OSLO – LILLEHAMMER – TRYSILL 91

Commentaren

Transcriptie

OSLO – LILLEHAMMER – TRYSILL 91
Color Magic te mogen binnen rijden. Het
infobord geeft aan dat we over achttien
minuten mogen doorrijden, de moeite niet
dus om een jas uit te trekken of een ijsje
te likken. Een half uur later staan we daar
echter nog en een uur later ook. Plots mogen
we dan toch doorrijden en als ik de Dakar
niet honderd procent volgens de instructies
van de steward parkeer krijg ik ferm onder
mijn voeten van die man. Mijn motor staat
blijkbaar niet dicht genoeg bij de anderen,
hoewel mijn bagage al tegen de motor van
mijn buurman schuurt! Ik besluit het zo te
laten, sjor de motor vast en neem enkel
een kleedje en mijn tandenborstel mee
naar boven. Aan boord van de Color Magic
amuseren we ons kostelijk. We aperitieven
in de Irish Pub, eten een hamburger op het
scheepsdek en gaan dansen in de club. Tot
ik van de dansvloer gegooid word omdat ik
geen schoenen aanheb. Dan maar richting
kajuit om een uiltje te knappen, morgen
komen we immers aan in Oslo.
OSLO – LILLEHAMMER – TRYSILL
Vanuit Oslo rijden we naar Lillehammer
waar we aan onze offroad- en gravelpaden
kunnen beginnen. Dit is waar we de voorbije negen maanden van gedroomd hebben. Als ware avonturiers wagen we ons
waar nog nooit iemand geweest is, althans
toch in onze gedachten. De roestige Lada
Niva en de campers die onze paden kruisen, negeren we koppig. De vele schapen
die Noorwegen rijk is blijken niet echt
onder de indruk van onze aanwezigheid
en blijven netjes aan de rand van de
paden of haasten zich het struikgewas in.
Op de vlakte in Øyer, een gemeente in de
provincie Oppland, zien we na twee dagen
al onze eerste echte moose! Weliswaar in
de verte en het betreft een dikke madam
zonder gewei, maar toch niets minder dan
een echte eland. Sommigen in de vriendenkring van Vanja en Peter zijn al meermaals in Noorwegen geweest zonder ook
maar één eland te spotten. Op dag drie
komen de mannen flink op dreef op de
gravelpaden en moet ik de kleine Dakar
flink de sporen geven om mee te kunnen.
Bart en Vanja gaan op kop, Peter en ik
bewaken de achterhoede. Pas na enkele
uren maakt de combinatie van gravelpaden en indrukwekkende vergezichten
plaats voor bosrijke gebieden. In Trysill,
in de provincie Hedmark, kunnen we na
een schitterende dag op adem komen op
een camping. De Omnifuel vuurtjes van
Vanja en Peter gaan de concurrentiestrijd
aan met ons Coleman exemplaar. Peter
zijn Omnifuel wil graag even in de belangstelling staan en braakt zijn ontvlamde
brandstof als de betere vuurspuwer de
lucht in. De eigenaar van de camping
komt al aangerend want die rare motorgasten steken zo zijn camping in de fik.
Wanneer hij de stervende Omnifuel ziet,
barst hij in lachen uit en roept : ‘Fire to
the people!’.
MOTOREN & TOERISME JUL I 2 0 1 4
91
RS
LEZE
NOORWEGEN
LEZERS OP REIS
Gravelpaden en ongerepte natuur zo ver het oog kan zien: dit is
Noorwegen!
HUTJE BIJ HET MEER
Als je dan toch zo ver van huis bent, kijk
je op geen ommetje meer of minder zodat we
ook eens bij de Zweden binnenwippen. De
Zweedse weergoden zijn ons niet zo gunstig
gezind als de Noorse want als we de grens
oversteken gaan ook de hemelsluizen open.
Het Noorse stof wordt uit onze motorpakken
weggespoeld en maakt plaats voor Zweedse
modder. Rond de middag beginnen we uit
92
J U L I 2014 MOTOREN & TOERISME
te kijken naar een verlaten hutje om toch
droog ons middagmaal te kunnen binnenspelen. Wanneer Bart eindelijk een ‘cabin by
