Seong-Jin Cho - Olga de Kort

Commentaren

Transcriptie

Seong-Jin Cho - Olga de Kort
Seong-Jin Cho
Zelfkritische
­twintiger vertrouwt
op eigen gevoel
Eenentwintig jaar en nu al prijswinnaar
van vijf internationale pianoconcoursen.
Zijn laatste, het zeventiende Chopin Concours in Warschau, veranderde het leven
van de Zuid-Koreaanse pianist Seong-Jin
Cho voorgoed. Nog geen twee weken later
­lanceerde hij zijn eerste cd bij Deutsche
Grammophon en speelde hij voor een uitverkochte Royal Festival Hall in Londen.
FOTO: BARTEK SADOWSKI
Dat was pas het begin.
INTERVIEW
Tournees, interviews en groeiende bekendheid over de hele
wereld, dat zijn slechts enkele veranderingen waar elke
prijswinnaar rekening mee moet houden. Maar dat zijn
leven na de overwinning in Warschau in zo’n grote versnelling zou komen, dat verwachtte Seong-Jin Cho niet. Na zijn
debuut met het Concertgebouworkest in Amsterdam in
november opende Seong-Jin Cho dit jaar met een uitverkocht Chopin-recital in de Kleine Zaal van het Concertgebouw. De rust van de Amsterdamse hotellobby, waar ons
gesprek plaatsvindt, is een welkome verademing na de hectiek van het concours en de weken erna. Een rustpunt voor
het begin van tournees in Japan, België, Polen, Duitsland
en de Verenigde Staten. Rustig zijn en rustig blijven, dat
zijn de woorden die de bescheiden Zuid-Koreaan vaak tijdens het interview laat vallen. Want ongeacht hoeveel concoursen je wint, je moet steeds wennen aan de veranderingen die ze met zich mee brengen en de vele kanten van het
beroemd zijn.
Zeven jaar geleden won je je eerste prijs. Toevallig of niet was
het de Internationale Chopin Competitie voor jonge pianisten.
Nu ben je de winnaar van het laatste Chopin Concours, maar
ook van het Hamamatsu Concours in Japan, en de derde prijswinnaar van zowel het Tsjaikovski Concours in Moskou (2011)
als de Artur Rubinstein Competitie in Tel-Aviv (2014). Kun je
nu wel een beetje ontspannen en van je succes genieten?
“Dat moet nog steeds komen. Op dit moment probeer ik
vooral rustig te blijven. Het aantal concoursen en prijzen
heeft niets met de spanning van een concours te maken.
Je begint iedere keer opnieuw en moet steeds je best
doen. Het Chopin Concours was hier geen uitzondering
op. Eerlijk gezegd was ik zo zenuwachtig dat ik me mijn
eerste ronde niet eens kan herinneren. Ik moest later zelfs
op YouTube kijken om enig idee over mijn spel te krijgen.
Bovendien heb ik niet naar anderen geluisterd en wist
niets van het niveau van de overige concoursdeelnemers.
Ik deed gewoon mijn best en wachtte tot de resultaten
bekend werden.”
Je bent inmiddels een ware Chopin-pianist geworden. Heeft de
muziek van deze componist een speciale betekenis voor jou?
“Inderdaad, in de laatste zeven, acht jaar heb ik alles van
Chopin gespeeld. Hij is mijn favoriete componist, zijn
muziek voelt zo natuurlijk en vertrouwd. Emoties, gevoelens, maar ook de technische veeleisendheid van zijn werken, daar kan ik me helemaal in vinden. Ik ben bijzonder
trots dat ik een speciale Fryderyk Chopin Society Prijs
voor de beste Polonaise-uitvoering in ontvangst mocht
nemen. Het was misschien mijn meest geslaagde uitvoering
tijdens het concours. Maar weet je, met al mijn liefde voor
Chopin, vond ik het na het concours ook erg leuk om ook
iets anders te spelen, zoals het Pianoconcert van Ravel met
“Ik heb mijn eigen
­verwachtingen waaraan
ik wil voldoen en ze zijn,
geloof me, heel hoog”
het Concertgebouworkest. Eerlijk is eerlijk: ik wilde
altijd al aan de Chopin-competitie deelnemen, hoewel ik eigenlijk een hekel aan concoursen heb. Het
is stressvol, ik voel me minder vrij dan bij concerten. Ik wilde al heel vroeg concertpianist worden en
dan maken competities vanzelfsprekend deel uit je
leven. Na vijf competities met het geluk dat ik
overal een prijs wist te winnen, kan ik nu zeggen
dat het wel mooi is geweest. Dit concours was absoluut mijn laatste.”
Waar ga je je nu op concentreren?
“Muziek. Er is altijd ruimte om iets te verbeteren en
iets nieuws te ontdekken. Ik ben behoorlijk kritisch
op mijzelf als het om mijn spel gaat. Ik ben heel
