Interview met Wes Craven

Commentaren

Transcriptie

Interview met Wes Craven
///////////// Inhoud /////////////
Film
Muziek
Happythankyoumoreplease
Puzzle
Norwegian Wood
Thor
Cirkus Columbia
World Invasion: Battle Los Angeles
Monsters
Route Irish
Source Code
In a better world
Rio
Scream 4
Rabbit Hole
Plastic Planet
Red Riding Hood
The Mechanic
He Who Saw The Deep label
Absolute Dissident
O
Senior
Interpol
Barking
History of Modern
Strange weather, Isn't It?
Who We Touch
Mines
20TEN
The Runaway
The Boxer
Blood Like Lemonade
Where Did The Night Fall
Wait For Me Remixes
Compass
The Way of the Animals Powers
Speaking Parts From the Blazing Rows/ Tonnerre
Vendanges/ Balloons
New Amerykah Part Two: Return of the Ankh
DVD
Buried
R U There
Rubber
The Other Guys
Poetry
Vertigo/ Rear Window/ The Birds - Special edition
The Switch
Kaboom
Night of the Demons
Illégal
Lourdes
Dinner For Schmucks
Benda Bilili !
Insoupçonnable
Simon Werner a disparu ...
Big Tits Zombie (3D) / Yatterman
Blu-Rays
Machete
Harry Potter en de relieken van de Dood deel 1
Disney Classics: Bambi, Fantasia, Alice in Wonderland
Bolt, Disney's A Christmas Carol: 3D
After.life
Potiche
Io sono l'amore
The Joneses
Red
Des Hommes et Des Dieux
The American
Scott Pilgrim vs. the World
Sleepers
Legende van Ga'Hoole (2D en 3D)
Death Race / Death Race 2
Human Target
Dossiers
Interview met Michelle Rodriguez
Ya pas à dire, elle est solide la Michelle
Rodriguez. Et ce n'est pas le blockbuster de
science fiction 'World Invasion: Battle Los
Angeles' qui va changer son orientation
cinématographique.
The Adventures of Tintin: The Secret of the
Unicorn
Peut-être pensez-vous qu'associer les noms de
Tintin et de Steven Spielberg paraît insensé,
ridicule, voire carrément une grosse blague. Il
n'en est rien, bien au contraire...
Interview met Wes Craven
Plus d'une décennie après 'Scream 3', le
maître de l'horreur, Wes Craven, revient à
l'une de ses séries les plus célèbres. Avec un
aspect sérieusement grinçant cette fois.
X-Men: First Class
Dans le monde des aficionados du comics, il
a toujours été de bon aloi de revenir
systématiquement aux origines des
super-héros.
///////////// Film /////////////
Happythankyoumoreplease
Het is een eenvoudige rol die de jonge Michael Algieri op de schouders krijgt in 'Happythankyoumoreplease' maar hij vat
de film wel perfect samen. Algieri speelt namelijk Rasheen, een zwart jongetje dat door hoofdfiguur Sam gevonden wordt
op de metro en gedurende een paar dagen geadopteerd. Veel hoeft Algieri niet te doen, behalve een uitgestreken gezicht
houden en de ogen wijd genoeg open sperren. Het effect op de kijker laat echter niet op zich wachten. Algieri is ronduit
onweerstaanbaar schattig en je kan niet anders dan met hem meevoelen.
Hetzelfde geldt grotendeels voor de film als geheel. De amoureuze en relationele wederwaardigheden van de karakters die
regisseur/scenarist/hoofdacteur Josh Radnor op het scherm brengt, hebben we al vaak eerder gezien. Zoeken naar de
geschikte partner, verantwoordelijkheid opbrengen, jezelf durven investeren in een relatie, ouderschap overwegen, Radnor
vindt geen nieuwe motieven uit om die thema's in te pakken.
Waar hij wel mee voor de dag komt, is de innemende charme en gezelligheid die dit soort films absoluut nodig heeft. En die
zorgen er ook voor dat je hem de tekortkomingen (niet alle personages even interessant, niet alle grappen even geslaagd,
niet alle wendingen even geloofwaardig) vergeeft. (RN)
Film: 6/10, Soundtrack: 7/10
Releasedatum: 04 Mei 2011
Duur: 100 min
Regie: Josh Radnor
Met: Malin Akerman, Michael Algieri, Jakob Appelman
Ruben Nollet
Puzzle
Huismoeder Marìa ontdekt een onverwacht talent en geeft haar leven een nieuwe wending door in te gaan tegen de
verlangens van haar gezin. Veel van de scènes in het zachtaardige Argentijnse drama 'Rompecabezas' ('Kopbrekers', zoals
'Puzzle' eigenlijk heet) zijn precies wat je in dit verhaal zou verwachten. Marìa die uitgelachen wordt, die onzeker is, die
toch verder doet, die achter de rug van iedereen haar eigen weg exploreert, die ontdekt wordt, het zit allemaal in de film.
Wat 'Puzzle' van de concurrenten onderscheidt, is de manier waarop regisseur/scenarist Natalia Smirnoff (een naam om
schol tegen te zeggen) die scènes invult. Om één voorbeeld te geven: in de openingsscène zie je hoe Maria op een
verjaardagsfeestje alles doet voor haar gezin, alles kookt en serveert terwijl de anderen feesten. Waarop blijkt dat het
eigenlijk haar eigen verjaardag is.
Zo zet 'Puzzle' de kijker voortdurend op het verkeerde been, met kleine toetsen en een herkenbaar gevoel voor humor. Dit
is lieve en speelse dramatiek zonder grote symbolen en met een menselijk gezicht. En met een sterke centrale vertolking
van Marìa Onetto, in een rol die niet te onderschatten valt. (RN)
Film: 6/10, Soundtrack: 6/10
Releasedatum: 04 Mei 2011
Duur: 87 min
Regie: Natalia Smirnoff
Met: Maria Onetto, Gabriel Goity, Arturo Goetz, Henny Trailes, Felipe Villanueva
Ruben Nollet
Norwegian Wood
Het gebeurt niet vaak dat ik twee keer naar een film ga kijken voor ik er een oordeel over vel maar in het geval van
'Norwegian Wood' vond ik het aangewezen. De eerste keer dat ik hem zag, was op het festival van Venetië, waar hij deel
uitmaakte van de officiële competitie. Daar viel me meteen de schoonheid van Tran Anh Hungs beelden op, de manier
waarop alle personages lijken te stralen en deel uitmaken van de natuurpracht. In zijn handen wordt 'Norwegian Wood' een
zachtaardig (en noodlottig) liefdesverhaal met subtiel uitgesponnen emoties.
Maar hoe langer het verhaal duurde, hoe meer duidelijk werd dat de film wel heel weinig substantie te bieden had, of toch
niet genoeg om een speelduur van twee uur en een kwartier te rechtvaardigen. Dan mag je nog een verbluffende
hoofdacteur hebben, het volstaat niet om de aandacht vast te houden.
Een half jaar later besloot ik 'Norwegian Wood' alsnog een tweede kans te geven. De roman van Haruki Murakami die aan
de basis ligt, moet tenslotte om een bepaalde reden een internationale bestseller geworden zijn. Maar mijn slotsom bleek
precies dezelfde als de eerste keer. 'Norwegian Wood' is een prachtige film om naar te kijken maar een harde noot om
open te kraken. En dat gaat ten koste van de broodnodige emoties. (RN)
Film: 5/10, Soundtrack: 8/10
Releasedatum: 04 Mei 2011
Duur: 100 min
Regie: Tran Anh Hung
Met: Rinko Kikuchi, Kenichi Matsuyama, Reika Kirishima
Ruben Nollet
Thor
Marvel, de Amerikaanse stripuitgeverij die sinds een paar jaar werkt aan een offensief om via stripverfilmingen ook de
wereld te veroveren, heeft grote plannen. Hoe leg je anders uit dat ze de komende maanden maar liefst drie peperdure
aspirant kaskrakers in de zalen brengen? Binnenkort volgen 'X-Men: First Class' en 'Captain America: The First Avenger' en
nu maken we dus al kennis met Thor, de Noorse god met de bolle bicepsen en de ontzagwekkende hamer Mjolnir.
Voor Marvel is het dan ook essentieel dat de eerste in het rijtje goed scoort, temeer omdat het hoofdpersonage minder
bekend is dan pakweg Spider-Man of Superman. De studio heeft echter al langer begrepen dat ze maar beter werk maken
van kwaliteit, wat ook uitlegt waarom ze de regie van 'Thor' toevertrouwden aan Kenneth Branagh, een man die zich enkel
had laten opmerken met Shakespeare-verfilmingen (en een versie van Frankenstein, maar soit).
De zet werpt echter zijn vruchten af want hij verhindert dat de verplichte stortvloed aan spektakel en groot lawaai de film
onderuit halen. 'Thor' is zeker geen hartverscheurend drama maar de personages houden op zijn minst de aandacht vast
en de grapjes zijn vaak ook echt geestig. Geloof me, dat is in dit genre al heel wat. (RN)
Film: 6/10, Soundtrack: 6/10
Releasedatum: 27 April 2011
Duur: 114 min
Regie: Kenneth Branagh
Met: Natalie Portman, Anthony Hopkins
Ruben Nollet
Cirkus Columbia
Vroeg in het verhaal geeft een kat over in de auto van Divko Buntic, de (zo lijkt het toch) schurk van 'Cirkus Columbia'. De
scène zet meteen de toon voor de film, temeer omdat in diezelfde auto een fraai gevormde jongedame zit. Zotte kolder en
gezonde levenslust, het zijn altijd al de karakteristieken van de gemiddelde Slavische komedie geweest. Deze komt uit
Bosnië en verbergt achter zijn potsierlijke toestanden een portie sociale kritiek en een zuchtende ziel.
De sociale kritiek heeft het over de manier waarop na de val van het Ijzeren Gordijn enkel nog het geld telde en zowat
iedereen zijn waardigheid opgaf om de nieuwe heersers ter wille te zijn. In dit geval bijvoorbeeld door van 's morgens
vroeg tot 's avonds laat naar Divko's verdwenen kat te zoeken.
De zuchtende ziel is die van regisseur Danis Tanovic, die 20 jaar na de feiten nog steeds niet kan begrijpen hoe zijn
thuisland Bosnië godbetert in een oorlog terecht kwam. Dat voel je ook aan de film, waar iedereen tot op het laatste
moment weigert in te zien welke ellende voor de deur staat.
'Cirkus Columbia' mijdt de overdreven farce die cinema uit de regio al te vaak plaagt en vervangt die door welgekomen
nuchterheid. Het resultaat mag er dan ook zijn. (RN)
Film: 6/10, Soundtrack: 6/10
Releasedatum: 27 April 2011
Duur: 113 min
Regie: Danis Tanovic
Met: Mira Furlan, Miki Manojlovic
Ruben Nollet
World Invasion: Battle Los Angeles
Wat in de overweldigende reclamecampagne - wat een prachtige posters! wat een fantastische trailer! - geprezen werd als
een vernieuwende sciencefictionfilm, blijkt niet meer dan een overdonderende opeenstapeling van clichés uit genregenoten
en aftandse oorlogsfilms. Aanvankelijk doen de hand geschoten beelden van een bataljon onervaren U.S. Marines die
getuige zijn van een hondsbrutale 'alien invasion' het popcornhart sneller kloppen. Vooral hoofdacteur Aaron Eckhart
('Thank You for Smoking', 'The Dark Knight') blijft bij als de getroebleerde sergeant die het groepje ongedisciplineerde
wildebrassen moet leiden. Als de eenheid echter in actie schiet, begint de pseudo-realistische mise-en-scène echter al snel
op de zenuwen te werken. De actiesequenties ontberen immers elke vorm van overzichtelijkheid en de spektakelwaarde
van de offensieven van de boosaardige buitenaardse bezoekers wordt meedogenloos genekt. Bovendien bezorgen de
extreem militaristische dialogen zelfs de grootste macho oorsuizingen. Prijs voor het foute moment gaat ongetwijfeld naar
een sequentie waarin de soldaten een vivisectie uitvoeren op een gewonde alien om de zwakke plekken van hun
tegenstanders op te sporen. En plots hebben de wandaden van het Amerikaanse leger in het Midden-Oosten het tot
Hollywoodentertainment geschopt!
Film: 4/10, Soundtrack: 0/10
Releasedatum: 20 April 2011
Duur: 115 min
Regie: Jonathan Liebesman
Met: Aaron Eckhart, Michelle Rodriguez, Bridget Moynahan
Steven Tuffin
Monsters
Altijd op zoek naar buitenaards leven stuurt de NASA nog maar eens een sonde op onderzoek in de wijde kosmos. Terug
op Aarde stort de sonde te pletter in de Mexicaanse jungle en zo komen een aantal buitenaardse elementen vrij. Enkele
jaren later veroveren monsterachtige schepsels Mexico, waaronder ook een deel van het grensgebied met de Verenigde
Staten. Daarbij vernietigen de aliens alles op hun doortocht. Een Amerikaanse reporter maakt een fotoreportage in een van
de getroffen dorpen en na een zoveelste slachtpartij krijgt hij een opdracht. Hij moet de dochter van zijn werkgever - die
hij niet kent - gezond en heelhuids terugbrengen. Het meisje werd gewond tijdens een aanval. Het lijkt een op het eerste
zicht eenvoudige opdracht maar dat is buiten de moeilijke omstandigheden gerekend. 'Monsters' is, door een gebrek aan
middelen, een vreemd gegeven. Eerder dan de gigantische veroveraars centraal te zetten, richt regisseur Gareth Edwards
zijn blik op het eeuwige mysterie van de liefde. 'Monsters' is niet echt een romantisch melodrama geworden, maar het
schetst wel een verfijnd psychologisch beeld van de twee hoofdrolspelers... Een man en een vrouw in het hart van
Armageddon! Voeg aan deze basiskwaliteiten een coole fotografie en een onberispelijk roadmovie aspect toe, en je krjgt de
eerste grote verrassing van 2011.
