Henk Simonsz kiest het Ierse zeegat

Commentaren

Transcriptie

Henk Simonsz kiest het Ierse zeegat
Dé ROOFVIS
Zoet
op
Zout
Henk Simonsz kiest
het Ierse zeegat
2
Soms lijken het twee werelden,
de kunstaasvisserij op de zoete
binnenwateren en de onder zoete
pikeurs vaak als wat ‘grofstoffelijk’
aangemerkte zeevisserij. Maar onder
de juiste omstandigheden zijn zoet
en zout heel goed te verenigen, zoals
Henk Simonsz de afgelopen zomer
tijdens een vistrip naar het Ierse
I
Cobh mocht ervaren.
Ierland betekent voor veel Nederlandse
en Belgische sportvissers nog immer
hét mekka voor het snoekvissen. Helder
water, mooie stroken met waterplanten
en veel, heel veel snoek. Vooral in de
jaren ’80 stond de snoekvisserij bij ons
in de Lage Landen onder enorme druk.
Wij hadden tengevolge van de enorme
hoeveelheden op ons binnenwater geloosde fosfaten immers te kampen met
troebele, totaal verbrasemde wateren.
De ­rivieren waren nog open riolen en
het was niet best gesteld met ons snoekbestand. Snoekbaars was zich explosief
aan het vermeerderen, maar als snoekvissers keken we verlangend naar het
­heldere Ierse water en droomden ervan
dat het water bij ons ooit ook weer van
die ­kwaliteit zou zijn.
In de loop van de jaren ‘90 kwam er inderdaad een ommekeer en dan zowel
Nederland als in Ierland . In Nederland
werden de lozingen aangepakt en waterzuiveringsinstallaties schoten als paddenstoelen uit de grond. Verder werd het
gebruik van fosfaten en nitraten enorm
ingeperkt en dat alles resulteerde in
steeds meer plassen en rivieren met water van niet alleen betere kwaliteit, maar
ook met meer doorzicht. En als gevolg
daarvan zag je de snoekstand weer in
rap tempo verbeteren.
Het Groene Eiland was inmiddels echter
ontdekt door veel sportvissers uit heel
Europa, die niet altijd het beste voor hadden met de snoek. Makkelijk bereikbare
3
Zoet op Zout
De mogelijkheid om er weer eens een
visweek door te brengen, deed zich echter eerder voor dan verwacht, maar… ik
ging niet naar het Groene Eiland om er
te snoeken.
Baas in eigen boot!
Heimwee naar die beresterke en vaak springende Ierse snoeken…
en bekende stekken werden stelselmatig
gesloopt. Ondertussen werd de agrarische sector verder ontwikkeld en het gevolg daarvan was dat er ook steeds meer
meststoffen in het ooit zo schone Ierse
water terecht kwamen.
Voor veel Nederlandse snoekvissers raakte Ierland in die tijd een beetje uit de
gratie. In eigen land werd er steeds meer
snoek gevangen en de formaten logen er
ook niet om. Op wateren als Vinkeveense
plassen, Twiske, Volkerak en later ook de
Randmeren werden enorme snoeken gevangen, die konden concurreren met die
van ieder ander snoekwater in Europa.
En voor wie per se naar het buitenland
wilde, werden Zweden en in mindere
mate ook Noorwegen populair.
Ook ik maakte die ontwikkeling door
en ook ik ging diverse keren naar
­Scandinavië. Desondanks was er altijd
dat gevoel van heimwee naar Ierland.
Naar die beresterke en vaak springende snoeken die je hengel er echt laten
­kreunen en vooral ook naar de Ierse
­gezelligheid en gastvrijheid.
Foto: Ferdinand Heijerman
niet meer noodzakelijk om zelf een visboot mee te nemen. Een vliegticket boeken, zoveel mogelijk spullen in je koffer
en hengelkoker proppen en je hebt alles
gedaan om een korte, geslaagde visvakantie in Ierland door te brengen.
Zelf was ik ook van plan om binnenkort
weer eens naar Ierland af te reizen om
achter de sterke Ierse snoek aan te gaan,
alleen wist ik nog niet precies hoe ik
dat zou gaan aanpakken. Vorig jaar had
ik samen met Berend Masselink al een
pilot/vistrip naar Ierland gemaakt. Bewapend met alleen met een reishengeltje en een doosje kunstaas maakten we
een geweldige trip per motorfiets door
het zo fraaie landschap en beleefden we
prachtige vismomenten.
Op de Visma in maart van dit jaar maakte ik kennis met Kevin Murphy, een superenthousiaste visser en eigenaar van
het Bella Vista Hotel in het Ierse Cobh.