dankbaar als ik complimenten krijg, maar voor mijzelf weet ik dat ik het beste op mijn eigen gevoel kan
vertrouwen. Ik heb mijn eigen verwachtingen waaraan ik wil voldoen en ze zijn, geloof me, heel hoog.”
Jouw Chopin-cd is twee weken na het concours gelanceerd. Drie dagen na de Europese release bestormden
jouw landgenoten massaal de Zuid-Koreaanse
muziekwinkels om een exemplaar te bemachtigen. De
nationale televisie stuurde verslaggevers om de lange
rijen enthousiaste fans vast te leggen. Hoe verklaar je
deze rage? Is Chopin zo populair in Zuid-Korea, of
ligt het aan jou?
“Ik vrees toch het laatste. Natuurlijk ontdekken
steeds meer Zuid-Koreanen de klassieke muziek en
komen er hartstochtelijke fans bij. Maar de gebeurtenissen na het concours en de cd-lancering lieten
me ook de andere kant van de populariteit zien. Ik
ben een beetje bezorgd over deze onverwachte
faam. Ik woon al drie jaar in Parijs en ben aan een
zekere anonimiteit gewend, maar nu is het afgelopen. Overal word ik herkend door Zuid-Koreaanse
PIANIST
107
FOTO: WOJCIECH GRZĘDZIŃSKI
toeristen, zelfs hier in Amsterdam. In mijn geboorteland ben ik nu
al mijn privacy kwijt. Er wordt op alles gelet: wat ik op straat zeg,
waar en wat ik eet. Alles komt op sociale media en op internet
terecht. Ik kan niet zeggen dat ik het echt leuk vind. Binnenkort
moet ik voor concerten naar Zuid-Korea en ik maak me ongerust
over mijn toenemende populariteit daar.”
Dat was wel anders toen je net begon.
“Het voelt alsof het eeuwen geleden is! Ik begon met muziek als
hobby, op mijn zesde. De eerste vier jaar waren het alleen groepslessen. Ik vond het heel leuk: samen met andere kinderen leerde ik
solfège en speelde ik populaire klassiekers zoals Für Elise. Pas op
mijn tiende kreeg ik de kans om privéles te volgen, maar toen wist
ik al zeker dat ik pianist wilde worden. Tot totale verbijstering van
mijn ouders, trouwens. Die zagen het niet aankomen. Na een jaar
hard werken mocht ik mijn eerste recital geven, en toen nog een,
en nog een. Toen kwamen er concoursen. Het ging eigenlijk …
heel gewoon.”
Je bent op je achttiende vanuit Seoul naar Parijs gekomen.
Geen onervaren musicus meer, maar iemand met een eigen stijl,
­voorkeuren en ideeën. Hoe belangrijk was deze keuze voor jouw
muzikale ontwikkeling?
“Ik weet nu dat ik mijn stap in de juiste richting heb gezet, maar
als je me dit enkele jaren geleden had gevraagd… Ik wilde heel
graag in Europa spelen en hier mijn carrière opbouwen, maar
moest in het begin toch heel erg wennen. Het onderwijssysteem, de
Europese en Franse cultuur, de omgang tussen mensen, alles was
totaal anders dan in Zuid-Korea. Ik kan niet zeggen dat ik me in
alle situaties meteen op mijn gemak voelde. Het duurde nog zeker
een jaar voordat ik enigszins was ‘ingeburgerd’. Nu kan ik wel zeg-
108
PIANIST
gen dat Parijs mijn stad is geworden, ik
woon er graag en keer er graag naar terug.
Niet alleen vanwege mijn studie bij Michel
Béroff, die me als musicus verder heeft
gevormd, maar ook omdat je er zo veel
leert en zo veel ervaringen opdoet. Ik houd
namelijk van schilderkunst. Parijs is de
juiste plaats waar je moet zijn als je van
cultuur, historische plaatsen en monumenten houdt. En van de Franse keuken en
goede restaurants!” (lacht)
Daarvoor ben je in Amsterdam ook op de
juiste plek!
“Dat geloof ik meteen! Ik ken Nederland
alleen van Maastricht, waar ik afgelopen
maart een concert met het Amati Ensemble heb gespeeld. Ik heb nog niet zoveel
gezien van Amsterdam, maar de eerste indrukken zijn overweldigend. Het
indrukwekkende Concertgebouw, het
­fantastische Koninklijk Concertgebouw­
orkest en de stad, die zelfs in de regen
heel mooi is! Ik hoop dat ik hier nog
vaak terug kan komen.”
Heb je nog een wens voor jezelf, voor
de ­toekomst?
“Natuurlijk. Steeds beter spelen!”
OLGA DE KORT

Vergelijkbare documenten

POLEN NATIONAAL TOERISTISCH PORTAAL XVII Internationale

POLEN NATIONAAL TOERISTISCH PORTAAL XVII Internationale november opende Seong-Jin Cho dit jaar met een uitverkocht Chopin-recital in de Kleine Zaal van het Concertgebouw. De rust van de Amsterdamse hotellobby, waar ons gesprek plaatsvindt, is een welkom...

Nadere informatie