Film: 8/10, Soundtrack: 7/10
Releasedatum: 20 April 2011
Duur: 94 min
Regie: Gareth Edwards
Met: Whitney Able, Scoot McNairy
Gauthier Keyaerts
Route Irish
Op papier is 'Route Irish' voor Ken Loach een terugkeer naar films zoals 'Hidden Agenda', politieke thrillers met een hechte
link naar actualiteit en het hart op de juiste plaats. Waar de Britse regisseur het 20 jaar geleden over Noord-Ierland en de
ongure Britse aanwezigheid had, laat hij nu zijn blik vallen op de situatie in Irak, waar privébeveiligingsfirma's (met de
stilzwijgende steun van de overheid) weinig propere zaakjes doen.
'Route Irish' heeft dan ook alles wat je nodig hebt voor een stevige thriller. De omstandigheden barsten van de actie (ook al
speelt het verhaal zich niet af in Irak maar in Liverpool), de inzet is torenhoog en het loopt vol personages die er geen
graten in zien om zich van hun meest onmenselijke kant te laten zien.
Alleen heeft Paul Laverty, de schrijver met wie Loach nu al 14 jaar samenwerkt, het genre veel minder in de vingers dan
Jim Allen, die 'Hidden Agenda' schreef. Met zijn onderwerp mag 'Route Irish' dan spijkers met koppen slaan, het evenwicht
tussen de complexe samenzwering en de intiemere momenten is zoek en de personages komen absoluut niet uit de verf.
Dat hoofdacteur Mark Womack qua uitstraling niet bepaald Fukushima-niveaus haalt, helpt ook al niet. Een spijtige
tegenvaller. (RN)
Film: 4/10, Soundtrack: 6/10
Releasedatum: 20 April 2011
Duur: 109 min
Regie: Ken Loach
Met: Mark Womack, John Bishop, Stephen Lord
Ruben Nollet
Source Code
Colter Stevens is nauwelijks voor het eerst wakker geschrokken op de trein richting Chicago, of de hele boel vliegt pardoes
de lucht in. We zijn op dat moment acht minuten ver in 'Source Code' en wie niets van het verhaal afweet, is waarschijnlijk
net even gedesoriënteerd als meneer Stevens. Temeer omdat hij vervolgens ontwaakt in een vreemde cabine en daar via
een scherm aangesproken wordt door een vrouwelijke militair.
'Source Code' speelt voortdurend op die manier met de verwachtingen en veronderstellingen van de kijker, een uitdaging
die veel minder gemakkelijk is dan ze lijkt. Dat hij het er toch (bijna) zonder kleerscheuren van afbrengt, is dan ook een
verdienste die kan tellen. Ben Ripley, die het concept bedacht en het script schreef, mag een stevige pluim op zijn hoed
steken maar hetzelfde geldt evenzeer voor de regisseur en zijn acteurs.
Duncan Jones, de Brit die twee jaar geleden verblufte met zijn debuut 'Moon', houdt alles moeiteloos in de hand en maakt
van 'Source Code' een intelligent entertainende thriller zoals Hitchcock ze graag maakte. Op het kwartet Jake Gyllenhaal,
Vera Farmiga, Jeffrey Wright & Michelle Monaghan kan hij bovendien bouwen. De ontknoping had voor ons een tikje
minder sentimenteel en zweverig gekund maar dat is finaal niet meer dan een detail. (RN)
Film: 7/10, Soundtrack: 6/10
Releasedatum: 20 April 2011
Duur: 93 min
Regie: Duncan Jones
Met: Jake Gyllenhaal, Vera Farmiga, Michelle Monaghan
Ruben Nollet
In a better world
In 'Brothers' - later nog hopelozer herwerkt in Hollywood met Tobey Maguire, Jake Gyllenhaal en Natalie Portman in de
belangrijkste rollen - had ze het over familiebanden die doorheen geschud worden door oorlogen. 'After the Wedding' gaat
over een Deen die een Indisch weeshuis achterlaat om een bruiloft bij te wonen ... met alle gevolgen van dien. En
Tinseltowntroep 'Things We Lost in the Fire' zoemde in op het leven van twee wel heel getraumatiseerde - lees: naar
Academy Awards hengelende - zielen.
In deze Oscarwinnaar voor Beste Niet-Engelstalige Film zet Bier haar 11.11.11-gedram gezellig verder. Protagonist is een
Zweedse dokter die in Afrika werkt en dagelijks verschrikkelijke zaken aanschouwt. Af en toe reist hij terug naar zijn
thuishaven in Denemarken, waar hij niet alleen met zijn vechtscheiding en zijn getroebleerde zoon geconfronteerd wordt,
maar ook met racisme en verregaande pesterijen.
Inderdaad, opgebeurd wandel je de bioscoopzaal niet buiten na een het bekijken van een Bier-filmpje. Niet dat zoiets
moet, maar de Deense cineaste verpakt haar depricinema echter zo glad dat het resultaat nadien onmiddellijk van je
afglijdt.
En dan hebben we het nog niet over dat verdoken reactionair toontje gehad!
Film: 7/10, Soundtrack: 0/10
Releasedatum: 13 April 2011
Duur: 100 min
Regie: Susanne Bier
Met: Mikael Persbrandt, Wil Johnson
Steven Tuffin
Rio
Oh, god van de ironie. Nu we in een tijdperk leven dat teert op onoriginele ideeën als vervolgen en allerhande adaptaties,
staan we te joelen en te dansen als er zich een op een oorspronkelijk idee gebaseerde publieksprent aandient. Maar nu
blijken zelfs deze te barsten van déjà vu-momenten!
De nieuwste animatieprent van de makers van de 'Ice Age'-films barst van de elementen die herinneringen oproepen aan
vroegere genregenoten. De getraumatiseerde protagonist - een zeldzame ara die niet kan vliegen - heeft iets
Dumbo-achtig. Zijn getroebleerde romance met een vrouwelijke soortgenoot lijkt gekopieerd uit 'Lady en de vagebond'. En
de ontkiemende relatie tussen hun eigenaars doet denken aan de hondenbaasjes uit '101 Dalmatiërs'. Het fleurige
kleurenpallet dat gehanteerd wordt om Rio de Janeiro lijkt dan weer op dat van het ballonnenhuis uit Pixar-parel 'Up'.
Natuurlijk kan je zulke tekortkomingen nog bedekken met de mantel der liefde. De raciaal aangebrande nevenpersonages een 'zwarte' buldog? - en de makke zang- en dansnummertjes maken het geheel echter slechter verteerbaar.
Positiefste punt is de oprecht angstaanjagende snoodaard - een gemene kaketoe - die kan wedijveren met klassieke
Disneyslechteriken als de heks uit 'Sneeuwitje' of Maleficent uit 'Doornoosje'. Inderdaad, ook al niet echt helemaal
innovatief ...
Film: 3/10, Soundtrack: 0/10
Releasedatum: 13 April 2011
Duur: 90 min
Regie: Carlos Saldanha
Steven Tuffin
Scream 4
Terug in Woodsboro om er haar werk "Out of Darkness" te promoten, vindt Sydney Prescott haar lotgenoten terug die met
haar de wreedheden van Ghostface doorstonden... Het plezier is van korte duur aangezien het moorden opnieuw begint,
waarbij ook enkele mensen uit de omgeving van Sydney het slachtoffer worden. Het scenario doet er niet veel toe, 'Scream
4' is een van die films die horden bedwelmde fans de adem doet stokken! En Craven moest hard toeslaan, aangezien hij
met de eerste 'Scream' de paramaters van de klassieke slasher verlegd had, maar ook de kaart getrokken had van een
zekere gedurfde metacinema, zoals bij 'New Nightmare'. De cynische Craven manipuleert hier zijn personages in een
vreemde, bijna niet-filmische daad, die in elk geval een sterk parodiërend karakter heeft. Bovendien sneert hij naar de
nieuwe media (YouTube) en andere virtuele sociale netwerken (Facebook, Twitter, ... ) en hun existentiële en idiote
misbruik. Dit is opgewarmde kost maar met brio. Hij trekt de kaart van de humor met klasse en draait zijn hand niet terug
voor een portie complexloze gore. Kortom, 'Scream 4' lijkt op een intelligente farce die meer schrik aanjaagt door zijn
maatschappelijke boodschap dan door zijn spanning. Grappig, verfrissend, goed gemaakt. Wat wil je nog meer, tenzij
misschien een strakker ritme?
Film: 6/10, Soundtrack: 8/10
Releasedatum: 13 April 2011
Duur: 110 min
Regie: Wes Craven
Met: Rachel McAdams, Emma Roberts, Hayden Panettiere, Lauren Graham, Courteney Cox, Neve Campbell
Gauthier Keyaerts
Rabbit Hole
'Rabbit Hole' is de titel van een stripverhaal waar één van de personages uit dit verhaal aan werkt en dat laat zien hoeveel
creatief talent hij heeft. Tegelijk is dit het verhaal over vernietiging en het gigantische gat dat een moment van
onoplettendheid kan slaan. Welke kant de personages ook opkijken, ze botsen op immense schuldgevoelens. Als ze niets
doen, vreten ze zichzelf op van spijt en verdriet. Als ze toch verder willen met hun leven denken ze dat het lijkt alsof ze
geen verdriet hebben.
De film 'Rabbit Hole' (en het gelijknamige toneelstuk van David Lindsay-Abaire waarop hij gebaseerd is) moet het met
andere woorden per definitie niet van zijn luchtigheid hebben en dat probeert hij op verschillende manieren goed te
maken. De emotionele uitbarstingen zijn beperkt en blijven intimistisch, en wanneer het kan mogen we zelfs lachen.
Vreemd genoeg is dat misschien net de reden waarom 'Rabbit Hole' nooit helemaal zijn doel bereikt. Je hebt voortdurend
het gevoel dat hij zich inhoudt, alsof hij bang is dat hij onvermijdelijk over de schreef zal gaan. Het resultaat is echter een
degelijke film die wel zegt wat je moet denken en voelen maar het zelden echt kan overbrengen. (RN)
Film: 6/10, Soundtrack: 6/10
Releasedatum: 13 April 2011
Duur: 91 min
Regie: John Cameron Mitchell
Met: Nicole Kidman, Aaron Eckhart, Dianne Wiest
Ruben Nollet
Plastic Planet
"Plastic Planet" is het prototype van de documentaire die overloopt van de goede bedoelingen maar die uiteindelijk vooral
angst oproept, eerder dan emancipatorisch te werken. Deze studie over de verovering - met onze goedkeuring - van ons
hedendaagse leven door plastiek (verrassende beelden waarop families van over de hele wereld poseren voor de
indrukwekkende massa plastiek die zich in hun huishouden bevindt) is alleszins interessant. "Plastic Planet" is goed
gedocumenteerd en behandelt de economische belangen (1 miljoen werkenmers in de sector in Europa), de ecologische
aspecten (onzichtbare vervuiling op de bodem van de oceaan) en vooral het gebruik van plastiek. En natuurlijk ook de
nefaste gevolgen op de gezondheid (kanker, onvruchtbaarheid...) van al die voorwerpen waar we geen argwaan over
hebben (flesjes voor zuigelingen, plastiek verpakkingen rond voedsel...). De film behandelt ze allemaal op vrij
angstwekkende wijze. Maar de regisseur gaat alleen maar ten aanval. Hij omringt zijn alarmerende vaststellingen met een
vermoeden van een complot tussen de producenten en biedt slechts enkele schuchtere alternatieven voor het gebruik van
plastiek. Wat zijn zaak geen goede dienst bewijst. Het wordt zelfs beschamend als de regisseur op lichtjes zielige manier
gebruik gaat maken van agit prop technieken à la Michaël Moore om zijn film dynamischer te maken.
Film: 6/10, Soundtrack: 9/10
Releasedatum: 20 April 2011
Duur: 95 min
Regie: Werner Boote
David Morelli
Red Riding Hood
"You're a killer too," gromt de wolf halverwege 'Red Riding Hood' via telepathische weg tegen Roodkapje. Nee, jongens en
meisjes, dit is niet het verhaaltje zoals jullie het altijd gehoord hebben, ook al draagt het vrouwelijke hoofdpersonage een
felrode kapmantel, wordt al eens verwezen naar grote oren, ogen en tanden en krijgt een personage stenen in de buik
genaaid.
'Red Riding Hood' heeft tegelijk ook de ambitie om de onderliggende erotische lading van de fabel terug naar boven te
halen. Koppeltjes rollebollen in het hooi, messen en bijlen zien er verdacht fallusvormig uit en als hoofdactrice Amanda
Seyfried opgewonden raakt, kan je niet naast haar decolleté kijken.
Verontruste ouders hoeven zich echter geen zorgen te maken want de film is van de hand van Catherine Hardwicke, en die
houdt alles netjes binnen de fatsoengrenzen die ze in 'Twilight' uitgestippeld had. Het donkere avontuur lijkt zelfs artificieel
braaf, totdat Gary Oldman komt demonstreren hoe goeie camp eruit ziet en de film van de grijze vergetelheid redt. Met
hem erbij transformeert 'Red Riding Hood' plots in een entertainend gotisch sprookje. Zoals het een weerwolf betaamt, als
het ware. (RN)
Film: 5/10, Soundtrack: 7/10
Releasedatum: 13 April 2011
Duur: 100 min
Regie: Catherine Hardwicke
Met: Amanda Seyfried, Gary Oldman
Ruben Nollet
The Mechanic
Begin jaren zeventig bevond halfbakken Hollywoodster Charles Bronson zich op een tweesprong in zijn loopbaan. Ofwel
zette hij zijn carrière als 'gekleurde' nevenacteur verder (zie o.a. 'The Dirty Dozen' en 'Once Upon a Time in the West),
ofwel ging hij voor een riskantere route als hoofdacteur in kleinere producties. De man koos voor de tweede optie en werd
wereldberoemd als de meedogenloze wraakengel uit de reactionaire 'Death Wish'-films. Voordat hij aan die franchise
begon, nam hij echter het titelpersonage in 'The Mechanic' voor zijn rekening. Deze prent over de alsmaar moeilijkere
relatie tussen een solitaire huurmoordenaar en zijn leerling tegen wil en dank (rol van 'Airwolf'-ster Jan-Michael Vincent)
veroverde voornamelijk een plaatsje in de filmgeschiedenisboeken voor zijn kwartierlange, dialoogloze openingssequentie
en zijn grimmiger dan grimmige finale. Van die factoren blijft in deze remake met 'The Transporter'-chauffeur Jason
Statham en '3:10 to Yuma'-hulpje Ben Foster weinig over. Toch gaat het om een van de betere actieprenten die de laatste
tijden op de bioscoopschermen te zien is. Het gespannen samenspel tussen de twee hoofdacteurs levert enkele
entertainende momenten op. En de 'no nonsense'-aanpak van 'Con Air'-Simon West geeft het stunt- en vliegwerk de nodige
geloofwaardigheid.
