar Sicilië nemen. Dat was het slimste. Aldus de locals in de albergo. Viereneenhalf
uur later stop ik om half twee weer bij hetzelfde station in Pompeii. Daartussen, heel veel ergernis. Korte
opsomming: in de rij voor het loket in Napels, opnieuw in de rij want geen nummertje getrokken, sorry
meneer, voor de fiets moet u een regionale trein hebben, in de rij bij informacion, sorry meneer gaat niet, u
moet de boot hebben, naar de winkel voor de boottickets, die me niet begrepen, ik boos weg, naar de tourist
information, weer rij, kwartier later aan de beurt, wat meneer? geen trein naar het zuiden, dat lijkt me sterk,
mij ook ja, ik ga het voor u vragen......
En zo ging het nog een half uurtje door. Waarbij de stoom inmiddels aardig uit de oren kwam. En de neiging om
beambten vanachter hun balie vandaan te trekken onbedwingbaar sterker werd.
Toch zat ik uiteindelijk om een uur in de juiste trein. Alleen niet met helemaal het juiste ticket. Dit werd
duidelijk in een 'gesprek' met de in het geheel geen Engels sprekende conducteur. Maar wel heel vriendelijk.
Zonder de hulp van deze man was ik heute abend zeker pas erg laat op de juiste bestemming aangekomen.
Voorlopig weer op de juiste weg dus. Aankomst over een uur. Daar kan zelfs de tegenover mij zittende
gruwelijk uit zijn bek stinkende Italiaan niets meer aan veranderen. Nou alleen nog hopen dat ie niet meeleest
en de Nederlandse taal niet machtig is. Op naar de boot.
Wordt vervolgd