Dat havenplaatsje ligt in het zuidwesten van het eiland aan het uitgestrekte
Cork Harbour, een zoute baai in directe
verbinding met de Atlantische Oceaan.
Kevin heeft daar een kleine vloot aan
hoogwaardige visboten liggen, die zijn
hotelgasten kunnen gebruiken. Dat betekent dus zeevissen vanuit een ‘eigen’
visboot, met alle vrijheid van dien. Een
ideale gelegenheid om met mijn ‘zoetwaterspul’ en zoetwatertechnieken eens
achter de zoutwaterrovers aan te gaan,
om ook die visserij aan den lijve te ondervinden. In deze baai wordt vooral veel
op zeebaars gevist en de beste en mooiste
tijd voor die vissoort die mij natuurlijk
zeer aanspreekt, zou in augustus zijn. En
dus maakte ik samen met vismaat Frank
een afspraak met Tight Lines Visreizen,
de touroperator die het Bella Vista Hotel
in het programma heeft en werd vervolgens een vistripje van een week geboekt.
Vrij en zorgeloos
Voordat we het wisten, was het 19 augustus en gingen Frank en ik op weg
Volledig zeewaardige Warrior visboten, waarmee je zelf het ruime sop kunt kiezen.
De laatste jaren lijken steeds meer
­Nederlanders en Belgen Ierland weer aan
het herontdekken en de vangstberichten
zijn in veel opzichten weer ‘ouwerwets’
goed. Mede dankzij het neerstrijken van
gidsen uit Nederland en België en de toenemende mogelijkheden om goede, van
moderne motoren voorziene visbootjes
te huren, werden ook de grote Ierse wateren weer aantrekkelijk. Het is immers
5
Dé ROOFVIS
naar Schiphol. We vlogen met de Ierse
luchtvaartmaatschappij Aer Lingus en
hadden toestemming voor één koffer per
persoon, met elk een gewicht van maximaal 20 kg en samen één hengelkoker,
waarin we samen ook maximaal 20 kg
mochten vervoeren. We hadden ieder
twee hengels meegenomen en die wogen
samen nog geen kilo en dus was het eeuwig zonde om de koker niet te gebruiken
voor andere zaken. Derhalve haalden we
thuis al allerlei zware dingen uit onze
visdozen, waaronder alle loodkoppen
die we ruimschoots hadden ingeslagen.
De shadjes en pluggen zelf deden we
zoveel mogelijk in de normale koffer. Al
het zware spul zat nu onderin de hengelkoker, die ik had afgeschermd met een
handdoek waarop de hengels konden
rusten. Het was wel even wennen om
met deze hengelkoker te lopen, maar na
de draaggordel goed afgesteld te hebben,
bleek het dragen geen enkel probleem.
Voordat we het wisten, zaten we dan
ook al in de lucht voor een rechtstreeks
vlucht naar Cork en een kleine twee uur
later zetten we reeds voet op Ierse bodem. Een lekker vrij en zorgeloos gevoel
gaf dat!
Even wachten bij de bagageband en al
snel konden we onze koffers en hengelkoker weer in de armen sluiten. Daar was
ik wel blij om, want ik kneep hem wel
een beetje omdat ik ooit in Canada mee
had gemaakt dat m’n koffer er niet bij
zat en totaal ergens anders was beland.
Zoet op Zout
Zo sta je nog op Schiphol te
dagdromen over sterke Ierse
Na een tijdje kwam echter het juiste gevoel en Frank wist al snel een dikke zeebaars te haken, die helaas tijdens de dril
los schoot. Vervolgens hebben we op een
We hadden genoeg eerste indrukken
opgedaan en de dagen erna kregen we
steeds meer in de gaten welke techniek
vissen en een paar uur later
loop je al over de steiger
van de jachthaven naar je
klaarliggende boot…
In de ontvangsthal stond al iemand van het hotel te wachten,
die vertelde dat de auto klaar
stonden en dat we er onze spullen in
konden laden. En nog geen half uurtje
later stonden we voor de deur bij het
Bella Vista Hotel en werden we hartelijk
ontvangen door Kevin Murphy.
Vlug de koffers naar onze kamers brengen, hengelkoker leegschudden en zo
gauw mogelijk de hengelspullen in orde
maken. We konden niet wachten het water op te gaan en door het tijdsverschil
van een uur konden we tegen een uur
of één plaatselijke tijd al richting water.