Film: 4/10, Soundtrack: 0/10
Releasedatum: 06 April 2011
Duur: 93 min
Regie: Simon West
Met: Jason Statham, Ben Foster, Donald Sutherland
Steven Tuffin
///////////// DVD /////////////
Buried
Er zijn er niet veel die aan de verleiding konden weerstaan om in lachen uit te barsten bij het lezen van de synopsis van
deze verstikkende thriller. En nochtans... 'Buried' speelt zich af op een unieke plek, een doodskist waarin een Amerikaanse
gijzelaar is ondergebracht die gevangengenomen werd in Irak. Voor de meeste regisseurs is zo een lokalisatie een
nachtmerrie, zelfs zelfmoord, die de logica van Larry Cohen en Joel Schumacher ('Phone Booth') tot in het uiterste
doortrekt. Van vluchten is geen sprake, hij heeft alleen een aansteker om hem wat licht te geven en een Global System for
Mobile communications. Een acteur, een kist, een gsm... en enkele stemmen, kwestie van het gegeven wat te verruimen,
maar dan enkel op suggestieve en hallucinatoire wijze. 'Buried' is visueel, politiek en filmisch gedurfd, en duidelijk geen
Amerikaanse film, maar wel het werk van een Spaanse "ambachtsman", Rodrigo Cortès (maker van het verbazende
'Concursante'), zowel qua verhaal (dat ik je zelf laat ontdekken) als qua zuinigheid. Je hebt het al begrepen, dit is een
heuse knaller!
Film: 8/10, Extras: 7/10
Release: 04/2011 - Duur: 93 min
Regie: Rodrigo Cortés - Met: Ryan Reynolds, Ivana Miño, José Luis García Pérez
Distributie: Belga / E1 Entertainment
Gauthier Keyaerts
R U There
Een Nederlandse gamer neemt in Taïwan deel aan een competitie voor teams van heel hoog niveau. Naarmate de
overwinningen zich opstapelen neemt ook de druk toe. Alles gaat goed tot op het moment dat onze deelnemer een dodelijk
ongeval op straat meemaakt. Hij raakt getraumatiseerd, verliest de controle en zijn legendarische concentratie en begint te
lijden aan psychosomatische symptomen. De man vindt wel per toeval een beetje steun en troost bij een mooie en jonge
Taïwanese met wie hij een dubbele trip beleeft: zowel in het echte leven (hij trekt er een paar dagen op uit met haar) als
virtueel, op een idyllische dating site. Maar terwijl hun avatars hun emoties de vrije loop laten, gaat het er in het echt wel
even heel anders aan toe. 'R U There' is een zachtaardige, poëtische, kleine film, een soort geeky versie van 'Lost in
Translation'. Verrassend.
Film: 6/10, Extras: 0/10
Release: 04/2011 - Duur: 87 min
Regie: David Verbeek - Met: Huan-Ru Ke, Stijn Koomen
Distributie: Lumière
Extras: Audiocomentaar, weggelaten scenes,...
Gauthier Keyaerts
Rubber
Quentin Dupieux is een beetje een rare vogel, niemand zal het ontkennen. Zijn muzikale projecten worden gekenmerkt
door een zekere anarchie en een neiging naar vroeger zonder nostalgie. Maar toen hij in 2006 'Steak' op het scherm losliet,
liet hij pers en publiek volledig perplex achter. Niemand had zich aan zoiets verwacht. Dit geschifte werk, met de steun van
Eric en Ramzy (een verrassende maar winnende keuze) of Sébastien Tellier, zette ons volledig op het verkeerde been. Dit
retrofuturistische opus met een van de pot gerukte soundtrack kende zijn voorgaande niet in het gekende filmrepertorium!
'Steak' werd aanvankelijk genegeerd maar uiteindelijk groeide hij uit tot een heuse cultfilm, en verdiend. Ook 'Rubber'
kiest niet voor de gemakkelijke weg... Dit verhaal - een film in de film over een serial killer die moordt met zijn gedachten
- onderneemt regelmatig uitstapjes naar metafysische en filosofische contreien en heeft de onthutsende neiging om het
allemaal zo minimalistisch mogelijk aan te pakken. Het verhaal is eenvoudig, traag, repetitief, ironisch, oncomfortabel,
poëtisch en vooral genereus op het vlak van het beeld. De fotografie schittert. Dupieux heeft zijn eigen persoonlijke film
gemaakt, aan het publiek om ervan te houden of niet... Dienst-na-verkoop niet inbegrepen!
Film: 5/10, Extras: 0/10
Release: 05/2011 - Duur: 105 min
Regie: Quentin Dupieux - Met: Stephen Spinella, Roxane Mesquida, Jack Plotnick
Distributie: Melimedias
Gauthier Keyaerts
The Other Guys
Pispaal in hun commissariaat en in een professionele impasse verzeild, krijgen inspecteurs Gamble en Hoitz toch - per
toeval - een grote zaak toegewezen die hun status kan opvijzelen. Zeker nadat de twee sterren van het onderzoek recent
op stomme wijze overleden zijn. Maar in de plaats van hun reputatie te herstellen stapelen Gamble en Hoitz de missers op
en stoten ze op een hiërarchie die duidelijk bang is van eventuele oplossingen voor deze zaak. Dit is een buddy movie
zonder grote gebreken noch bijzonder veel pit. 'The Other Guys' (ook gekend onder de naam 'Very Bad Cops') is best ok
voor een avondje zonder hoge verwachtingen... Ik hoop dat jij hem beter zal vinden!
Film: 5/10, Extras: 0/10
Release: 03/2011 - Duur: 107 min
Regie: Adam McKay - Met: Will Ferrell, Mark Wahlberg, Eva Mendes, Michael Keaton, Steve Coogan, Ray Stevenson,
Dwayne Johnson, Samuel L. Jackson
Gauthier Keyaerts
Poetry
Mija, een dromerige en ietwat geschifte grootmoeder, woont samen met haar kleinzoon, een zwijgzame puber die ze zo
goed en kwaad als mogelijk probeert op te voeden. De naïeve, fijnzinnige en elegante Mija, die opgesloten zit in haar eigen
wereldje, belsuit op een dag om zich in te schrijven voor een poëziecursus, iets waar ze altijd al van gedroomd heeft. Maar
haar zoektocht naar zingende woorden, haar kostbare momenten en haar dromen komen op de helling te staan door een
begin van Alzheimer en de zelfmoord van een jong meisje, een zaak die haar en haar kleinzoon sterk aangrijpt. De
leerlingen van het lyceum waar ze schoolliep worden ervan verdacht haar te hebben verkracht, wat uiteindelijk tot de
zelfmoord leidde. De Koreaanse film, die een abonnement heeft op een melodramatische structuur, kon niet anders dan
uitblinken in een puur product van dit genre. Lee Chang-Dong levert met 'Poetry' een delicate en wrede film af, die subtiel
en zonder overbodig pathos blijft.
Film: 7/10, Extras: 0/10
Release: 02/2011 - Duur: 139 min
Regie: Lee Chang-dong - Met: An Naesang, Kim Hira, Lee David Yun Junghee
Gauthier Keyaerts
Vertigo/ Rear Window/ The Birds - Special edition
Je krijgt de groeten van Alfred, Sir Alfred. Na de terugkeer in hoge definitie van 'Psycho', in een droge en krachtige
editoriale lijn, en met een discrete facelift, is de grootmeester van de suspens opnieuw van de partij... Verbazend genoeg
op dvd! Hoe vreemd dat ook mag lijken, het gaat om drie stukken van zwaar kaliber: 'Vertigo', 'Rear Window' en 'The
Birds'. Ze krijgen allemaal een nieuw jasje, met speciale dubbele uitgaven! Is dit een proefritje, om de fans die we zijn een
beetje te sussen in afwachting van de transfer naar Blu-Ray? Het is duidelijk dat de hier aangeboden masters, en zeker
'Vertigo', dat ronduit verbluffend is, al een eerste stap vormen naar wat de echte kaars op de taart moet worden. Ook de
bonussen zijn straf: audio commentaar, nieuwe archieven, afleveringen van Alfred Hitchcock presents,... Dat alles biedt de
hardcore cinefiel de kans om dit trio heerlijke thrillers opnieuw te bekijken, zowel op historisch als filmvlak. Op naar de
kassa!
Film: 8/10, Extras: 9/10
Release: 03/2011 - Duur: 0 min
Regie: Alfred Hitchcock - Met: James Stewart, Kim Novak, "Tippi" Hedren, Grace Kelly
Distributie: Universal
Extras: Audiocomentaar, archives, documentaires, ...
Gauthier Keyaerts
The Switch
Deze zoete en lichtjes bittere komedie, die heel eenvoudig en verfrissend is, rust op het koppel Jennifer Aniston (de
eeuwige klos, en de eeuwige ex-Friends) en Jason Bateman (die bewijst dat hij een leven op het scherm heeft na 'Arrested
Development')... Terwijl je kon twijfelen aan dit gegeven speelt het duo de sterren van het dak in deze vaudeville tegen de
achtergrond van het ouderschap (een uitwisseling van sperma bedoeld voor een kunstmatige inseminatie tijdens een
dronken moment), en niet-beleefde liefde, of toch slecht geïnvesteerde liefde! De kijker likt duimen en vingers af. Zonder
over een klassieker te kunnen spreken zorgt 'The Switch' voor een aangenaam relaxed moment. Zonder complicaties van
het scenario of overbodige narratieve spanningen!
Film: 6/10, Extras: 0/10
Release: 04/2011 - Duur: 90 min
Regie: Josh Gordon, Will Speck - Met: Jennifer Aniston, Jeff Goldblum, Jason Bateman, Juliette Lewis
Distributie: Paradiso
Gauthier Keyaerts
Kaboom
De bijzonder trendy Smith leidt een sympathiek leventje als vrijgevochten student op een universiteitscampus in de VS. Als
nieuwsgierige bisexueel doet hij het met beide geslachten, en dat zo vaak als mogelijk... Zijn beste vriendin is een
lesbische die er zelf ook hard tegenaan gaat. Hun leventje bestaat uit versieren, eerlijke vriendschap en lessen (jawel, af
en toe), maar ook uit allerlei fantasieën. Smith fantaseert bijvoorbeeld over zijn kamergenoot, de gespierde blonde man
die - de vlag dekt de lading - Thor heet. Hij duikt in bed met een explosieve jongedame maar raakt een beetje verward
wat betreft de grens tussen werkelijkheid en droom nadat hij telkens opnieuw dezelfde vreemde droom heeft. Na dit
voorval, dat verder heel doordeweeks lijkt, raakt de wereld van Smith steeds meer uit koers. 'Kaboom' is energiek,
anarchistisch, geschift maar dat alles met een onberispelijk meesterschap, sensueel, gay-geöriënteerd maar
hetero-friendly, en de film is een aangename verrassing van formaat! Ondanks zijn 52 jaar geeft regisseur Gregg Araki hier
een les in frisheid die helemaal niet zo oppervlakkig is als op het eerste zicht kan lijken. Sappig, grappig, soms een beetje
zwaar op de hand, is 'Kaboom' vooral een explosief stukje film.
Film: 8/10, Extras: 6/10
Release: 04/2011 - Duur: 88 min
Regie: Gregg Araki - Met: Thomas Dekker, Haley Bennett, Chris Zylka, Roxane Mesquida
Distributie: Lumière
Extras: Audiocomentaar
Gauthier Keyaerts
Night of the Demons
Om van te huilen, barslecht vertolkt (speciale vermelding voor een opgeblazen Edward Furlong die de indruk geeft dat hij
voortdurend smacht naar zijn volgende fix), slecht gemaakt... 'Night of the Demons', een remake van een popcorn film uit
de jaren '80 (ook bekend onder de naam 'Demon House') heeft echt niets in huis. Maar wie erin slaagt om deze
lachwekkende marteling te doorstaan, die gedraaid werd als een slechte videoclip, zal uiteindelijk toch kunnen genieten van
een complexloze b-film. Naarmate hij vordert wordt het steeds erger en word je er op den duur zelfs goedgezind van! Een
janboel, maar wel grappig!
Film: 5/10, Extras: 0/10
Release: 03/2011 - Duur: 93 min
Regie: Adam Gierasch - Met: Tatyana Kanavka, Michael Arata, Shannon Elizabeth, Edward Furlong
Distributie: E1 Entertainment
Gauthier Keyaerts
Illégal
De o zo actuele thematiek van het onthaal van migranten in België beperkt zich dikwijls tot koele statistieken of een kort
gesprek met een sans papier. Eerder dan zich te richten op wat de migrant naar ons land heeft gebracht richt Olivier
Masset-Depasse zich op de legale en administratieve mechaniek die erop gericht is om de sans papier uit te wijzen via zijn
meest zichtbare symbool: de gesloten centra. Tania, die illegaal in België verblijft, wordt van haar zoon gescheiden en
opgesloten in een van die centra. De regisseur biedt de kijker de - vreselijke en aangrijpende - mogelijkheid om zich in de
plaats te stellen van die moeder waarop we zo lijken - ze is blank en Europees - en om het deprimerende en angstige
dagelijkse bestaan mee te maken van de individuen en gezinnen die in een gesloten instelling leven. Subliem vertolkt door
Anne Coesens is 'Illégal' niet zozeer een militante film, maar eerder een adembenemende thriller tegen een
maatschappelijke achtergrond.
