Woensdag 8 november 2006

Commentaren

Transcriptie

Woensdag 8 november 2006
Woensdag 8 november 2006
Na een bij iedereen rommelig en druk verlopen dag waarop de laatste voorbereidingen nog
werden getroffen en de cd’s om half 9 ’s avonds bij Anke werden thuisbezorgd, konden we
vandaag dan toch eindelijk beginnen aan het lang verwachte avontuur in Canada…
De gemiddelde slaaptijd lag zo rond de 4 uur, dus iedereen ging fit op reis!
Pieter en Celia vertrokken per trein, net als Ferdinand en Joyce, terwijl Frank, Henk, Anke en ik
heel luxe per auto naar Schiphol werden gebracht. Onderweg hoorden we dat de Schipholtunnel
afgesloten was geweest en dat het treinverkeer maar moeizaam weer op gang kwam. Toch wat
onrustig besloten we te bellen waar onze medereizigers zich inmiddels bevonden... Nou, dat
schoot lekker op: Pieter liet ons via zijn voicemail weten dat hij voor twee weken op vakantie
was en Joyce vertelde dat ze op het punt stonden om in de auto te stappen, op weg naar het
station, om daar de Schiphollijn te pakken en nee, ze had nog niets van een tunnelafsluiting
gehoord…
Wij besloten alvast maar in te checken, waarmee we de dame achter de balie meteen een slechte
dag bezorgden: ze werd licht onrustig van al die ‘Van den Bossen’ en bovendien was de groep
niet compleet; moeilijk, moeilijk, moeilijk…, zeker als Henk in zijn element is en heeft besloten
‘er eens lekker voor te gaan staan’… Maar de dame bleef lief lachen, zeker nadat we haar
geruststelden met de mededeling dat de rest van de groep minder erg zou zijn!?
Na een lekker bakkie meldde Pieter zich en na nog
een bakkie stonden ook Ferdinand en Joyce in de
vertrekhal. Die moesten nog wel 2x25 cd’s
wegmoffelen, waarbij ik sterk de indruk kreeg dat
Ferdinand het ‘per persoon gedeelte’ thuis niet echt
had gemeld… Maar na het opnieuw inpakken van
schoenen en thermisch ondergoed waren we dan
toch compleet en konden we door de douane, op
weg naar Gate F05 waar een echte KLM Boeing
747 – 400 (“Sorry mam!”) op ons stond te wachten.
In zo’n Boeiing gaan 428 mensen en die stonden
zo te zien allemaal vóór ons in de rij!? Nietgetreurd:
we stonden bij een bar met rokerspaal, dus maar weer eens iets drinken, terwijl Frank voor de
zekerheid nog een paar extra nicotinehalen naar binnen zoog, want 8 uur zonder valt toch niet echt
mee!? Henk vroeg nog belangstellend “Halen jullie dit op tijd?” “Nee hoor”, was het vriendelijke
antwoord, “we zien wel hoe laat het wordt”… Lang leve de nieuwe veiligheidsmaatregelen!
Bij de controleband zorgden we voor veel
bekijks, want zo vaak zag men blijkbaar geen
compleet blaaskwintet onder het infrarood.. Er
was er zelfs één die vertelde dat hij nog geen
drumstel had gezien, waarop wij zeiden dat we
dat ook graag zo wilden houden... (Wel slordig
dat die man nou net drummer was) Zonder
verdere problemen konden we verder en stapten
we zo’n beetje als laatste het vliegtuig in. De
instrumenten pasten prima in de bagagebakken,
niemand deed moeilijk en met vertraging van een
klein half uurtje, wat ons allemaal verschrikkelijk
mee viel, vertrokken we voor een slordige 8 uur
vliegen naar Toronto.
Het weer werkte goed mee; we hadden prachtig zicht op Schotland en
ook bij aankomst boven Canada was het onbewolkt, zodat we vrij zicht
hadden op besneeuwde bergtoppen, bevroren meren en witte velden. In
Toronto zou het volgens de krant toch 14° C zijn, maar dan moest het
toch wel snel warmer worden…
Nou, dat werd het ook… de wolken kwamen en zorgden voor bewolkt
en een beetje mistig weer en toen we landden was het een beetje zoals
we Nederland hadden verlaten: grauw en veel te warm voor de tijd van