Ongelooflijk: zo sta je nog op Schiphol
te dagdromen over sterke Ierse vissen
en een paar uur later loop je al over de
steiger van de jachthaven naar je klaarliggende boot…
Het prima op sportvissers ingestelde Bella Vista Hotel kijkt uit over de grote zoute baai van Cork.
6
Maar daarover later meer; allereerst wilden we graag weten hoe onze visgronden er nu precies uitzagen, opdat we ons
een beetje een beeld konden vormen van
wat we konden verwachten. Kevin ging
mee in de boot en liet ons in alle rust
wat mooie stekken zien. Daarbij wees
hij ons o.a. diverse goede taluds waar je
normaal gesproken vis mag verwachten.
De langgerekte baai in het verder prachtige landschap zag er zeer interessant uit
en de dikke harders rond de boten in de
haven maakten ons extra ongeduldig om
nu ook daadwerkelijk te gaan vissen.
Door voortdurend het getij in de gaten
te houden en je stekken aan de hand van
dat tij uit te kiezen, kun je er heel fijn
driften. Je kiest een mooi en interessant
stuk uit, legt de boot net voorbij de plek
stil en vervolgens kun je een mooie drift
over die stek maken en je favoriete technieken toepassen. Wij begonnen op een
gekende zeebaarsstek te verticalen met
verschillende snoekbaarsshads en al snel
was het raak met een aantal keiharde
aanbeten, maar die leidden vooralsnog
niet tot een vis in de boot.
andere
stek actief
wat
worpen gemaakt
met pluggen en
rammelaars en
al snel kwam
er toen wel een
fraaie
zeebaars
uit, die zich in de
oeverzone bevond.
Zo, de kop eraf.
Dat gaf vertrouwen!
Ook zagen we heel wat zeeforel
springen, maar daarop werd door
de Ieren eigenlijk niet gereageerd.
Zij waren helemaal gefocust op de zeebaars, maar toen we eenmaal zo’n zoute
baars gevangen hadden, vonden we dat
wel prima en wilden verder om ook andere vissen te vangen.
Langzaam maar zeker visten we prachtige stekken uit in de baai en naderden
uiteindelijk de monding naar de Atlantische Oceaan. Een indrukwekkende plek
met rondom beauties van stekken. Al
werpend met Asp spinners vingen we al
snel wat kleine polakken. Even daarna
kwamen ook de eerste makrelen binnen
en ook die gaven leuke sport aan een
lichte spinhengel.
ke zomerse temperaturen, waanden we
ons regelmatig in hét visparadijs.
Uitdaging
Die boot bleek een schitterende Warrior,
voorzien van een 100 pk viertaktmotor
en was helemaal voor ons alleen. Dat
is wat je noemt niet verkeerd, om daarmee het water mee te mogen opgaan.
Alle veiligheids- en technische apparatuur bleken super voor elkaar, zoals een
goede fishfinder en GPS apparatuur van
Lowrance, zwemvesten, brandblussers
etc.
Kortom: we hadden er van meet af aan
alle vertrouwen in.
We zouden starten vanuit de baai, die
zich een kilometer of vijf-zes uitstrekt
vanaf Cobh richting open oceaan. In
zo’n groot, door heuvels omsloten water
kun je eigenlijk altijd goed kunt vissen,
zelfs bij harde wind. En bovendien is ook
in die kilometers lange baai van alles te
vangen, inclusief mooie zeebaarzen.
Nou hadden we beiden eigenlijk niet
echt veel ervaring in het vangen van de
populaire zeevissoorten en het was dus
een leuke uitdaging om op dit ons volstrekt onbekende zoute water met de
zoetwatertechnieken aan de slag te gaan.
Een goed gepresenteerde shad of soepel
geviste plug zou toch ook wel indruk maken op de rovers uit het zoute, leek ons?
Daar zouden we echter al snel achter komen en wat we de volgende dagen meemaakten aan geweldig leuke momenten
van puur visplezier was onbeschrijfelijk.
Vooral toen we de laatste twee dagen ook
nog eens werden getrakteerd op heerlij-
De kop eraf
De eerste was voor Frank.
Gul en ander gespuis!
En wie kijken we
hier in de bek?
de meeste vis opleverde en vingen we
ook steeds meer en grotere zeevis. Ik
vroeg Kevin bijvoorbeeld of hij een goede
stek wist om op gul te verticalen en die
wist hij wel, maar daar vingen ze alleen
gul en kabeljauw in de winter. En in augustus zeer zelden. Zei hij!
Nou, dié informatie bleek niet helemaal
te kloppen en dat hebben we geweten!