Film: 8/10, Extras: 0/10
Release: 03/2011 - Duur: 95 min
Regie: Olivier Masset-Depasse - Met: Anne Coesens, Alexandre Golntcharov
David Morelli
Lourdes
Christine, die lijdt aan tetraplegie en een abonnement heeft op pelgrimstochten om de eenzaamheid te doorbreken, bevindt
zich in Londen. Op automatische piloot doorloopt ze de verschillende klassieke stappen van de pelgrimstocht (zegening,
baden, gewijd water enzovoort), maar ze lijkt niet al te zeer te hopen op een mirakel, alhoewel ze het heel hard wenst. De
dagen gaan voorbij en de mogelijkheid op genezing wordt kleiner. En toch geven dromen die ook anderen hebben aan dat
er wellicht een actie komt van de Heilige Maagd. Wat uiteindelijk ook gebeurt! Bijgeloof en een dubbelzinnig einde doen de
film geen goed. Hatelijk.
Film: 3/10, Extras: 0/10
Release: 03/2011 - Duur: 96 min
Regie: Jessica Hausner - Met: Sylvie Testud, Bruno Todeschini, Elina Löwensohn
Gauthier Keyaerts
Dinner For Schmucks
'Dinner For Schmucks', dat met de grond werd gelijkgemaakt door de critici bij zijn release, verdiende zoveel haat niet. De
remake van 'Diner de con' van Francis Weber was geen echte hoogvlieger, maar de komedie zorgde bij momenten wel voor
de nodige lachsalvo's. Zonder subtiel te zijn en met vooral Steve Carell centraal maakte regisseur Jay Roach (het 'Austin
Powers' saga) zich los van de sociologische analyse van de Franse versie en zette hij alles in op het gekdoen en de wet van
Murphy. Als je op zoek bent naar eenvoudige ontspanning zonder franjes, dan is dit iets voor jou.
Film: 6/10, Extras: 6/10
Release: 03/2011 - Duur: 114 min
Regie: Jay Roach - Met: Steve Carell, Paul Rudd, Zach Galifianakis
Distributie: Paramount
Gauthier Keyaerts
Benda Bilili !
Deze op het eerste zicht "simpele" documentaire over muzikanten uit de straten van Kinshasha, waarmee gestart werd in
2005, en die het werk is van regisseurs Florent de La Tullay en Renaut Barret, transformeert tot een don quichoteachtige
zoektocht na hun ontmoeting met het orkest Staff Benda Bilili... een verbazend combo bestaande uit getalenteerde
muzikanten die allemaal zwaar gehandicapt zijn tengevolge van polio. Ze proberen de eindjes aan elkaar te knopen maar
ook de arme kindjes te helpen die op kartonnen slapen in de straten. De La Tullay en Barret besluiten om Staff Benda Bilili
te helpen om een plaat uit te brengen en een toernee buiten Congo te organiseren. Dat is mogelijk dankzij veel geduld en
tijd, moed (gezien de talrijke drama's), maar ook met de steun van het platenlabel Crammed Discs. Ontroerend, juist en
fatsoenlijk, ondanks de harde beelden die maar weinig gekaderd worden binnen nutteloze commentaren.
Film: 10/10, Extras: 7/10
Release: 03/2011 - Duur: 85 min
Regie: Florent de La Tullaye, Renaud Barret - Met: Cubain Kabeya, Paulin Kiara-Maigi, Roger Landu
Distributie: Cinéart / Twin Pics
Extras: Interviews, featurette
Gauthier Keyaerts
Insoupçonnable
Niet verdacht, echt waar? Ik zou denken dat kwalificaties als ondraaglijk, slecht gemaakt, slecht gespeeld, weing
geloofwaardig en vervelend beter beantwoorden aan de werkelijkheid. 'Insoupçonnable' is een thriller van vijf cent, die
afschrikwekkend slecht is. Laat dit links liggen, je vindt makkelijk beter, zelfs in de uitverkoopbakken van de supermarkt.
Film: 3/10, Extras: 0/10
Release: 02/2011 - Duur: 95 min
Regie: Gabriel Le Bomin - Met: Charles Berling, Laura Smet, Marc-André Grondin
Distributie: Studio Canal / Twin Pics
Extras: Making of, interview
Gauthier Keyaerts
Simon Werner a disparu ...
'Simon Werner a disparu', een slechte dubbel van 'Kaboom', zou een beetje van de exuberantie van de arty gay thrash van
Gregg Araki hebben moeten erven... Ik kan er niet veel goeds over kwijt. En toch liep ik warm voor het idee deze Franse
film van Fabrice Gobert te zien. Al bij al treffen we er wel een grotendeels monumentale soundtrack van het uitstekende
Sonic Youth, een van hun beste recente werken. Verder is er ook het mysterie dat opgewekt wordt door de trailer. Maar
daar houdt mijn enthousiasme op. Slecht gespeeld, slordig gemonteerd, niet in staat om zijn muzikale inhoud te
assimileren. 'Simon Werner a disparu' zorgt enkel voor verveling.
Film: 5/10, Extras: 0/10
Release: 03/2011 - Duur: 87 min
Regie: Fabrice Gobert - Met: Laurent Delbecque, Jules Pelissier, Laurent Capelutto, Ana Girardot
Distributie: Lumière
Extras: Making of
Gauthier Keyaerts
Big Tits Zombie (3D) / Yatterman
Een animatiebewerking voor kinderen in een Takashi Miike jasje ('Hell-o Kitty'/'Kamikaze Girls' op acid, gedirigeerd door
Tim Burton), rijkelijk voorzien van vettige, smerige toespelingen en dikwijls homoseksueel getint, tegenover een gekke boel
met dikke tetten die soms in 3D gefilmd worden... De Japanees blijft ons verbazen! Wat betreft 'Yatterman': je moet hem
gezien hebben om het te geloven! De eerste minuten stellen in een grappig gevecht de - compleet idiote - slechterik
tegenover de naïeve goeden. Tijdens de zondvloed van grafisch "n'importe quoi" scènes permitteert Mike het zich om zich
te laten gaan in geile knipogen genre Akira Toriyama ('Dragonball'), maar dan in een 100% gay jasje! De tweede is in
geen geval rustiger dan deze gedurfde film voor kinderen, muziekstukjes incluis. Een nieuwe stap in de gekte van Miike,
die nochtans zijn top leek bereikt te hebben! 'Big Tits Zombies' (let op de subtiele titel!) maakt deel uit van de Japanse
cheap gore traditie, zoals de affiche al duidelijk maakt, met zijn 'One Chambara', 'Mutant Girl Squad' en andere 'Tokyo Gore
Police' stijltje. Je weet dus waaraan je te verwachten. Het gaat verder in de richting van het 'Grindhouse' tweeluik van de
heren Rodriguez et Tarantino. Ik waarschuw je: door het gebruik van de 3D techniek van 5 cent haalt de migraine het
wellicht op de eventuele sexuele opwinding!
Film: 6/10, Extras: 0/10
Release: 03/2011 - Duur: 0 min
Regie: Takao Nakano, Takashi Miike - Met: Io Aikawa, Saori Andô, Shô Sakurai, Sadao Abe
Distributie: Filmfreak
Extras: making of
Gauthier Keyaerts
///////////// Blu-Rays /////////////
Machete
Ik herinner me dat ik volledig van de kaart was toen ik bij de persvisie, als opener voor de film 'Planet Terror', de fake
trailer van 'Machete' zag. Zoals zovele geeks met een disfunctioneel brein kreeg ik de onweerstaanbare drang om de
langspeelversie ervan te zien. Robert Rodriguez had de impact van die gedenkenswaardige trailer goed begrepen en
aarzelde dan ook niet om dit project aan te kondigen. Joepie, riepen we allemaal samen uit volle borst! Spijtig genoeg
staat het uiteindelijke resultaat niet op het niveau van de verwachtingen. Rodriguez geraakt niet in zijn flow en hij slaagt
er niet in om een echte epische adem te geven aan dit fake 'Grindhouse' opus. We kenden het deuntje al en nu afkomen
met hetzelfde liedje maar dan in een mindere versie, is een beetje stom. 'Machete' valt best te pruimen zonder
allergieaanvallen of zo, maar het zorgt niet voor de verwachte rillingen.
Film: 6/10, Extras: 0/10
Release: 04/2011 - Duur: 107 min
Regie: Robert Rodriguez - Met: Danny Trejo, Robert De Niro, Jessica Alba
Distributie: E1 Entertainment / Sony Pictures
Gauthier Keyaerts
Harry Potter en de relieken van de Dood deel 1
We moeten toegeven dat het Harry Potter filmsaga de neus ophaalt voor enige nuance en vooral bravourestukjes op het
scherm tovert. Terzelfdertijd moeten we echter erkennen dat deze halve finale een groot moment van wanhoop blijft.
Persoonlijk vraag ik me af of dit allemaal wel nodig was. De film is zeker en vast idioot en kent een zeker gebrek aan jus,
maar het is nu ook weer geen foltering voor de kijker. Het universum is uitgesproken donker, de leeftijd van het verstand
moet voorbij een tabula rasa... Soms is het subliem en puur. De beelden missen niet aan intensiteit maar David Yates lijkt
niet in staat om dit materiaal een echte epische adem te geven.
Film: 6/10, Extras: 6/10
Release: 04/2011 - Duur: 146 min
Regie: David Yates - Met: Daniel Radcliffe, Emma Watson, Rupert Grint
Distributie: Warner
Extras: Weggelaten scenes, Maximum Movie Mode, featurettes,
Gauthier Keyaerts
Disney Classics: Bambi, Fantasia, Alice in Wonderland
'Alice in Wonderland', 'Bambi', 'Fantasia'... Wat een reeks releases van Buena Vista! Het gaat hier om de originele
klassiekers, maar dan wel vergezeld van twee laattijdige sequels, die een vervolg breien aan de wereld van 'Fantasia' en
'Bambi'. Eerste vaststelling met betrekking tot deze heuse meesterwerken: de restauratie staat op punt, het kleur schittert
in al zijn rijkdom en spettert van het scherm, en de soundtrack is explosief! Die laatste geniet van een facelift naar DTS-HD
7.1 bij twee van voornoemde titels! Je hebt het al begrepen: dit is pure luxe, als je er mee kan leven dat je zwaar in je
portefeuille moet tasten. Aan de interactiviteit werd al evenveel zorg besteed. De bonus dvd's blijven grotendeels
aanwezig, soms vergezeld van nieuwe modules voor deze hoge definitie-release (vooral bij 'Alice...'). Kwestie van de 50ste
verjaardag van 'Alice in Wonderland' waardig te vieren! Zoals gebruikelijk besteedt Disney veel zorg aan de reissues van
zijn klassiekers, en niemand die zal klagen. Eens te meer bevatten deze uitgaven zowel de Blu-Ray als de dvd versie.
Essentieel werk...
Film: 9/10, Extras: 9/10
Release: 04/2011 - Duur: 0 min
Distributie: Buena Vista Home Entertainment
Extras: Audiocomentaar, documentaire, weggelaten scenes, spelen,...
Gauthier Keyaerts
Bolt, Disney's A Christmas Carol: 3D
Buena Vista laat zich niet afschrikken door een eventuele vijandigheid van het publiek en blijft het grof geschut bovenhalen
op het vlak van de Blu-Ray releases in 3D! Zullen de gezinnen blijven weerstaan aan de aankoop van nieuwe
televisietoestellen en dure brillen? Persoonlijk denk ik van wel, aangezien deze nieuwigheid een niche binnen een niche
vormt en heel duur blijkt... Blu-Ray vindt maar moeilijk ingang en wordt het slachtoffer van zijn lange strijd tegen zijn
tweelingbroer, HD-DVD, beide op het toneel verschenen op een moment dat de dvd nog niet aan het einde van zijn latijn
was wat betreft de verovering van de woonkamer. Maar om terug te keren naar het onderwerp: maak je geen zorgen,
gezien de (volledige of gedeeltelijke) computerbronnen van deze twee releases. Degelijk niveau, ontspannend, technisch
onberispelijk, maar ook weer geen essentiële werken.
Film: 7/10, Extras: 7/10
Release: 04/2011 - Duur: 0 min
Regie: Chris Williams - Met: John Travolta, Miley Cyrus, Jim Carrey, Gary Odlman...
Distributie: Buena Vista Home Entertainment
Extras: korte film, weggelaten scenes, featurettes
Gauthier Keyaerts
After.life
Na een auto-ongeluk wordt Anna wakker op een koude tafel in een mortuarium. Als de begrafenisondernemer langskomt
vraagt ze hem wat ze doet in deze triestige plek. Ze leert dat ze dood is en dat alleen de begrafenisondernemer, die over
een speciale gave beschikt, nog met haar kan communiceren tijdens de laatste dagen voor de begrafenis... En dat er haar
buiten deze muren niets meer rest. Anna voelt dat er stront aan de knikker is. Ze wil zich niet neerleggen bij deze situatie
en probeert zich te verzetten. Agnieszka Vosloo kan haar film niet op de baan houden en vermoeit op den duur haar
kijkers...
Film: 6/10, Extras: 0/10
Release: 03/2011 - Duur: 104 min
Regie: Agnieszka Vosloo - Met: Liam Neeson, Christina Ricci, Justin Long
Distributie: E1 Entertainment
Gauthier Keyaerts
Potiche
Veel meer dan een vrouwtje aan de haard bezit Suzanne in de ogen van haar familie en haar omgeving alle kenmerken van
een trophy-wife. Brave, minzame, zorgeloze Suzanne moet echter zware verantwoordelijkheden aangaan na enkele minder
tactvolle uitbarstingen van haar autoritaire en frivole man. Die laatste sukkelt nogal met zijn gezondheid na een
zenuwinzinking door de vrij onzachte confrontatie met enkele werknemers van "zijn" bedrijf (een bruidsschat) die in staking
gingen. Suzanne moet het roer van het bedrijf overnemen. Maar terwijl iedereen verwacht dat ze het zaakje niet zal
aankunnen gaat ze volledig op in haar taak, met energie, intelligentie en toewijding. Een leuke verrassing die de sfeer en de
omzet de hoogte in stuwt. Leuk, maar ik blijf skeptisch wat betreft het ophemelen van deze nieuwste van Ozon door de
critici. Leuk, maar ook niet meer dan dat...
