Dallas Buyers Club Een oerconventionele biopic, maar

Commentaren

Transcriptie

Dallas Buyers Club Een oerconventionele biopic, maar
Dallas Buyers Club
Een oerconventionele biopic, maar Mc­Conaughey schittert.
dallas buyers club
Jarenlang vastzitten in de pijplijn (in Hollywoodjargon: in development hell), dan toch het
langverwachte groene licht krijgen, en als klap op de vuurpijl een heleboel Oscarnominaties
binnenhalen: het overkwam onder meer ‘Lord of the Rings’, ‘E.T.’ en ‘Forrest Gump’.
Ook ‘Dallas Buyers Club’ sluit nu aan in dat ‘Het is een mirakel dat hij uiteindelijk werd gemaakt!’­
rijtje: scenarist Craig Borten­ leurde twintig jaar rond met het script, verschillende grote studio’s
engageerden zich en haakten weer af, en onder meer Brad Pitt, Ryan Gosling, Woody Harrelson en
Gael García Bernal waren op een bepaald moment in de running voor de hoofdrol, maar het was pas
toen ­Matthew McConaughey het project naar zich toe trok, dat de vogel echt kon opwieken.
De reden voor die lange incubatieperiode: ‘Dallas Buyers Club’ stond in Tinseltown al die tijd
gebrandmerkt als ‘die aidsfilm’, een prachtig excuus voor de investeerders om de chequeboekjes
massaal op zak te houden. De hoofdpersoon is Ron Woodroof, een elektricien uit Texas die met hiv
werd besmet in de donkere jaren tachtig, toen aids nog door velen werd gezien als een homoziekte
(Woodroof: ‘Aids? Hetzelfde als RockcocksuckingHudson?!’).
Een arts vertelt hem dat hij nog maar dertig dagen te leven heeft, maar Woodroof laat het hoofd niet
hangen: hij trekt zich kuchend en rochelend terug in de bibliotheek, verdiept zich als een
eerstejaarsstudent in de ziekte, en ontdekt dat er wel degelijk medicijnen bestaan die het
immuunsysteem een beetje sterker kunnen maken – alleen zijn die medicijnen nog niet goedgekeurd
door de overheid. Waarop Woodroof – ah, die Amerikaanse ondernemersgeest! – een illegaal
handeltje opzet in aidsremmende cocktails.
Dat Woodroofs verhaal na twintig jaar op de kachel te hebben gestaan dan toch eindelijk het witte
doek heeft gehaald, komt niet alleen doordat McConaughey er zijn schouders onder zette, maar
vooral doordat de makers ‘die aidsfilm’ in de gietvorm van de Hollywoodbiopic hebben gegoten. De
dokter is een booswicht, er duikt een (fictieve) sidekick op in de gedaante van een travestiet (zie
Jared Leto nadrukkelijk hengelen naar zijn eigen Oscarnominatie), en er verschijnt zelfs een vage love
interest: allemaal narratieve ingrepen die ‘Dallas Buyers Club’ weghalen uit de bikkelharde realiteit
en netjes in het geruststellende raamwerk van de traditionele Hollywoodbiografie duwen.
En ook Woodroof zelf wordt door de gekende hagiografische pijpleidingen gejaagd: zo zien we hem
evolueren van cokesnuivend homofoob redneckbroedsel tot een moedige mensenvriend die het op
z’n eentje opneemt tegen de Goliaths van de perfide Amerikaanse farmaceutische industrie (dat
Woodroof lang niet de enige Amerikaan was die in die tijd aidsremmers uitdeelde, krijgt u in deze
prent niet te zien).
Het zaakje wordt gered door McConaughey: écht, als u ons tien jaar geleden had verteld dat die
gladjanus uit ‘How to Lose a Guy in 10 Days’ er ooit nog eens zó zou uitzien (bekijk de still hierboven),
dan hadden we wellicht geroepen: ‘Yeah right, en DiCaprio gaan we nog eens zien met een kaars in
z’n achterste!’ McConaugheys fysieke transformatie maakt indruk, maar ook zijn innerlijke bezieling
imponeert: wanneer u hem het zinnetje ‘Blijf met je poten van me af of ik sla je tanden zo diep naar
binnen dat je met je kont gaat moeten kauwen!’ hoort uitroepen (geweldig lijntje trouwens), wel, let
dan eens op de angst en de haat en het ongeloof die in zijn opengesperde ogen staan te lezen.
Op dát moment beseften wij: groot acteur.

Vergelijkbare documenten

Belgische première Dallas Buyers Club

Belgische première Dallas Buyers Club engageerden zich en haakten weer af, en onder meer Brad Pitt, Ryan Gosling, Woody Harrelson en Gael García Bernal waren op een bepaald moment in de running voor de hoofdrol, maar het was pas toen ­...

Nadere informatie