Wim Vandekeybus - Charleroi

Commentaren

Transcriptie

Wim Vandekeybus - Charleroi
Wim Vandekeybus
Choreograaf en filmmaker Wim Vandekeybus houdt van nieuwe dingen, zeker van nieuwe vormen en nieuwe media voor zijn creaties. ‘Ik hou ervan
mijn obsessies te tarten door ze telkens nieuwe regels op te leggen’, zegt hij. Gemakkelijk is nooit een optie: ‘Ik hou van moeilijk, om er daarna van te
kunnen genieten en te kunnen zeggen dat het de moeite waard is geweest.’
Daarom maakt Vandekeybus na 25 jaar Ultima Vez nog altijd graag voorstellingen. ‘Soms zie ik op tegen het begin van zo’n proces. Weer die stress
en slapeloze nachten omdat er vijf ideeën door mijn hoofd tollen, maar vervolgens ontstaat het universum van de productie en wordt het ogenblikkelijk
weer boeiend en leuk.’
Wim Vandekeybus werd geboren in Herenthout op 30 juni 1963. Zijn vader was dierenarts. Na zijn middelbare schooltijd trok Vandekeybus naar
Leuven, waar hij psychologie ging studeren. De relatie tussen lichaam en geest boeide hem mateloos en is in zijn latere choreografieën altijd een rol
blijven spelen. Hij knapte echter af op het voor hem al te objectief-wetenschappelijke gehalte van de studie en voltooide ze daarom niet.
In 1985 sloeg hij een compleet nieuw pad in. Hij deed auditie bij Jan Fabre en kreeg een rol in diens The Power of Theatrical Madness. Twee jaar later
richtte hij Ultima Vez op. ‘Na Fabre wou ik mijn eigen stuk maken, maar niemand geloofde dat ik het zou kunnen. Het was een keiharde en eenzame
periode.’ Die eerste voorstelling heette What the Body does not Remember en werd hier en daar kritisch onthaald, maar oogstte tegelijk internationaal
succes. Vandekeybus ontving er een Bessie Award (New York Dance and Performance Award) voor innovatief werk voor.
Bijna dertig voorstellingen en een heel aantal film- en videowerken later blijft Vandekeybus op zoek naar nieuw en vernieuwend. ‘De vorm moet voor
mij elke keer anders’, zegt hij. ‘Daarom maak ik de ene keer een erg muzikale voorstelling zoals NieuwZwart, zet ik de volgende keer één man
tegenover een film, zoals in Monkey Sandwich, maak ik een voorstelling voor jongeren waaruit ik mezelf schrap (Radical Wrong), ensceneer ik een
klassiek mythologisch stuk (Oedipus/Bêt noir) of maak ik een analyserende voorstelling waarin fotografie een grote rol krijgt toebedeeld (booty
Looting).’ Hij besluit: ‘Ik wil zover gaan in de vernieuwing dat ik over tien jaar een nieuw medium heb uitgevonden.’
Die veelheid aan media ontstaat mede dankzij samenwerking met wisselende casts van dansers, circusartiesten, acteurs, muzikanten en andere
kunstenaars uit de meest uiteenlopende disciplines. Zo weven muziek en geluid zich als een rode draad door zijn oeuvre. Onder anderen Peter
Vermeersch, Thierry De Mey, David Byrne, Marc Ribot, Eavesdropper, David Eugene Edwards, Daan, Arno, Mauro Pawlowski, Roland Van
Campenhout en Elko Blijweert schreven al muziek bij zijn voorstellingen. Doorgaans wordt die tijdens het repetitieproces gecomponeerd, zodat
voorstelling en muziek samen kunnen groeien. Maar ook fotografie en tekst krijgen evenwaardige rollen. In booty Looting maakte Danny Willems
foto’s: hij liep met zijn camera tussen de performers en projecteerde live wat hij vastlegde. Acteurs Jerry Killick en Birgit Walter waren al in meer dan
één Ultima Vez-voorstelling te zien. Auteur Peter Verhelst leverde al vier keer tekst (Scratching the Inner Fields, Blush, Sonic Boom, NieuwZwart) en
Jan Decortes bewerking van het Oedipusverhaal, Bêt noir, haalde Vandekeybus maar liefst drie keer uit de kast voor hij er volledig klaar mee leek.
Ondanks het brede palet is een voorstelling van Vandekeybus ook altijd en onmiskenbaar een voorstelling van Vandekeybus. De enorme energie en
het dynamisme op het podium zijn er niet uit weg te denken. De almaar toenemende en immer veranderlijke multidisciplinariteit en de weigering in
hokjes te denken hebben evenzeer Vandekeybus’ theatertaal bepaald.

What the Body
Does Not
Remember
THIERRY DE MEY

Vergelijkbare documenten