Film: 7/10, Extras: 7/10
Release: 03/2011 - Duur: 103 min
Regie: François Ozon - Met: Catherine Deneuve, Gérard Depardieu, Fabrice Luchini, Karin Viard, Judith Godrèche, Jérémie
Renier
Distributie: Cinéart / Twin Pics
Extras: Making of, bloopers,...
Gauthier Keyaerts
Io sono l'amore
In het interview op de bonus dvd legt Tilda Swinton uit dat het meer dan 10 jaar duurde om met Luca Guadagnino "Io
sono l'amore" voor te bereiden. Het minste dat je kunt zeggen is dat dat te zien valt op het scherm: tot op de millimeter
afgewerkte regie, fotografie van een zeldzame sensualiteit, fijntjes uitgewerkte personages, weelderige muziek (het
gebruik van liedjes van John Adams is onthutsend)... Alles zorgt ervoor dat deze film, die melodrama, maatschappelijke en
sociologische studie vermengt, een meesterwerk is.
Het lot van een vrouw die besluit om haar gouden kooi te verlaten om een passionnele liefde te beleven, slaagt erin om,
ondanks een stevige sociale verankering, een universele boodschap mee te geven die iedereen beroert en die te maken
heeft met de mogelijkheid om je bestaan ondersteboven te keren. Swinton levert hier een van haar meest geslaagde
prestaties, van het soort dat aan de ribben blijft kleven. Een ongelooflijke sensuele ervaring.
Film: 8/10, Extras: 0/10
Release: 03/2011 - Duur: 120 min
Regie: Luca Guadagnino - Met: Tilda Swinton, Flavio Parenti, Edoardo Gabbriellini, Pippo Delbono
Distributie: Cinéart / Twin Pics
David Morelli
The Joneses
'The Joneses', dat spijtig genoeg weinig ambitieus is, heeft alleszins een zekere charme. Dit verhaal over een koppel dat
het product is van een direct marketing bedrijf, met de bedoeling om hun buren aan te zetten tot compulsieve aankopen,
blijft een beetje tandenloos en slaat soms een beetje in het wilde weg om zich heen. Spijtig, want uiteindelijk is de
boodschap best interessant (marketing manipulatie, schuld, leugens enzovoort) en het koppel Demi Moore/David Duchovny
- omringd door al even sterke bijrollen - doet het helemaal niet slecht. Best te bekijken als een eenvoudige romantische
komedie die niet al te idioot is maar ook weer niet super, een beetje als een kladwerk met potentieel.
Film: 5/10, Extras: 0/10
Release: 03/2011 - Duur: 96 min
Regie: Derrick Borte - Met: Demi Moore, Amber Heard, David Duchovny
Distributie: Dutch Filmworks
Gauthier Keyaerts
Red
Een bewerking van een comic die verbaast, onthutst en de allures van een actiefilm/komedie aanneemt... Nee, ik ga het
hier geen tweede keer over 'Losers' hebben, dat er mee door kon, maar ook niet meer dan dat. 'Red' is een pak beter,
alhoewel het nu ook weer niet echt subliem is. Hij springt hoger dan zijn niet al te hoge IQ en levert al bij al heel wat
spektakelwaarde. De cast geeft bovendien de indruk zichzelf niet al te serieus te nemen, een beetje alsof ze een
toneelstukje aan het spelen zijn op vakantiekamp (Karl Urban niet te na gesproken, die het een beetje benauwd lijkt te
hebben), wat zorgt voor een heilzame frisse wind bij deze onderneming. Een beetje stom, maar al bij al best genereus, zal
dit verhaal over maniakale agenten kijkers aanspreken die graag lachen met simpele dingen zonder al te veel te hoeven
nadenken. De extra's zijn eenvoudig en beknopt, naar het beeld van de film zelf.
Film: 7/10, Extras: 7/10
Release: 02/2011 - Duur: 111 min
Regie: Robert Schwentke - Met: Bruce Willis, Morgan Freeman, Helen Mirren, Mary-Louise Parker
Distributie: Dutch Filmworks / Belga
Gauthier Keyaerts
Des Hommes et Des Dieux
Een aantal Cisterciaanse monniken, weldoeners en bewakers van een zekere morele rust, worden gegijzeld in Algerije,
meer bepaald in de abdij in het Atlasgebergte, in het begin van de jaren negentig. Een politieke en morele crisis verziekt
het land dat terechtkomt in een staat van burgerguerilla die talloze slachtoffers maakt, zowel onder de Algerijnse bevolking
als bij niet-moslimdoelwitten. Met de Koran onder de hand verzet men zich tegen het corrupte bewind dat gesteund wordt
door een bijna militaire junta. De lijken stapelen zich op in deze broedermoord en de angst neemt toe. Tegenover deze
nationale en morele onvrede vragen de monniken zich af wat ze moeten doen: blijven met het risico te sterven of
vertrekken en hun volgelingen en vrienden in het dorp aan hun lot overlaten. Met zijn pijnlijke echo van de moord op de
Koptische christenen in Egypte, mag deze film van regisseur Xavier Beauvois een succes over de hele lijn genoemd
worden. Zonder een moreel oordeel te vellen plaatst hij het christendom en de islam naast elkaar in een heuse broederlijke
fabel, tot de kiemen van de genocide het halen op het verstand en waarbij het geloof gebruikt wordt als een excuus voor
een slachtpartij. Een schitterend portret van broeders (in de brede zin van het woord) zonder de gebruikelijke
tegenstellingen en clichés.
Film: 9/10, Extras: 8/10
Release: 03/2011 - Duur: 120 min
Regie: Xavier Beauvois - Met: Lambert Wilson, Michael Lonsdale, Roschdy Zem
Distributie: Lumière
Extras: Documentaire, interview
Gauthier Keyaerts
The American
Jack is een discreet persoon, wat ook moet, gezien zijn job als huurdoder en wapenleverancier voor zijn collega's. Maar
ondanks zijn low profile en terwijl hij rustig teruggedoken in de bossen leeft worden zijn knappe partner en hijzelf onder
vuur genomen als ze een wandeling maken na een vrijpartij. Jack trekt zijn pistool, doodt de sniper en nadien ook zijn
acoliet, en speelt op triestige maar gedecideerde wijze de enige getuige nog in leven kwijt: zijn mooie gezellin. Hij vlucht,
neemt contact op met een vroegere werkmakker, Pavel, die hem een schuiloord en een job bezorgt. Maar hij voelt zich niet
op zijn gemak. Tussen de werkuren, de groeiende paranoïa, het opgesloten zitten in zijn kamer en andere nachtelijke
aanvallen door verliest Jack het noorden en de controle. Ondanks zijn - aanvankelijk - minder plastische benadering dan bij
'Control' blijft 'The American' een zuiver Anton Corbijn product. De Nederlandse fotograaf doet alles wat hij kan om mooie
beeldjes te maken en hij slaagt er vooral ook in om een vrij pakkende zen thriller af te leveren. Als je overweg kan met de
slepende traagheid en een Clooney die in zichzelf verloren is...
Film: 8/10, Extras: 0/10
Release: 01/2011 - Duur: 105 min
Regie: Anton Corbijn - Met: George Clooney, Bruce Altman, Thekla Reuten
Distributie: Dutch Filmworks
Extras: Audiocomentaar, making of, weggelaten scenes
Gauthier Keyaerts
Scott Pilgrim vs. the World
Scott Pilgrim is het perfecte voorbeeld van een zekere generatie van twintigers op zijn Canadees. Hij speelt in een groep,
en dat is het zowat, behalve dan het feit dat hij al heel lang gebukt gaat onder het verdriet van een pijnlijke scheiding! Als
hij zijn emotionele leven weer op gang wil trekken door met een jonge groepie uit te gaan, valt hij in katzwijm voor een
jonge en mooie mysterieuze Amerikaanse die naar de lieftallige naam Ramona Flowers luistert. Als de twee een relatie
beginnen doet zich een vreemd fenomeen voor: Scott wordt aangevallen door de ex'en van Ramona, en het zijn er maar
liefst zeven in totaal. Het idee van een uitgesproken geek film ingeblikt door Edgar Wright (de sensationele films 'Shaun of
the Dead' en 'Hot Fuzz') deed menigeen al in de handjes wrijven. Al bij al is deze adaptatie van een Canadees stripverhaal
niet volledig je dat, wellicht te verklaren door een overaanbod van verwijzingen. Idealiter bekijk je deze film twee keer. Een
eerste keer om deze reeks bravourestukjes zo goed mogelijk door te slikken. Een tweede, rustiger kijkbeurt, om dit
originele werkje dat vergezeld gaat van een zeker savoir-faire op muzikaal vlak, dat - vooral - te danken is aan Nigel
Godrich, een beetje beter te smaken. Het oordeel is twijfelachtig maar de balans neigt naar het positieve.
Film: 6/10, Extras: 6/10
Release: 03/2011 - Duur: 112 min
Regie: Edgar Wright - Met: Michael Cera, Mary Elizabeth Winstead, Chris Evans, Brandon Routh
Distributie: Universal
Extras: Audiocomentaar, bloopers, weggelaten scenes
Gauthier Keyaerts
Sleepers
Deze vrij langdradige langspeelfilm (147 minuten), die geïnspireerd is op een biografische roman waar indertijd heel wat
rond te doen was, in een regie van de wisselvallige Barry Levison ('Rain Man', 'What Just Happened'), bewijst dat de man
tot grote dingen in staat is! 'Sleepers', dat duidelijk zijn beste film is, vertelt het trieste verhaal van een pedofiel dat
uitdraait op een verrassende wraakoefening. Het valt te situeren tussen het filmmaniërisme van Ron Howard (de bombast
en de muziek) en Martin Scorsese (een ruw thema, radicaliteit van het beeld). Het werk beklijft van begin tot eind, wordt
gedragen door een vijfsterrencast (Robert de Niro, Brad Pitt, Kevin Bacon, Dustin Hoffman, ...) en lijdt gelukkig niet al te
zeer onder zijn gebreken, gezien de intelligente manier waarop Levinson zijn talent bewijst om het ritme telkens opnieuw
op gang te trekken.
Film: 7/10, Extras: 0/10
Release: 03/2011 - Duur: 147 min
Regie: Barry Levinson - Met: Dustin Hoffman, Robert De Niro, Brad Pitt, Kevin Bacon, Jason Patric, Billy Crudup, Ron Eldard
Distributie: Universal
Gauthier Keyaerts
Legende van Ga'Hoole (2D en 3D)
Na een eerste kijkbeurt, die me perplex achterliet, vroeg ik me af waarom Zack Snyder zo de grond is ingeboord bij de
release van dit schitterende 'Legend of the Guardians', de legende van de bewakers! Het heeft misschien te maken met een
zekere keuze die hij maakte om zich niet al te zeer op een specifiek publiek te richten? Het is soms heel gewelddadig voor
de kleintjes (we zien er duidelijk de stempel van de regisseur van '300') en zeker ook een beetje naïef voor een
volwassene, voor wie het wat steviger mocht. Het epische verhaal maakt het zichzelf alleszins niet gemakkelijk. En des te
beter. Persoonlijk vond ik de animatie en het character design verbluffend, het ritme onberispelijk, maar ook de kaders die
het team voorzag soms bijna prachtig. 'Legend of the Guardians' is een soort samengebalde versie van 'Lord of the Rings'
in een dierlijke en kinderlijke versie en de film verdient zeker de onverschilligheid van het publiek niet, en nog minder het
mislukken aan de box office. Laten we hopen dat deze release voor thuis, die de 2D en (echte) 3D versies bevat, naast een
hele reeks bonussen - al dan niet interactief - toch nog de massa zal aanspreken. Want al bij al slaagt Zack Snyder erin
om een originele en eens te meer heel vrije visie op de animatiefilm te brengen.
Film: 8/10, Extras: 8/10
Release: 03/2011 - Duur: 90 min
Distributie: Warner
Gauthier Keyaerts
Death Race / Death Race 2
De beslissing om in 2008 een remake te maken van de b-film 'Death Race 2000', in 1975 geregisseerd door
beeldambachtsman Paul Bartel, was voor velen een verrassing! Andere verrassing van formaat: de remake kreeg de
beschikking over een echt budget, een regisseur die soms geïnspireerd uit de hoek komt, maar soms ook minder, met
name Paul W.S. Anderson ('Event Horizon', 'Resident Evil' en 'Resident Evil: Afterlife 3D') en een star van formaat in de
vorm van de hyperkinetische en uiterst grappige Jason Statham. Verre van een volledige misser slaagt deze film in zijn
opzet om een actiefilm op steroïden vol blinkend chroom, stunts op wielen en redelijk hardcore autoraces te zijn. Niet om
een gat van in de lucht te springen, maar toch een plezier om te consumeren met behulp van bier en popcorn. Eenmaal in
de juiste gemoedstoestand is 'Death Race' best ok. De aankondiging van een direct-to-video vervolg kon ons evenzeer
boeien als een documentaire over aambeien. Maar laten we eerlijk zijn, als je verwachtingen niet te hoog liggen en je
gewoon je home cinema nog eens wil gebruiken, of als je even genoeg hebt van je 'Fast and Furious' collectie, aarzel dan
niet om je tegoed te doen aan deze variant zonder echte wijzigingen.
Film: 6/10, Extras: 0/10
Release: 03/2011 - Duur: 105 min
Regie: Paul WS Anderson - Met: Jason Statham, Joan Allen, Tyrese Gibson, Ian McShane, Natalie Martinez, Jason Clarke
Distributie: Universal
Extras: Audiocomentaar, weggelaten scenes,...