the lake’ vindt, blijkt het al ingepalmd te zijn
door een bende doorweekte kajakkers die op
hun bus aan het wachten zijn. We maken ons
eten dan maar klaar in de open lucht. Een
beetje waterachtig, maar daarom niet minder
avontuurlijk. Omdat het weer in Noorwegen
toch beter is, laten we Zweden vlug achter
ons. Net zijn we de grens over wanneer we
verrast worden door het mooiste van de reis
in mijn ogen. Een troepje rendieren passeert
ons op enkele meters. Een streepje wildlife
dat om een fotomoment smeekt.
ISTEREN – GRIMSBU – OPPDALL
Na het korte intermezzo in Zweden volgen we terug onze offroad route. Het is
ook een speciale dag vandaag want onze
reisgenoot Peter is jarig! Na de wensen en de
geschenken aan de ontbijttafel beslissen we
LEZERS OP REIS
wijselijk om de schaarse voorraad alcohol
opzij te houden tot de avond. Als ik halfweg
de dagtrip verse batterijen nodig heb voor
de GoPro-camera kan ik die met de beste wil
van de wereld niet vinden: het etui met de
SD-kaarten en reserve batterijen is weg. Bart
herinnert zich dat hij bij de ochtendstop
een nieuwe geheugenkaart uit het etui heeft
gehaald en vermoedelijk moet het etuitje
daar ergens achtergebleven zijn. Bart en ik
besluiten onmiddellijk om terug te keren, al
onze filmpjes en foto’s staan immers op de
SD-kaarten. Vanja en Peter rijden door naar
een camping en zullen daar op ons wachten.
Wij vertrekken met haastige spoed want
de ochtendstop is ongeveer 85 km terug.
Wonder boven wonder, aangekomen op dat
stom mossig plekje, godverlaten bij een
stuwmeer, vinden we ons etuitje terug. Vlug
nog enkele foto’s nemen en de terugreis aanvatten. Het valt overigens wel reuze mee om
de afstand twee keer af te leggen op één dag.
De hoogvlakte ziet er dicht naar de avond
toe onheilspellender uit, de wolken hangen
laag en dreigender waardoor het landschap
er veel ruwer uitziet. Heel anders dan vanochtend toen de zon ons nog uitdaagde
om iets vlugger over de paden te razen.
Enkele uren later komen we terug aan bij
de brug waar we gesplist zijn van Vanja en
Peter. Bart zou absoluut nog de bergpas
willen nemen in plaats van de gemakkelijke
weg naar de camping. Ik ben op dat moment
uitgeput, maar stiekem wil ik toch ook wel
de bergpas nog doen. (Wat Bart mij op dat
moment niet vertelde, is dat hij helemaal
NOORWEGEN
LEZERS
geen GPS-signaal had en van plan was om
de pas op zijn mannelijk richtingsgevoel te
nemen.) We zetten door en de bergpas is één
van de mooiste stukken van de hele reis.
Steil omhoog bezaaid met puntige rotsen,
dan modderig en beslijkt omlaag waarna
we nog door een droge rivierbedding rijden.
De magnifieke uitzichten over het dal en de
bergwanden rondom ons, betoveren ons volledig. De zon zakt ondertussen volledig weg
achter de horizon en laat ons in het donker
achter. Wanneer we afdalen, komen we terug
op normalere gravelwegen waar we even een
broodnodige pitstop houden. Een gravelweg
die door het naaldwoud slingert komt uit
op een geasfalteerde weg die ons naar Vanja
en Peter brengt. We zetten ons tentje op
en opeens kom ik tot het besef dat ik mijn
MOTOREN & TOERISME JUL I 2 0 1 4
93

Vergelijkbare documenten

Eastern Norway - RondjeNoorwegen.nl

Eastern Norway - RondjeNoorwegen.nl bewaken de achterhoede. Pas na enkele uren maakt de combinatie van gravelpaden en indrukwekkende vergezichten plaats voor bosrijke gebieden. In Trysill, in de provincie Hedmark, kunnen we na een sc...

Nadere informatie