het jaar. Op naar de koffers en kijken of men problemen met onze
instrumenten en cd’s zou hebben…
Ook in Canada kun je merken dat de veiligheidsmaatregelen verscherpt
zijn: ongeveer iedereen die ook maar een pak aan heeft wil je visum
zien en Pieter en Celia werden zelfs vriendelijk verzocht even mee te lopen
naar een apart kamertje waar ze gezamenlijk een kruisverhoor ondergingen:
“Wat kom je hier doen, waar ga je naar toe, wat is jullie relatie?”… Vooral de
laatste vraag gaf stof tot nadenken, maar na blijkbaar bevredigende
antwoorden werden ook zij losgelaten en konden we, met alle koffers en
instrumenten, naar de uitgang waar Arie ons uitbundig begroette… Hij was
met een enorme, speciaal voor ons beschikbaar gestelde auto, met meer dan
genoeg zitruimte voor iedereen, terwijl ook alle bagage moeiteloos in de
kofferruimte paste.
De uitgang van het vliegveld was niet zo 1, 2, 3 te vinden en toen Arie Henk
verzocht om even te helpen met zoeken omdat hij de groene borden zo slecht
kon lezen zat iedereen op de één of andere manier toch even minder rustig…
Toeval wilde dat we in het vliegtuig net een filmpje van Candid Camera
hadden gezien over een taxichauffeur wiens ogen niet echt best waren…
Zo had hij een verrekijker nodig om te kunnen zien of het
stoplicht op groen ging, kaart lezen ging alleen als hij met
zijn neus op de kaart zat en ook het lezen van borden was
duidelijk niet makkelijk voor hem… Ferdinand kreeg
spontaan de slappe lach en hij was niet de enige…
Henk probeerde geen aandacht te schenken aan alle
geluiden achter hem, bleef stoïcijns met Arie in gesprek,
ondertussen op zoek naar borden met A 401 west richting
Hamilton…
Zonder ongelukken bereikten we
Burlington, de stad waar we de komende
twee weken zouden verblijven.
Het huis is enorm: allerlei kamers, een grote
keuken, 4 slaapkamers, 2 badkamers, een tv-kamer,
een kelder waar we konden repeteren en een garage.
Aangevuld met een joekel van een tuin met terras en
een grote parkeerplaats achter het huis was het een
plek waar we ons prima konden gaan vermaken!
Nadat we de koffers naar binnen hadden gebracht en even vluchtig het huis hadden bekeken
besloten we eerst iets te gaan eten. Het was inmiddels half 12, Hollandse tijd, en iedereen had
toch wel trek. Arie nam ons mee naar ‘Swiss Chalet’, waar we genoten van onze eerste Canadese
maaltijd. Onze serveerster had op slag een zwak voor Ferdinand en vond het allemaal wel leuk,
uiteindelijk wist Arie haar nog over te halen ons concert in Hamilton te bezoeken en na veel
gelach over en weer werd het tijd om naar huis te gaan.
Henk, Anke, Frank, Pieter en Celia gingen in een aparte auto, ook weer speciaal voor ons neer
gezet, op weg naar de supermarkt om inkopen te doen, terwijl de rest alvast naar het huis ging
om het nog even een Hollandse poetsbeurt te geven, omdat het volgens ons met de ‘Canadees
Franse slag’ was schoongemaakt.
Met vereende krachten werden de slaapkamers klaargemaakt, terwijl ik het huis ging stofzuigen.
Zelden heb ik zo’n luxe stofzuiger in handen gehad, compleet met schijnwerper aan de voorkant
zodat je geen vuiltje kon missen…
Met een goed uurtje was alles en iedereen geïnstalleerd en onder de klanken van onze eigen cd
werd even gekeken naar ons website. Hartstikke leuk dat er zoveel mensen op de weblog waren
geweest en berichtjes hadden achtergelaten! Met een borrel en een chocolaatje zat iedereen
lekker op de bank in zijn/haar eigen tempo in te storten en om half 12 (half 6 Hollandse tijd) was
het mooi geweest: het licht ging uit, de eerste dag Canada zat erop… als de rest zo blijft krijgen
we het hier grandioos!
“Good Night & Sweet Dreams”…..

Vergelijkbare documenten