Gauthier Keyaerts
Human Target
'Human Target' is de - heel vage - adaptatie van een comic van Peter Milligan, een onrustwekkend, gewelddadig, gewild
storend grafisch werk. De elementen die van dat gegeven werden overgebracht naar het televisiescherm doen eerder
denken aan de onnozele sfeer van sommige eighties reeksen, eerder dan aan een ongecontroleerd paranoïde milieu. Het
verhaal draait om Christopher Chance, een vroegere huurmoordenaar die een borderline lijfwacht geworden is die tot alles
bereid is om zijn klanten te redden... Zelfs een menselijk doelwit worden. Chance, een zelfzekere, knappe man, werkt zijn
collega's (Winston en Guerrero) op de zenuwen maar hij behaalt wel resultaten. Zelfs al lijkt alles waar hij passeert te
ontploffen. Zoals hierboven al aangehaald is 'Human Target' een gespierde reeks, die wel braaf blijft, een soort remake
voor 2011 van 'The A-Team'. De stomme gags volgen elkaar op met een ritme als een klok. We bevinden ons hier verre van
een meesterwerk maar het buddy feelgood aspect overwint uiteindelijk. Leuk maar niet om te onthouden. Het overleeft de
eerste kijkbeurt niet.
Film: 7/10, Extras: 0/10
Release: 02/2011 - Duur: 512 min
Regie: Jonathan E. Steinberg - Met: Mark Valley, Chi McBride, Jackie Earle Haley
Extras: Audiocomentaar, featurettes,...
Gauthier Keyaerts
///////////// Muziek /////////////
I Like Trains (He Who Saw The Deep label)
Somber, melodramatisch,... Dat waren de beelden, die overliepen van emotionaliteit en een lyrisch-depressief elan, die
voor ogen kwamen bij beluistering van de uitstekende eerste ep van iLike Trains, 'Progress Reform' uit 2006. Vier jaar en
twee albums later zijn iLike Trains rondjes blijven draaien in hun tranendal. Ze smeren er hun onbehagen dik op, in het
spoor van Sigur Ros, Editors en andere And Also the Trees, en ze proberen ons koste wat het kost mee te voeren naar de
dieptes van de menselijke ziel. Soms lukt hen dat wonderwel, zoals op het onthutsende crescendo van 'Sea of Regrets' of
het openingsnummer 'When We Were Kings' met zijn postrock kantje. Voor de rest zorgt de groep uit Leeds voor niet veel
soeps, gedragen door de monotone stem van Guy Bannister en de overheersende violen. Als je als mijnwerker altijd in
dezelfde gang zoekt wordt de kans op een mooie vondst kleiner. LT: And Also the trees, 'Virus Meadow'
CD: 6/10
Genre: Pop, Rock
David Morelli
Killing Joke (Absolute Dissident)
Killing Joke, de mythische groep voor liefhebbers van metal, neo of gothic, vaandeldragers van een destroy punk en "einde
van de wereld" geest, reuzen van de riff en verdomd dansbaar op hun manier, blijft maar herboren worden (met 30 jaar op
de teller!). Wie hun dubbele concert vorig jaar in de AB meemaakte zal het je kunnen zeggen: het combo was in topvorm
en verscheen in zijn oorspronkelijke line-up. Hun eerste gelijknamige album is mythisch geworden en 'Ha' blijft één van de
strafstfe liveplaten tot op heden, 'Love Like Blood' doet nog altijd de romantici dansen, 'Eighties' schreeuwt het uit van
vreugde en het album 'Pandemonium' veranderde het aanzicht van de metal en het vervolg (waaronder een samenwerking
met Dave Grohl) was al evenzeer de moeite. 'Absolute Dissent', het dertiende studio album van Killing Joke, betekent
eveneens de terugkeer van het oorspronkelijke viertal. We treffen er een soort samenvatting van de carrière van de kerels:
razende gitaren, transcendentale zang, metronomische drums en percussie, vergezeld van enkele verrassende slow
tempo's. Loud!
CD: 7/10
Genre: Metal, hard rock, hard core, Rock
Label: Spinefarm Records - Distribution: V2
Gauthier Keyaerts
Oval (O)
Oval, een Duits combo dat in 1991 opgericht en later een trio werd (met Markus Popp, Sebastian Oschatz en Frank
Metzge), bracht een nu reeds visionair album uit op het Ata Tak label in 1993. Het was een soort ontbrekende schakel
tussen de krautrock (met Neu! In het vizier) en de toekomstige sterren van de indie pop die de erfgenamen waren van
deze typisch Duitse muzikale stroming, zoals Kreidler, To Rococo Rot of de geest van Kitty Yo. Oval bracht de kliek van
Mille Plateaux bijeen (het mythische label opgericht in 1993 door Achim Szepanski), en vervoegde later Thrill Jockey. De
groep werd al snel een solo gebeuren van Markus Popp, koning van de fragmentarische, muzikale en installatiekunst. Popp
gaat een verbond aan met zijn vriend en "concurrent" in de elegante electronica Jan St. Werner, lid van Mouse on Mars
(die andere essentiële formatie), om het fabuleuze project Microstoria uit de grond te stampen. Nadien treffen we hem ook
nog bij Gastr De Sol (album 'Camoufleur') en So (met Eriko Toyoda). Het mag duidelijk zijn dat de man menige adelbrief
kan voorleggen! Na een ondraaglijke afwezigheid levert Popp nu opeenvolgend 'Oh' en 'O' af, respectievelijk een ep en een
album. Twee parels, ergens tussen futuristische pop en klankdesign. Licht, intrigerend, muterend, tussen post rock en
trendy electronica, soms geniaal, dikwijls schitterend. Dit moet je zonder nadenken zo snel mogelijk binnenhalen!
CD: 9/10
Genre: Pop, Electronica, Experimental
Label: Thrill Jockey - Distribution: Konkurrent
Gauthier Keyaerts
Royksopp (Senior)
De uitdaging die dit Noorse duo aanging, namelijk om een instrumentale follow up te maken die radicaal verschilt van het
springerige 'Junior', was a priori opmerkelijk. A posteriori dreigen deze negen sferische en donkere dream pop songs door
niet veel mensen opgemerkt te worden. 'Senior' is een beetje chichi en even spannend als een ritje in de lift van een
rustoord. We hebben nood aan snelle hulp om niet weg te zakken in een comateuze depressie veroorzaakt door deze
opeenstapeling van elegante verveling. Er gebeurt zodanig weinig dat we bijna heimwee krijgen naar de laatste van Air.
Als het electro-cardiogram bovengehaald wordt, zoals op 'Triky 2', een weinig geïnspireerde cover van 'Junior', steekt
Jean-Michel Jarre zijn neus aan het venster. 'Senior' is de ideale soundtrack voor een documentaire over neurasthenie.
Haal de sonotones boven! LT: Brian Eno, 'Music for Airports'
CD: 3/10
Genre: Dance, Electronica
Label: Virgin - Distribution: Pias
David Morelli
Interpol (Interpol)
De lyrische en niet altijd overtuigende accenten van 'Our love to admire' hadden heel wat fans van het eerste uur
afgeschrikt. Interpol probeert met dit gelijknamige album een heilzame terugkeer naar de bron te forceren. Zonder de
stralende schoonheid van hun uitzonderlijke debuut te evenaren, verre van zelfs, keert het trio (de bassist verliet de groep
net na de opnames) terug naar de ontginning van de donkere kant van de ziel met klasse, soberheid en zonder de indruk
te geven dat ze de soep heropwarmen. De geest van Ian Curtis lijkt minder over de composities te zweven van de New
Yorkers, ondanks het feit dat ze, naar het beeld op de hoes, melancholische fragmenten, altijd wijd open littekens en
andere depressieve narigheid oproepen. Gewapend met chirurgische gitaren over galopperende baslijnen zorgt Interpol
voor een wanhopige energie die zelfs de zwakkere melodiën voedt. Interpol blijft op zoek (naar zichzelf) en dat is best ok.
Listen to: The National, 'Boxer'
CD: 7/10
Genre: Pop, Rock
Label: Cooperative Music - Distribution: EMI
David Morelli
Underworld (Barking)
Het zesde album van Underworld, een grote of toch alleszins essentiële electronica groep, is een grap. In de slechte zin van
het woord. Hun twee laatste albums, evenals hun overvloedige productie, exclusief verkrijgbaar op internet, lieten een
authentieke goesting doorschemeren, die misschien niet altijd overtuigend was, om de uithoeken van de elektronische
muziek op te zoeken. Dit 'Barking' geeft vooral de indruk dat het duo probeert om op een te opportunistische wijze terug
op het voorplan te treden met hun vintage synths, om zoals zovele anderen mee te surfen op die eindeloze eighties revival
waarin de huidige techno scène lijkt vastgelopen. Resultaat: een idioot album waarop je naast elkaar mooie resten (de
onberispelijke single 'Scribble'), correcte dingen ('Grace', 'Between stars'), arty opvulwerk en ronduit genante stuff
('Always loved a film', een potentiële eurodance hit) aantreft. Niet echt een kwaliteitsalbum. LT: Orbital, 'Insides'
CD: 5/10
Genre: Electro
Label: Underworld.live - Distribution: V2
David Morelli
Orchestral Manoeuvres in the Dark (History of Modern)
Herinner je je de mythische electro groep OMD, die in mei 2007 een reünieconcert gaf in het Olympia in Parijs? Ze speelden
er alle nummers van hun beste album, 'Architecture and Morality' (1981), gevolgd door hun grootste successen. Nu, 14
jaar na de reünie en 30 jaar na 'Electricity', brengt OMD een nieuw album uit! Dertigers en veertigers die vroeger fan
waren zullen dit kunnen smaken! Op sentimenteel vlak. Op muzikaal vlak ligt het iets anders. De pioniers schrijven hun
'History of Modern' met een paneel aan indrukwekkende electroklanken, synths à la Kraftwerk en baslijnen à la Giorgio
Moroder. De stemmen van Andy McCluskey en Paul Humphreys hebben hun frisheid en hun glorie bewaard maar muziek en
stem lopen verloren in een continue vloed aan koren die het hele album lang bijna op dezelfde noot blijven hangen. De
single 'If you want it' illustreert dat perfect. Een "history" die niet in de annalen zal gegrift blijven.
CD: 7/10
Genre: Pop, Electro
Label: Blue Noise - Distribution: Pias
Frédéric Jarry
Chk Chk Chk (Strange weather, Isn't It?)
Het nieuwe album van !!! (spreek uit: tchk tchk tchk) is aan de ene kant heel opwindend en aan de andere ook een beetje
ontgoochelend, aangezien ze op een ingetogen manier die we niet van hen gewoon zijn felle en flauwere stukjes afwisselen.
De passie is van de partij als de tchk zich overgeven aan hun disco punk funk hartstochten. 'The Most certain Sure',
'Wannagain Wannagain' en vooral het juist genoemde 'The Hammer', een discobanger die Vitalic groen doet uitslaan van
jaloezie, bewijzen dat ze nog steeds ballen hebben. De rest van het album is best ok met zijn solide en zenuwachtige
melodieën, maar het ontgoochelt een beetje als de melodietjes te proper worden, genre de single 'AM/FM'. Dan wordt het
een beetje te afgelikt en braaf. Dat heeft waarschijnlijk te maken met de chaotische periode die de groep heeft
doorgemaakt (twee muzikanten die vertrokken, net als tweede zanger John Pugh, en het plotse overlijden van de
drummer) en die ternauwernood het einde van de groep betekende. In die omstandigheden lijkt dit eerste album in vier
jaar bijna een mirakel. We kijken alleszins uit naar hun concerten, waarop hun nummers in al hun feestelijke glorie tot
leven komen. En we hopen dat de groep zijn huidige bezetting kan behouden. Listen to: Zongamin, 'Fleshtapes'
CD: 7/10
Genre: Electro, Pop
Label: Warp - Distribution: V2
David Morelli
The Charlatans (Who We Touch)
Als overlevers van de baggy scene worden de Charlatans vooral vereenzelvigd met het onsterfelijke 'Only one I know'.
Nochtans heeft het indie kwintet niet stilgezeten en hebben ze een reeks uitstekende schijfjes voortgebracht. De laatste,
'Who we Touch', is van hetzelfde allooi. Het steekt van wal met een zondvloed aan gitaren die proberen te bewijzen dat de
veteranen nog niet versleten zijn. Ze halen het tempo echter snel naar beneden om ons een leuk lijstje aan pop rock
melodietjes te bezorgen, die doeltreffend zijn en dikwijls ook melancholisch klinken, en die gedragen worden door gitaren
en een orgel dat een zekere dichtheid en accentuering meebrengt (het mooie 'Trust in Desire' en zijn crescendo, de ballade
'Your pure soul'). Het geheel wordt afgerond door een hidden track met southern rock invloeden, die geschreeuwd wordt
door een priester in de ban van de duivel. De Charlatans zijn ongetwijfeld een groep om te (her)ontdekken. LT: Ian Brown,
'Solarized'
CD: 7/10
Genre: Pop
Label: Cooking Vinyls - Distribution: V2
David Morelli
Menomena (Mines)
Het prachtige en kristalheldere 'Queen Black Acid' maakt meteen de ambitie van dit trio uit Portland duidelijk:
popmelodietjes dynamiteren met een verbazingwekkende virtuositeit, en elk fragment op de mooist mogelijke manier te
versieren om zo te komen tot evidente, perfecte en... "andere" liedjes. Gedragen door even gevarieerde (sax, piano,
glockenspiel...) als elegante arrangementen, die de goede smaak hebben om nooit in de weg te gaan lopen van de melodie
- en wat voor melodieën! - rijgt Menemona met een onthutsend gemak de pareltjes aan elkaar. Die zijn lumineus (de
vocale kruisingen van 'Dirty Cartoon') of gesmeed van delicaat ijzer ("TAOS" is de ontmoeting tussen Hendrix en Elbow) en
'Mines' kent geen enkel dood moment. Met een volle nasmaak en een opmerkelijke klankvariëteit zorgt Menemosa voor
niets minder dan een van de essentiële albums van 2010. LT: Flaming Lips, 'The Fearless Freaks'
CD: 9/10
Genre: Pop
Label: City Slang - Distribution: V2
David Morelli
Prince (20TEN)
Dit is het verhaal van een kerel die een fietstocht maakt op een bloedhete zaterdag (10 juli 2010). Hij passeert langs een
boekenwinkel en vraagt zich af of er nog een exemplaar van de krant 'Het Nieuwsblad' aanwezig is, waarin zich het nieuwe
album '20TEN' bevindt van Prince. Nieuwsgierig naar een album van 1,40 euro schaft de fietser zich het toekomstige
collector's item aan. Hij stopt de cd in de zak van zijn bermuda en stopt zijn krant in zijn rugzak. Enkele kilometers en
liters zweet later komt hij terug thuis. De cd is al een beetje vochtig geworden en de inkt van zijn krant kleeft ondertussen
aan de binnenkant van zijn rugzak. De kerel in kwestie, u hebt het al begrepen, ben ikzelf. Een vroegere fan van de
getalenteerde artiest die ooit Prince heette, die nog altijd regelmatig shaket op de tonen van het killer album 'Sign O the
Times' en zijn voorgangers. '20TEN' wordt aangekondigd als een terugkeer naar de bron ('1999', 'Purple Rain'...) maar is
niet de verwachte bom. Admiraal Nelson haalt zijn springerige ritmes weer uit de kast, evenals de vette synthakkoorden
en een heel pak melodietjes die hij ontleende aan zijn vroegere knallers, wat ervoor zorgt dat je ongewild met je heupen
gaat wiegen. Alles klinkt hier zoals vroeger maar op het vlak van de melodieën is het niet echt veel soeps. Steek er dus
niet al te veel energie in om dit stukje overbodige nostalgie te pakken te krijgen, dat trouwens al niet meer in de handel te
vinden is (behalve op het Net).