Toen we via de GPS op de eerste stek waren gearriveerd, bleek die een meter of
15 diep, met een harde zandbodem. We
knoopten 40 grams loodkoppen met
daarop een Hartbreaker shad aan onze
hengels en al snel was het Bingo. We vingen in goed twee uur zeker 20 prachtige
gullen van rond de 60-70 cm. Wat een
geweldige aanbeten en een gave dril leveren die zoute rovers! Puur genieten en
de hengels gingen echt krom tot in het
handvat. Die hengels waren overigens
240 cm lange stokken van Gamakatsu,
type Zexxer en geschikt voor 40 tot
80 gram.
We kregen zelfs een paar keer te maken
met een uitgebogen haak, veroorzaakt
door een zeer zware vis. Welke soort dat
op z’n geweten had, weten we nog immer niet.
Ook Kevin had de smaak al snel te pakken en vond het schitterend, dat verticalen met licht materiaal. De dreunen van
aanbeten en de vele vissen die dat opleverde… Toen we terug in Nederland waren, mailde Kevin ons een foto van zijn
vismaat die hij mee had genomen naar
dezelfde stek en daar toen aan een shad
een kabeljauw ving van 125 cm…
7
Zoet op Zout
prima ingesteld op sportvissers.
Je voelt je dus niet vreemd aangekeken, als je na een dag op zee
in je viskloffie het hotel binnen
wandelt. Er is een supergezellige
Pub met een open haard waar je
wat kunt drinken en iedere avond,
zeven dagen per week, kun je er
tot 23.00 (!) uur in het inpandige
restaurant heerlijk warm eten. Dat
betekent dus dat je lange visdagen
kunt maken en vervolgens nog
heerlijk wordt voorzien van je natje
en droogje, Wat een luxe! Tel daarbij
nog regelmatig livemuziek en veel
kameraadschap. Wat wil een mens
nog meer?
Na dit weekje in Cobh besefte ik eens
temeer wat Ierland ons sportvissers
te bieden heeft en wat ik ongemerkt
had gemist. Een prachtige natuur
en vismogelijkheden te over, maar
vooral ook die supergastvrije en altijd vriendelijke Ieren!
Henk Simonsz
Speciaal arrangement
voor de lezers van
Dé Roofvis
Er valt hier nog de wereld te beleven!
Verder barst het daar in de monding van
de baai van congers en ander gespuis en
ook die moeten allemaal met kunstaas te
vangen zijn. Wij hadden helaas slechts
een paar dagen en dus konden we niet
al te veel experimenteren, maar er daar
nog ‘de wereld’ en uit te zoeken en te beleven!
Naast de shads deed ook de zwaarste Asp
spinner in de witte uitvoering het super
en de pollakken klapten er op dat het
een lieve lust was. Na het inwerpen eerst
een vijftal seconden wachten totdat hij
door de wolk makrelen heen was gezakt
en dan met een zagende beweging naar
binnen vissen. Dreunen die je er dan
op krijgt - je wilt het niet weten! Vooral
tegen de avond volgde haast op iedere
worp een aanbeet, echt kicken. Als je
dan nog tegen de ondergaande zon opeens drie dolfijnen vlak naast je boot de
gekste capriolen ziet uithalen, voel je je
als sportvisser toch wel een gelukkig en
bevoorrecht mens!
Wat wil een mens nog meer?
De dagen vlogen werkelijk om en we
hebben intens genoten. We hadden natuurlijk wel geluk met het weer. Eén dag
miezerde het wat en voor de rest was het
mooi weer en ook dat kon dus niet beter.
Het Bella Vista Hotel is ronduit erg goed.
Hoewel er vanzelfsprekend ook nietvissende gasten verblijven, is het hotel
Napraten in de gezellige pub in het hotel.
Eenmaal terug in eigen land bemerkte Bert Goeree van Tight Lines
Visreizen ons enthousiasme en hij
kwam met het idee om volgend
jaar in mei eenzelfde vijfdaagse
trip te organiseren, waarop de
lezers van Dé Roofvis kunnen inschrijven.
Je kunt dan met twee of drie man
gaan vissen in ‘je eigen’ Warriorboot met 100 pk bb motor. Tight
Lines heeft daartoe een volledig
verzorgd arrangement samengesteld, dat bij het verschijnen
van deze uitgave medio november 2011 te vinden zal zijn op de
www.tightlines.nl
Heb je interesse, schrijf je dan beslist in. Er zijn in totaal zes boten
beschikbaar, waarvan er in ieder
geval alvast eentje bezet zal zijn
voor m’n vismaat en mij. Wie weet
zien we elkaar volgend jaar mei
dus wel in Cobh!
Ik kijk er nu alweer naar uit...
9