CD: 5/10
Genre: Funk
Gauthier Keyaerts
The Magic Numbers (The Runaway)
The Magic Numbers zijn een anachronisme in het geagiteerde en dikwijls cynische wereldje van de Engelse indie scene. Het
paar broers en zussen die dit folk rock combo bemannen nodigen ons nogmaals uit om onze gsm's uit te zetten en onze
internetverbinding af te sluiten. Ze geven ons afspraak in de tuin (of een hooiberg als er een in de buurt is), met de vraag
ons op de grond neer te vleien, grassprietje in de mond, de ogen naar de hemel gericht, en van het moment te genieten,
vrij van alles. Onthecht is misschien nog de term die het best dit derde album omschrijft dat met gemak de efemere codes
ontvlucht en ons uitnodigt om, op basis van hun met frisse en verkwikkende melodietjes gevulde madeleines, de
optimistische sereniteit van de seventies terug te vinden. 'The Runaway' is geen nostalgisch album maar een schitterende
vlucht vooruit op basis van enkele feelgood songs in de traditie van The Mama's and the Papa's, de Bee Gees en de West
Coast rock. The Magic Numbers zijn een anachronisme maar dan wel een magisch anachronisme en 'The Runaway' is hun
sesam.
CD: 8/10
Genre: Rock, Pop
David Morelli
Kele Okereke (The Boxer)
Positief bij dit soloalbum van de zanger van Bloc Party is dat het duidelijke bedoelingen heeft: je doen dansen tot aan de
uitputting, van de hipste clubs van New York tot de meest volkse campings aan de Noordzee. Een objectief dat zijn belang
heeft als we ons met een zekere pijn in het hart het laatste mislukte album herinneren van Bloc Party, dat eigenlijk op hun
traditionele remixalbum leek en waarop men de uitstekende drummer veel te weinig aan het woord liet. Dat was een beetje
moeilijk verteerbaar voor fans van het eerste uur, die Bloc Party nog atijd zagen als een geloofwaardige post punk band en
geen doordeweekse dance rock act. Okereke trekt volop de kaart van de bas en de electro en slaagt ontegensprekelijk in
zijn doelstelling. 'The Boxer' is agressief, krachtig en de Afrikaanse ritmes en klanken, de doeltreffende melodieën en de
stem van Oreke zorgen voor een ziel in het geheel. Er staan een aantal geheide hits op: de single, 'Tenderoni' en vooral
'Rise' en zijn monsterachtige bassen die aan Vitalic doen denken, zijn killers. Wij zijn mee. LT: Vitalic, 'OK Cowboy'
CD: 7/10
Genre: Electro, Rock
Label: Wichita - Distribution: V2
David Morelli
Morcheeba (Blood Like Lemonade)
"'Blood Like Lemonade' is het album dat we na 'Big Calm' in 1998 hadden moeten maken, maar we hadden toen behoefte
om andere horizonten te verkennen om later naar onze natuurlijke habitat te kunnen terugkeren", gaf Paul Godfrey, een
van de twee stichtende broers van de trip hop groep uit Dover, Morcheeba, toe. Op de vraag welke sound dit zevende
album kenmerkt antwoordt Skye Edwards, de zangeres uit de mythische beginjaren van de band: "Als Morcheeba!" Dat
klopt maar vanzelfsprekend is het niet, na de gelukkige en vooral minder gelukkige dwalingen van de groep. Ze keren nu
terug naar de lichte bitterzoete melodieën, zoals op de eerste single 'Even Though' met zijn droge gitaar, zijn scratches, dat
heel erg eind jaren negentig klinkt. De electro programmatie flirt altijd met blues, folk en zelfs country. De stem van Skye,
eindelijk terug, heeft aan intensiteit gewonnen, zelfs als de teneur meer pop dan soul is in deze vreemde roadmovie waar
de chille muziek contrasteert met teksten over geweld en bloed. 'Self Made Man' drukt het best deze verleidelijke paradox
uit.
CD: 9/10
Genre: Lounge
Label: Pias - Distribution: Pias
Frédéric Jarry
UNKLE (Where Did The Night Fall)
Na twee straffe albums ('War Stories' en 'End Titles'), zorgt Unkle voor een radicale breuk met 'Where Did The Night Fall'.
Ze bevonden zich altijd in de avantgarde van een electronische scène die ook de dieptes van de rock ontgon (en
omgekeerd) en probeerden om hermetisch spul, The Beatles, rap en trip hop in eenzelfde mix met ballen te gieten. Dit
vijfde album heeft echter bij de release zijn geldigheidsdatum reeds overschreden. 'Where Did The Night Fall' grijpt uit de
electronica/dark wave rayon die al zo lang geplunderd wordt zonder er iets vernieuwends mee te doen. Unkle, die
onderweg Richard File verloren hebben ten voordele (?) van ex-Psychonaut Pablo Clements, levert een album af dat koel,
repetitief en - the horror! - voorspelbaar is en waarin je maar matig lijkt te kunnen geloven. Het schitterende 'Another
Night Out' dat het album afsluit laat nochtans enige hoop heel naar de toekomst toe. LT: Siouxie and the Banshees, 'The
Rapture'
CD: 5/10
Genre: Electronica, Pop, Experimental
David Morelli
Moby (Wait For Me Remixes)
Het nauwelijks een jaar geleden verschenen 'Wait for Me' was het negende en langverwachte album van de Amerikaanse
producer Moby, die al sinds eind jaren tachtig (Voodoo Child) op geniale wijze muzikale kwaliteit en wereldwijd succes
combineert. Dit vrij "ambient" en uitgesproken melodieuze album, met veel strijkers en piano'tjes, en met veel koren en
gefilterde vocals, werd nu geremixt door de beste house en techno producers van het moment. Het gaat hier naadloos van
downtempo naar dansbare beats, wat wel betekent dat deze remixes zich misschien niet tot het zelfde publiek richten als
de muziek van de Moby sinds 'Play'. Des te meer omdat de beste remixen niet die zijn van Tiesto, Laurent Wolf of Carl Cox,
wel van underground artiesten als Popof, Paul Kalkbrenner, Savage Skulls en vooral Gui Borrato. Als bonus krijgen we een
tweede cd waarop Moby weer zelf de electro toer opgaat met een geslaagde dj mix van de remixen.
CD: 8/10
Genre: Electro, House
Label: Little Idiot - Distribution: Pias
Frédéric Jarry
Jamie Lidell (Compass)
Dit moet alleszins het meest geslaagde, of toch minstens meest evenwichtige, album van Jamie Lidell zijn. We leerden de
man kennen in zijn lawaaierige apocalyptische wereld en zagen hem evolueren naar soul-funk die steeds properder en
minder gek werd. Zonder schaamte geeft Lidell in interviews toe dat hij artistiek een beetje verloren gelopen was, de
schuld van een tumultueus privé-leven de laatste jaren. Hij verhuisde sindsdien van Berlijn naar New York, verwerkte de
dood van een van zijn idolen (Michael Jackson) en begon samen te werken met Beck en Chris Taylor (Grizzly Bear).
Resultaat van deze nieuwe wending: een album dat soulvol en hectisch klinkt, afwijkend en toegankelijk, coherent en
geschift, en waar de uitzonderlijke stem van de man over helse maar altijd catchy funk geplaatst wordt. Alleszins een
aanrader.
CD: 8/10
Genre: Soul, Funk, Electronica
Label: Warp - Distribution: V2
Serge Coosemans
Zu (The Way of the Animals Powers)
Een nieuw album van ZU is altijd leuk nieuws. Maar let op, 'The Way of the Animals Powers' is niet nieuw, wel de heruitgave
van een plaat die in eerste instantie het daglicht zag op het Italiaanse label Xeng. De gedeconstrueerde maar niet per se
agressieve composities op dit werk laten een zekere gekte vermoeden die echter gekadreerd en beheerst blijft. Een
indrukwekkend werkstuk waarvoor het Italiaanse trio bijgestaan werd door Fred Lonberg-Holm (Valentine Trio, Peter
Brötzmann, Chicago Tentet, etc.). Het luisterplezier (schitterende nummers en een nieuwe mastering door James Plotkin)
wordt gedubbeld door tactiel genot als je de dikke schijf vinyl van 180g in handen neemt!
CD: 8/10
Genre: Electro-Pop
Label: Public Guilt Records - Distribution: Mandaï
Gauthier Keyaerts
LEO (88 Man)/ The Healthy and the Badass Motherfucker/ ROOM
204 (Speaking Parts From the Blazing Rows/ Tonnerre
Vendanges/ Balloons)
Het label uit Nantes Kythibong heeft drie hapjes onder ons hoofdkussen geschoven om in onze cd speler te stoppen... De
eerste (in willekeurige volgorde) die we beluisteren is de cd met sonische exploten van het duo Leo (88 Man), vol prettige
folk. Vergeleken met illustere Amerikaanse acts (Smog, Lambchop, Giant Sands...) ontwikkelt het duo hier een vrij vrolijke
pop-folk, die echter nooit bij het nekvel grijpt, omdat het misschien een beetje te weldoordacht is en te gepolijst. Healthy
Boys (and the Motherfucker), ondanks hun naam die anders doet vermoeden, zoekt het vooral bij de charme van het
akoestische. Deze ep bevat vier tracks van Benjamin Nerot, vergezeld van enkele vrienden (ex-Bastards). Zoek hier wel
geen zware artillerie noch wraakgevoelens. Room 204, een gebetonneerd en gewapend duo, zet zijn ontginning verder van
de grenzen van het lawaai in minimale formatie. Leuk! Precisering: vinyl fans moeten terecht in Frankrijk voor hun
bestelling. Voor de cd uitgave moet je in Japan zijn (Stiff Slack).
CD: 6/10
Genre: Folk, Rock
Label: Kythibong Records - Distribution: Mandaï
Gauthier Keyaerts
Erykah Badu (New Amerykah Part Two: Return of the Ankh)
Over het algemeen kalmer en introspectiever dan 'New Amerykah Part One (4th World War)', zonder ook weer radicaal
anders te zijn, verbergt dit vervolg achter zijn psychedelische hoes haast serene soul. De oorlog is er uiteindelijk niet
gekomen, Bush is weg, en Erykah draagt nu een Egyptisch kruis, ofte het symbool van het leven. Een leven vol nuances,
soms een beetje melancholisch (met een jazzy trekje), dikwijls gevuld, en overlopend van een intense en instinctieve
sensualiteit. Want hier denk je aan het einde van de nacht, doorgebracht onder de lakens met een partner die zonder de
minste moeite je erogene zones tot leven wekt. Met misschien een stukje van een aangename kater. In die staat tussen
slaap en ontwaken, vermoeid en met nog een restje adrenaline in het lijf, is alles mogelijk. Wakker dromen, de toekomst
met optimisme tegemoet zien, je als nooit tevoren voelen, met vertrouwen en sereniteit. 'Return of the Ankh' moet je op
het juiste moment beluisteren, als de stress zich terugtrekt en het leven weer een kalmere, intimistischer weg inslaat. Zo
smaak je het best elke intonatie van de stem, elke old school sample en de quasi-analoge sound...
CD: 8/10
Genre: Soul
Gauthier Keyaerts
///////////// Dossiers /////////////
Interview met Michelle Rodriguez
In het echte leven gedraagt Michelle Rodriguez zich even
'rock 'n roll' als de weerbarstige personages die ze op het witte doek vertolkt. Dat ze veel te laat arriveert voor haar interviews naar aanleiding van
'World Invasion: Battle Los Angeles' hoeft dan ook niet te verbazen. Een stevige handdruk en een nog fermere schouderklop doen dat euvel
echter onmiddellijk vergeten.
Bovendien gaat het hier om de iconische actrice die in racekaskraker 'Fast and the Furious', tv-fenomeen 'Lost', 3D-spektakel 'Avatar' en
B-pastiche 'Machete' het ene onvergetelijke personage na het andere neerzette. Die traditie zet Rodriguez verder in 'World Invasion: Battle Los
Angeles'. Ze speelt in Jonathan Liebesmans pseudo-realistische 'alien invasion'-prent immers een onbevreesde soldate die een bataljon onervaren
U.S. Marines vervoegt tijdens hun strijd tegen een reusachtig leger boosaardige buitenaardse wezens.
Word je het niet moe om keer op keer als forse griet gecast te worden?
Rodriguez:
Mij vervelen dergelijke rollen nog steeds niet. Ik vind het een eer dat producenten steevast aan mij denken als ze een stoere
'chick' nodig hebben. Bovendien stel ik vast dat ik gaandeweg tot een heus rolmodel uitgegroeid ben. Vrouwen en meisjes van
alle leeftijden en rassen benaderen me en vertellen dat ik hen kracht geef wanneer ze me bezig zien op het witte doek. Daar
doe zou jij het toch ook voor doen, niet?
Je brak door met lowbudgetdrama 'Girlfight'. Waarom zien we je niet meer in dat soort films?
Rodriguez:
Wat wil je dat ik zeg? Dat ik het jammer vind dat ik niet langer meespeel in onafhankelijke producties die niemand te zien
krijgt? Vergeet het! Natuurlijk ben ik apetrots op mijn werk in 'Girlfight'. Ik besef maar al te goed dat ik zonder die prent nooit
in het filmwereldje was beland. Toch voel ik me niet verplicht om dat soort films te blijven maken. Ik ben uiterst tevreden met
mijn huidige positie in Hollywood.
Word je al die gevechten en shoot-outs dan nooit moe?
Rodriguez:
Ik heb geluk dat ik enorm kick op wapens en vechtsporten. Van 'Avatar' over 'Machete' tot 'World Invasion': bij elke film leer
ik weer iets bij. Zo moesten we ter voorbereiding van 'World Invasion' op 'bootcamp'. We zonderden ons in het gezelschap van
een stel echte Marines af in de moerassen van Louisiana. Daar deden we aan conditietraining, oefenden we op schietschijven en
namen we deel aan levensechte militaire operaties. Van dergelijke momenten kan ik echt smullen. Dat heeft ongetwijfeld te
maken met het feit dat ik opgegroeid ben tussen een grote groep gewelddadige jongens. Vaak gedraag ik me dan ook meer als
een macho dan mijn mannelijke tegenspelers. (Lacht)
'World Invasion: Battle Los Angeles' wordt gelinkt aan een echt UFO-alarm in het Californië van de jaren veertig. Geloof jij in het bestaan van
buitenaardse wezens?
Rodriguez:
Over zulke dingen denk ik eerlijk gezegd nooit na. Dat lijkt misschien oppervlakkig, maar het zij zo. Ik leef in het nu. Tijdens
mijn vrije tijd beoefen ik de extreemste sporten en ga ik naar de wildste feestjes. Ik wil ten volle van het leven genieten.
Bezinning zegt me niets. Zelfs een boek lezen voelt aan als tijdverlies.
Laatste vraag: binnenkort verschijnt de vijfde 'Fast and the Furious'-prent. Heb je geen spijt dat je niet langer deel uitmaakt van de populaire
racefranchise?
Rodriguez:
Toen ik de trailer zag, baalde ik enorm. Door de jaren heen is de 'Fast and the Furious'-cast een hecht vriendenclubje
geworden. Dat de andere acteurs nog eens samenwerkten en bovendien vervoegd werden door niemand minder dan The Rock,
maakt me stikjaloers. Er bestaat jammer genoeg geen realistische manier om mijn personage terug in de franchise te schrijven.
Tenzij zombies plots interesse tonen voor het illegale racecircuit! (Lacht)
Bedankt voor het gesprek.
Interview met Wes Craven
Zeggen dat Wes Craven de voorbije 40 jaar zijn stempel
gedrukt heeft op het horrorgenre is een serieus understatement. En dat is dan nog buiten zijn grootste succes gerekend, de 'Scream'-trilogie. Elf
jaar geleden leek met de derde aflevering een einde gekomen aan de wederwaardigheden van Sidney Prescott en de terreur van de gemaskerde
moordenaar Ghostface. Maar zoals dat gaat in de griezelwereld blijft het kwaad nooit lang onder de zoden liggen.
In 'Scream 4' keert Sidney terug naar Woodsboro, het stadje waar ze al het onheil heeft meegemaakt, om een boek voor te stellen. Haar gehuwde
vrienden Gale (intussen journaliste af) en Dewey (intussen sheriff) wonen er nog steeds en zijn blij om haar te zien. De schaduw van het verleden
blijft echter over het stadje hangen en wordt actualiteit wanneer opnieuw slachtoffers vallen. Op bijzonder bloederige wijze bovendien, al wil
Craven dat toch even nuanceren.
Wes Craven:
Het klopt dat de moorden in de film gruwelijk en pijnlijk zijn maar dat was ook de bedoeling. 'Scream 4' heeft zeker geen
gebrek aan humor maar we hebben geprobeerd om geen grappen te maken rond het geweld, enkel met wat de personages
zeggen en doen wanneer ze bang zijn.
Humor heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in de 'Scream'-serie. Waarom is dat, denk je?
Craven:
Dat komt van Kevin Williamson, die de reeks verzonnen heeft. Hij heeft een donker en pittig gevoel voor humor. Net als ik zelf.
Ik heb ook al genoeg verhalen verteld waar ik het publiek anderhalf uur de keel dichtknijp. De 'Scream'-films willen tegelijk
angstaanjagend en plezierig zijn. Misschien heeft het publiek daar vandaag meer nood aan. Het strookt ook met de realiteit
want mensen hebben de neiging om grapjes te maken als ze schrik hebben.
De 'Scream'-films spelen zich af in een ogenschijnlijk net en braaf stadje waar het geweld onder de oppervlakte zit. Dat is ook een terugkerend
thema in je werk.
Craven:
Het idee van de mooie façade en de gruwelijke dingen die erachter liggen, is altijd een fascinatie geweest in Amerikaanse
fictie. Nathaniel Hawthorne had het er midden 19de eeuw al over in 'The House of the Seven Gables'. Het betekent niet dat
iedereen een monster in de kast of de kelder heeft maar het potentieel is er en daar kan je boeiende verhalen over vertellen.
Kijk naar het werk van David Lynch of films als 'American Beauty'. Telkens weer gaat het over wat zich achter gesloten deuren
afspeelt. En dat is op zich dan weer een metafoor voor hoe mensen zich gedragen. Ze zien er respectabel uit maar je hebt geen
idee hoe ze diep vanbinnen denken.
Je steekt graag de draak met autoriteitsfiguren. Zou je jezelf omschrijven als een anarchist?
Craven:
(lachje) Helemaal niet. Ik denk dat anarchie even gevaarlijk is als de dingen die anarchisten weg willen, waarschijnlijk zelfs
gevaarlijker. De wereld zou niet met anarchie kunnen omgaan zonder te veranderen in een levende hel. Het enige wat ik doe, is
Amerika een spiegel voorhouden. Het werkt me mateloos op de zenuwen dat we ons zien als de grote hoop voor de wereld, de
ware helden. Ik wil hier geen politiek betoog afsteken maar mensen die zichzelf zo op een piëdestal plaatsen vragen om eraf
geknald te worden. Amerika is een aangenaam land om te leven maar er zijn grenzen aan de arrogantie. De voorbije tien jaar
hebben we onszelf in serieuze nesten gewerkt door die zelfgenoegzaamheid. We zijn niet beter dan iemand anders. Wat Bush al
die tijd gezegd heeft, zou je nooit over jezelf durven zeggen in een kamer vol andere mensen. Iedereen zou je een
onuitstaanbare snoever vinden.
Je haalt op het einde van 'Scream 4' op een cynische manier het begrip 'held' onderuit. Zal een Amerikaans publiek dat slikken?
Craven:
Ik ben benieuwd. Ik denk dat de jongere generatie wel zal snappen wat ik bedoel. Het is altijd goed om je publiek een beetje
uit te dagen terwijl je het entertaint. En het is nodig om eraan te herinneren wat een echte held is. Bush heeft het woord zo
vaak verkeerd in de mond genomen dat het zijn ware betekenis verloren is. Ik zie helden in de klassieke zin, het individu dat
voor ons allemaal staat en het opneemt tegen het grote gevaar. In wezen bestaat hij niet echt maar hij draagt onze hoop met
zich mee. Natuurlijk zijn er heldhaftige mensen maar die vind je volgens mij even goed tussen verplegers en leraars als in een
brandend gebouw.
The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn
Je dacht misschien dat de combinatie van de namen Kuifje en Steven Spielberg belachelijk, vergezocht, of gewoon een grap was. Niets van dat
alles, wel integendeel... Spielberg heeft altijd al goesting gehad om de avonturen van de reporter die uit het potlood van Hervé ontsproot te
adapteren! Ik zelf heb alleszins de indruk dat ik de laatste 20 jaar al heb horen praten over dit gekke project! Het is dus zover, of toch bijna...
Wat ons echter een beetje verontrust is dat, telkens als dit Nessie van de zevende kunst ter sprake kwam in interviews, het vooral een meewarig
glimlachje teweeg bracht. Spijtig genoeg komt dit vreemde werk binnenkort ook echt naar de bioscoop. Laten we optimistisch zijn, wie weet wordt
het een positieve verrassing. Een te meer van de hand van de golden wonderboy van Hollywood, die gemiddeld altijd op de goodwill van publiek
en kritiek kon rekenen. Steven Spielberg is alleszins iemand die er geen schrik voor heeft om zijn spectaculaire carrière op het spel te zetten.
Laten we ons dus niet opsluiten in onze twijfels en een beetje positief blijven! Steven Spielberg blijft een superproductief manusje van alles, een
van de meest geïnspireerde en winstgevende regisseurs die Hollywood ooit meemaakte! Aan het prille begin van zijn loopbaan als filmregisseur
(nadat hij al veel werk had gedaan voor televisie) liet hij zich al opmerken met 'Duel' (dat van de televisie naar de bioscoop getransfereerd werd),
'The Sugarland Express'... om dan internationaal helemaal door te breken met het uitzonderlijke terreuropus 'Jaws'. Kwalitatieve angstfilm, goed
gemaakt, goed geschreven, en met een onberispelijke acteursregie, een must see die een modelfilm werd. De sympathieke uitschuiver '1941' niet
te na gesproken ligt de rest van de loopbaan van de man vooral bezaaid met successen: 'Close Encounters of the Third Kind', 'Raiders of the Lost
Ark', 'ET', 'The Colour Purple', 'Jurassic Park', 'Schindlers List' of recenter 'Minority Report', 'Munich' enzovoort. Een lange lijst van hits, met af en
toe missers die we snel mogen vergeten ('Hook', 'A.I.', ...), vrij gevarieerd qua genre, met weliswaar de klemtoon op het fantastische genre.
Op die manier is alle hoop nog niet verloren voor 'The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn'... Des te meer omdat we er ook andere
kwaliteitsgaranties op animatievlak aantreffen: Peter Jackson als coproducent, Edgar Wright als lid van het team van scenaristen, Simon Pegg,
Daniel Craig, Nick Frost en Andy Serkis die zorgen voor de motion capture modellen en de stemmen.
Het is dus nog altijd mogelijk dat Spielberg dit onwaarschijnlijke idee omtovert in een kip met gouden eieren, of moeten we zeggen krab met
gouden scharen? Is dat echt zo moeilijk om te geloven?
X-Men: First Class
In de wereld van de fans van comics heeft men altijd al de
goede gewoonte gehad om systematisch terug te keren naar de oorsprong van de superhelden. Men heeft het dan over hun geografische
herkomst, hun band met de geschiedenis, of nog over de manier waarop een gewone sterveling deze buitengewone lichamelijke of intellectuele
eigenschappen heeft kunnen aannemen. Zo ontstaan virtuele archetypes, anachronismen, en kan men genieten van een enorme creatieve
vrijheid. Zonder, gezien de talrijke reboots, te vergeten dat er ook een hoop geld kan verdiend worden door deze exploitatie van het dappere
publiek van übernerds.
Het is alleszins leuk om zien hoe regisseur Matthew Vaughn, die er een duivels plezier in schepte om de parodie op de superheld die 'Kick-Ass'
was op het grote scherm te toveren, de 'X-Men' op historische wijze benadert. Zijn remake was een stuk intelligenter dan het origineel materiaal
van Mark Millar en John Romita Jr., maar het blijft een doeltreffende en krachtige langspeelfilm! 'X-Men: First Class' keert terug naar de oorsprong
van de ontmoeting tussen Charles Xavier (die Professor X zal worden) en Erik Lehnsherr (Magneto)... Ze zijn aanvankelijk vrienden, verenigd in
hun missie om de mensheid te redden, maar later worden ze de vijanden die Bryan Singer met brio op het scherm toverde. Een Singer die ook dit
'X-Men: First Class', waarvoor hij het scenario pende, superviseert. Een garantie voor kwaliteit die het vreselijke 'X-Men: The Last Stand', de
filmramp die we zo vlug mogelijk uit ons geheugen willen wissen, moet doen vergeten. Verse, jonge goede en slechte mutants zijn dus weer van
de partij! We mogen ons verwachten aan heel wat nieuwe gezichten om onze favoriete helden te vertolken: Hugh Jackman, Ian McKellen, Patrick
Stewart enzovoort doen niet meer mee, er werd plaats gemaakt voor de nieuwe generatie: James McAvoy ('Wanted'), Michael Fassbender
('Centurion'), Jennifer Lawrence ('Winter's Bone'), met toch nog één oude rot: Kevin Bacon ('New York, I Love You'),...
'X-Men: First Class' is trouwens maar het topje van de
filmijsberg wat betreft de exploten van de bovenmenselijke helden uit de comics (het merendeel van Marvel). Seizoen 2011/2012 belooft een hele
reeks fantastische actiefilms in alle geuren en kleuren. Er staan een hele reeks films uit het genre op het menu, na het verschrikkelijke 'Green
Hornet': 'Thor', 'Captain America', 'Green Lantern', de reboot van 'Spider-Man' en 'The Avengers' van Josh Whedon, waar we onder dezelfde vlag
Thor, Iron Man, Captain America, Bruce Banner/Hulk en natuurlijk Nick Fury tegenkomen. Dit punt van samenkomst wordt voorbereid door de
andere films uit dit rijtje.
Alhoewel er heel wat twijfel bestaat omtrent de kwaliteit van deze pleiade aan gespierd en bovenmenselijk geweld, naast een zeker gevaar voor
een overdosis, blijven we hopen dat we er zoveel mogelijk plezier aan beleven.

Vergelijkbare documenten